Konuşma · ATLI ANITI

"Bu... zenginlik... itibar arayışınızla ilgili." Davranışların için uygun bir isim düşünürken yukarı bakıyor.

"Aslında konuşmamayı tercih ederim."

"Tamam." Teğmen aniden bir defter misali kapanıyor.

Sessize alınmış polis telsizi titriyor...

"Teşekkürler." (Anıta bakmaya devam et.)

Atın paslanmış bakır katmanına göz gezdiriyorsun. Hayvanın mahzun gözleri nedense seni duraksatıyor...

Buna değdi mi?

Bu düşünce sessiz zihninde hiçbir şeyi kıpırdatmıyor. Zihnin bu ışıldayan güneşin altındaki kavşaktan bile daha sessiz.

Teğmenin dinginliğini yanında hissediyorsun...

Geri dönecek.

Rüzgâr bazı cezaları kaldırımın üzerinde sürüklüyor, kâğıttan polis memurlarıyla sokakları kirletiyor...

Yukarısı çok yalnız amına koyayım.

Tepedeki bilet yaratığı sana katılıyor gibi.

Koltuğa gündelik kıyafetleriyle yerleşmiş bir figür... oturma odasının öbür ucundan sana bakıp gülümsüyor.

İş Bilen, hey İş Bilen... nereye gittin? Konuş benimle!

İş Bilen burada, bu atlı anıt fiyaskosunu izliyor. Bu projeyle arana mesafe koymalısın. Kişisel Marka Stratejistinin kontrolden çıktığını söyle.

Evet, bu halkla ilişkilerine zarar verir...

Kontrolden mi çıktı? Bahtı Kara Budala sonunda gerçekten olağanüstü bir iş başardı.

Tabii ki yalanlarla, dolandırıcılıkla, istismarla... Ettiğin kabahatlerin hiçbiriyle alakan olmadığını söyleyeceksin...

Hayır, hepsini üstlenmeli, ben yaptım demelisin. Bırak nefret etsinler.

Evet, para kazanmaya dönelim.

Gerçek bir üçkâğıtçı gibi konuştun. Hâlâ çok yolumuz var. Öz varlığın vergiler düşünce hâlâ sıfır!

Hadi, burada yeterince dikildik. Para beklemez.

Yarattığımız markaya çok uygun. İşimize yarayabilir.

Belki de... Ama hâlâ çok yolumuz var. Öz varlığın vergiler düşünce hâlâ sıfır!

Fiyasko mu?! Hayır, bu çok güzel...

Güzellik yetmez. Hâlâ çok yolumuz var. Öz varlığın vergiler düşünce hâlâ sıfır!

Belki de bu benim kim olduğumu ve neler yaptığımı dürüst bir şekilde yansıtan bir portredir.

Bir Sıkıcı Polis mi? Hayır, sen bir üçkâğıtçısın ve hâlâ gidecek çok yolun var. Öz varlığın vergiler düşünce hâlâ sıfır!

Öz varlık, öz varlık, öz varlık... En azından öz varlığım var! Bak sayılar nasıl da yükseliyor.

Bir martı anıtın tepesine konup aşağıdaki şehri gözlüyor ve ardından kanat çırpıp uzaklaşıyor.

Teğmenin ateşi var ve yorgun, bir hastane yatağında dönüp duruyor...

Aptal düşünceler bırakın peşimi.

Zihnin sessiz. Aynı güneşin altındaki bu kavşak gibi.

Başardım.

"Öhöm. Bu uygunsuz bir şakaydı. Sor sorularını."

"Baktıkça benim de bir ceza yazasım geliyor aslında."

(İnle ve yaranı tut.)

Teğmen "Öhöm," diye boğazını temizliyor. Artık harekete geçmek istiyor.

"Neyi görüyoruz ki? La Comédie Revachol oyununu en önden izlemenin yakınından bile geçemez."

Anıtın yüzeyi boyunca parlak renkli bir leke uzanıyor. Boya bilinçli bir şekilde bu şekle mi sokulmuş, yoksa sadece varlığı sanatsal ifade olmasına yeter mi anlamak kolay değil.

Teğmen restorasyonu birkaç saniyeliğine inceliyor. "Bir şey mi kaçırıyorum? Ortada çok bir şey yok gibi."

Evet, hem de çok var. Éclaboussure orijinal bronz heykelin çizgilerini dağıtıyor, hepimize örnek olmak için isyan ediyor. Anarko-modern bir çağrı. Geçmişin yıkımı ve geleceğin amacı.

Burada saygısızlıktan başka görecek bir şey yok. Eski heykel bu saçma boya zerresinden çok daha uzun süre varlığını koruyacak. Geçmiş her zaman dayanır.

Leke sakar biri tarafından yapılmış. Belki de sanatsal yönüne katkı sağlıyordur?

"Ben bile bunun ne olduğundan emin değilim."

Teğmen "Öhöm," diye boğazını temizliyor. Artık harekete geçmek istiyor.

"Dedektif, müsaadenizle size birkaç soru sormak istiyorum..."

"Neyle ilgili?"

"Bu... zenginlik... itibar arayışınızla ilgili." Davranışların için uygun bir isim düşünürken yukarı bakıyor.

"Aslında konuşmamayı tercih ederim."

"Tamam." Teğmen, boya kovası kapağı gibi aniden kapanıyor.

Sessize alınmış polis telsizi titriyor...

"Rahat ol Kim. Eğleniyorum sadece. Sor sorularını."

Başıyla onaylıyor. Gözü hâlâ tahrif edilmiş heykelde. Çevresindeki kasvete süslü bir darbe indiren lekede.

"Neden yaptınız?"

Koltuğa gündelik kıyafetleriyle yerleşmiş bir figür... oturma odasının öbür ucundan sana bakıp gülümsüyor.

"Onu geri kazanmak için."

"Kimi?" Teğmen sorgular gözlerle gözlerinin içine, ardından tekrar yukarı bakıyor.

Evet, kimden bahsediyorsun?