Konuşma · ELEKTRONİK KAPI ZİLİ

Üstünde butonlar olan eski diyafon, Doğu Delta Ticaret Bölgesi'ndeki bütün şirketleri listeliyor.

Doğu Delta Ticaret Bölgesi mi? Lanetli Ticaret Bölgesi'nin gerçek adı olmalı bu!

"Giriş katı, A Binası."

Aynı bekleme salonu müziğini duyuyorsun ama artık kimse açmıyor...

Zile bastıktan sonra kulak tırmalayıcı bir müzik çalmaya başlıyor... Daha sonra bir kadın ahizeyi kaldırıyor...

"Cuno! Lütfen artık burayı arama! Yetişkinlerin senin saçma oyunlarına ayıracak vakti yok."

Sizin o haşarı velet olduğunuzu düşünüyor, efendim! Cuno olsaydınız ne derdiniz?

"Plaisance, benim! Lütfen kapıyı aç, içeri girmeye çalışıyorum."

"Ah, affedersiniz memur bey. Sizi..." Kadının söyledikleri cızırtıdan anlaşılmıyor.

"Ama zil bozuk ve kitabevi artık o listede olmamalı zaten. Bu yüzden size yardım edemem. Lütfen bir daha burayı aramayın. Teşekkürler."

Bip sesi, görüşmenin sonlandığı anlamına geliyor.

(Cuno'yu taklit etmeye çalış.) "Siktir git, pol‑it, bana Cuno derler! Dediklerin sikimde değil, içeri al beni!"

"Ne? Siz Cuno değilsiniz. Kimsiniz?"

"Lütfen burayı aramayın, böyle şeyler için vaktim yok. Teşekkür ederim."

"Cuno da kim? Ben polisim, kapıyı aç lütfen."

"Ben polisim, kapıyı aç lütfen."

"Üzgünüm, rastgele zillere basıyordum, önemli bir durum yok."

"Yapmayın öyle lütfen! Kapı zilleri oyuncak değildir ve bizim zil doğru düzgün çalışmıyor bile. Lütfen burayı bir daha aramayın, teşekkür ederim."

"Plaisance, benim! Konuştuğumuz gibi Lanetli Ticaret Bölgesi'ni araştırıyorum!"

"REVACHOL BUZ ŞEHRİ."

Sessizlik. Kimse açmıyor.

"Doğu Delta Pinball (Girişi B Binası'ndan)."

Sessizlik. Kimse açmıyor.

"Emma'nın Moda Atölyesi."

Birkaç dakika bekliyorsun ama diyafondan ses gelmiyor. Kimse cevap vermiyor.

"ARTEMITEP'in Genç Atletler ve Jimnastikçiler için Boks Salonu."

Tebrikler, Artemitep'in zilini bozdun. Artık çalışmıyor.

Duyduğun tek şey cızırtı ama kimse açmıyor.

"Slipstream SCA."

Diyafonun hoparlöründen cızırtı geliyor. Sanki biri ahizeyi kaldırmış ama konuşmuyormuş gibi.

Belli belirsiz bir nefes duyuyorsun.

"Alo? Kimse var mı?"

"Evet, merhaba. Burası Tricentennial Elektrik." Kadının sesi cızırtıdan dolayı çatallı ve cılız geliyor.

"Sipariş mi verecektiniz?"

Sesi sanki eski bir gramofondan oynatılıyormuş gibi, âdeta seni geçmişe götürüyor. Ahizesi düzgün çalışmıyor herhâlde.

Bir dakika! Slipstream SCA'i aramadın mı? Listede Tricentennial Elektrik yok ki.

"Evet, merhaba, içeri girebilir miyim lütfen?"

"İnanamıyorum..."

Teğmenle göz göze geliyorsunuz.

"Anlamadım?"

"Sensin. İnanamıyorum, bir daha asla sesini duyamayacağımı sanmıştım..."

Seni tanıyan bir kadınla konuşuyorsun! Kalbin daha hızlı atmaya başlıyor.

Seni başkasıyla karıştırıyor olmalı.

Onu hatırlayıp hatırlamamanızın bir önemi yok efendim. Muhabbete ayak uydurun yeter.

Hayır, bu işte bir iş var... Seninle konuştuğundan emin misin?

"Seni tanıyor muyum?"

"Michel, lütfen..." Kadın duraksıyor, aldığı derin nefesleri duyabiliyorsun. Nefes sesi cızırtı yüzünden bozuk geliyor.

Sesi hayalet gibi geliyor. Rüzgâr, kıyafetlerinin arasından esip geçiyor ve kendini çevrenden soyutlanmış gibi hissediyorsun. Binanın içini donuk bir hatıra kaplıyor.

"Neden hiç aramadın? Anlamıyorum... Aylardır yoktun." Kadının sesi titriyor. "Beni terk ettin sandım."

"Derin bir nefes al ve yavaşça açıkla. Ne yapmışım?"

"Burada çalışmaya başladığımdan beri içimde tarif edemediğim bir his var... Sanki biri hafızamı silmiş gibi..."

Cızırtıdan söyledikleri anlaşılmıyor. Tekrar konuşmaya başladığında sesi su altından geliyormuş gibi duyuluyor:

"Çok güzel."

"Nihayet unutabilmek çok güzel."

"Neyi?"

Sesi ağlamaklı geliyor.

Soğuk derinin altına işliyor, sanki 100 yıl önce yaşamış biriyle konuşuyormuşsun gibi. Binanın içerisinde bir yerlerde biriken su, tavandan bodrum katına akıyor.

Görüşmeyi sonlandır.

Çağrıyı sonlandıran kare işaretine basıyorsun. Diyafonun üstündeki 12 isim kartında şunlar yazıyor:

"Alo?"