Konuşma · UYUYAN LİMAN İŞÇİSİ

İşçi derin bir uykuda.

"Teğmen, bu kim?"

"Fikrim yok. Wild Pines için çalışıyormuş gibi duruyor; limanın sahibi ve işletmecisi olan şu lojistik firması."

"Peki neden gündüz vakti uyuyor?"

"Muhtemelen limanda devam eden grev nedeniyle. Yapacak pek iş yok, içki içip uyumaktan başka."

Hapları al.

Adam umursamıyor. Muhtemelen senin ondan daha çok ihtiyacın var.

MAGNEZYUM aldın. Bu eşya, ekranın sol alt köşesinde, karakter resminin üzerinde yer alır. Moral'in azaldığında MAGNEZYUM kullanarak Moral'ini yükseltebilirsin.

Liman işçisinin kimliğini çal.

Parmakların kancanın kilidine uzanıyor, yaylı ağzını açıveriyor. Metal halkada plastik kimlik ve deri kaplı bir defter var...

Peki ya adam?

Adam gürültüyle horluyor. Uyanmak üzere mi? Öyle gibi görünmüyor ama belli olmaz. Elini çabuk tut!

Burada yaptığın şeyin doğru bir polis uygulaması olduğundan emin misin? Hiçbir şey yapmadan gidebilirsin.

Defteri incele ve içindekileri al.

Üzerinde bir kadın profili yer alan siyah bir kâğıt banknot buluyorsun. Bu kadın yüzyıllar önce yaşamış gibi. Banknotta beş reál yazıyor. Güzel ve yağlı bir hissi var.

Mmm, para. Bununla alabileceğin şeyleri bir düşün. Beynindeki sinapslar coşkuyla ateşleniyor.

Ne işe yaradığını bilmiyorsun ama böyle banknotların aşırı önemli olduğunu hissediyorsun. Saklamalısın bunu.

Teğmen beni görüyor mu?

Hayır. Başka tarafa bakıyor. Muhtemelen kasıtlı olarak.

Kancayı kapat.

Uyuyan liman işçisinin senin hareketlerin hakkında söyleyecek pek bir şeyi yok. Sessizliğini koruyor.

Burada yaptığın şeyin doğru olduğundan tam olarak emin değilsin ama boş ver gitsin...

Kimliği çal.

Plastik kimlik kartını halkadan ayırıp alıyorsun. Adam horlamaya devam ediyor.

Bu arada, kimlikteki adama katiyen benzemiyorsun.

Kancanın yaylı ağzını beceriksizce kurcalıyorsun ama nafile... Sallanan eşyalar serbest kalmayı reddediyor, daha da fazla ses çıkararak şıngırdıyor.

Çıngırak gibi mübarek! Ne yapıyorsun? Yakalanacaksın!

"Adamı pandiklemeyi kes, memur bey!" Kafeterya müdürü tezgâhın arkasından bağırıyor. "Bu sersemlerden ve onların eşyalarından ben sorumluyum. Uykucu dâhil..."

"Ne? Yo, ben... sadece adamın iyi olup olmadığına bakıyorum."

"Ya, tabii! Umurumda değil. Eşyalarını mıncıklama yeter, tamam mı!" Öfkeyle homurdanıyor ve işine dönüyor.

"Doğrusunu isterseniz, haklı. Polis memurları ortalıkta gezinip insanların eşyalarına el koymaz genelde. Gidelim."

Hadi ama, alt tarafı bir fikirdi. Herkes bir sakin olsun. İyi sonuçlanmamış olması, fikrin kötü olduğunu göstermez. Veya bir şeylere el koymaman gerektiğini...

"Sen bu işe karışma, barmen!"

"İyi, tamam! İstediğin gibi mıncıkla, umurumda değil." Öfkeyle homurdanıyor ve işine dönüyor.

"Bir suçluyla karşı karşıya olabiliriz. Bırak işimi yapayım."

"Evet. Tabii. Kesin suçludur." Gözlerini deviriyor ve işine dönüyor.

Kancasına asılı plastik parçayı incele.

Liman işçilerinin kimlik kartı. Vardiya kartı ve çalışma izni görevi görüyor. Genç, sağlıklı bir adam fotoğraftan sana bakıyor: Santiago S. John.

Adamı uyandır.

Bu tembel tenekeyi uykusundan uyandırmanın tek yolu var. Kasırga gibi gürle; binalar yerlerinden sökülsün!

(Tek kelime etme, yalnızca ilkel bir çığlık at.)

"Ne bağırıyorsun yahu?" 30'larındaki adam yavaşça başını kaldırıyor ve sana boş boş bakıyor.

Sao soyundan birine benziyor. Civarda epey Sao'lu işçi var.

"Bağırırsam ne olacak diye merak ettim."

"Tebrikler, geleceği gördünüz. Şimdi müsaadenizle, memur bey..." İşçi tekrar masaya seriliyor, uykusuna devam etmeye hazır.

Memur bey mi? Öyle kabaca uyandırıldıktan sonra hem de. Bu liman işçisi polise saygı duyuyor. En azından, normal işçilerden daha fazla.

"Tamam, bırakayım da uyu." (Bitir.)

Liman işçisi yanıt vermiyor, kafasını tekrar masaya koymuş bile. Tatlı bir uykuda.

"Diğerleri dışarıda grev yaparken sen neden burada uyuyorsun?"

"Onlar hallediyor. Kafatasçı hallediyor, kapıyı koruyor. Ben sadece biraz uyuyorum. Yani uyuyordum..."

"Kafatasçı" deyişi, bu kafa hesapçısının heybetine sonsuz bir güven duyduğunu gösteriyor.

"Kafatasçı" deyişi, bu kafa hesapçısının heybetine sonsuz bir güven duyduğunu gösteriyor. Sana layık bir rakip sanki o. Onu ezmelisin.

"Rüyanda ilginç bir şey gördün mü?"

"Çok şükür ki hayır."

"Mezara götürülen cesetler misali, er geç içine doğru sürükleneceğimiz dipsiz bir karanlık mı vardı?"

İşçi, mahmur kupkuru gözlerle sana bakıyor. Güneşten yanmış alnı, kırışıklık yumağıyla kaplı.

"Ne dediğinizi bilmiyorum, beyim ama ben sızdım mı tam sızarım. Ceset yok, mezarlık da yok. Sadece kaliteli zaman var."

Okyanusun dibindeki canım kendim saatleri... artık buna asla dönemezsin. Sadece dedektiflik işi kaldı. Ayık olma ve algılama.

Uykuyu sikeyim. Baş ağrısı, bir de mide bulantısı olmasa, en az 10 kilometre koşacakmış gibisin.

"Bilincinin bir malt taneciği kadar küçücük olduğu saf bir hiçlik mi vardı?"