Konuşma · MAVİ YAKALI KADIN

"İyi günler." (Bitir.)

"Bu gerçekten de çok faydalı bir ara oldu."

"Mavi yakalı bir kadının çalışıyor olması gerekmez mi?"

"Her zaman değil. Şu anda kitap bakıyorum mesela." Duraksıyor. "Mavi yakalı bir kadının bile okuyacak bir şeylere ihtiyacı vardır."

"İyi, iyi." (Başınla onayla.)

"Öyle."

(Bitir.)

"Ben bir polisim."

"Harika."

"Ne yapıyorsunuz?"

"Okuyacak bir şeyler arıyorum." Dikkatini eskimiş, karton kapaklı bir kitaba çeviriyor.

"Hımm hımm hımm..." Hâlâ kendi kendine mırıldanıyor, şimdi başka bir karton kapaklı kitabı okumaya başlıyor.

"O okuduğunuz 'Loos, Radyo Şehri' mi?"

Dikkatini kitaptan ayırmadan "Evet, bir bilim kurgu kitabı," diyor.

"Siz kimsiniz?"

"Ben mi?" Bir anlığına başını kaldırıyor. "Hiç kimse, ben yalnızca mavi yakalı bir kadınım."

Gerçekten de pek rahatsız edilmek istemiyor...

Madem o kadar mavi yakalı bir kadın, neden çalışmıyor?

"Merhaba." (Aşırı nezakete gerek yok. Yalnızca merhaba.)

"Merhaba." Başını sallıyor, pürdikkat kitaba odaklanmış durumda.

(Kadını rahat bırak.)

"İyi mi?" (Kitaba işaret et.)

"Evet, merhaba." Başını sallıyor, pürdikkat okumasına odaklanmış durumda.

"Hımm hımm hımm." Kalıplı bir kadının kendi kendine mırıldandığını görüyorsun. Kitaplara bakıyor.

"Gemi gümüş renkli bir sivrisinek gibi kalkıyor... Pervaneli kanatları açılıyor..." Okurken mırıldanıyor. Sonra kitabı yerine koyuyor.