Konuşma · ELEKTRONİK KAPI ZİLİ

"Son konuştuğumuzda ufak bir yanlış anlaşılma olmuştu. Beni başkasıyla karıştırmıştın."

"İnanamıyorum..."

Kötü hisler gene yaklaşıyor. Sakin ol. Uzaklaş onlardan.

"Lütfen kapatma. Kendimi açıklamama izin ver."

Ses, cümleni tamamlama fırsatı vermeden konuşmaya devam ediyor: "Sensin..."

"İnanamıyorum, bir daha asla sesini duyamayacağımı sanmıştım."

Bir dakika, yoksa kadın...

"Son konuştuğumuzda da aynısını dememiş miydin?"

"Michel, lütfen..." Nefes alıp vermesi, sözünü bitirdiğinde sessizleşmesi bile bire bir aynı.

"Neden hiç aramadın? Anlamıyorum... Aylardır yoktun," diye devam ediyor. "Beni terk ettin sandım."

Latife mi yapıyor bu hatun?

"Ne dersem diyeyim devam edeceksin, değil mi?"

Diyafondaki ses karşılık vermiyor ama nefes alıp verişini duyabiliyorsun. Rüzgâr yine mikrofona vuruyor, hoparlör cızırtı ve yankı yapıyor.

Ellerin üşüyor ve nefesinin havada küçük, beyaz buharlar oluşturduğunu görebiliyorsun.

"Bitti mi? Artık konuşabilir miyiz?"

"Burada çalışmaya başladığımdan beri içimde tarif edemediğim bir his var..."

"Sanki biri hafızamı silmiş gibi..."

Sessiz kal.

"Çok güzel."

"Nihayet unutabilmek çok güzel, seni aklımdan çıkarabilmek..."

İşte şimdi kafana dank ediyor.

"Kayıtsın sen."

Kadın ağlamamak için kendini zor tutuyor. Ve yine de tam olarak başarılı olamıyor. Sessiz hıçkırıkları eski filmleri andırıyor, sesi bir gramofondan geliyormuş gibi duyuluyor.

Gerçek olsa da olmasa da ayna nöronların tepki veriyor: Bunu dinlemek canını yakıyor.

Göğsünde öfke birikiyor...

"Keyfine bak, antik ses kaydı. Ağla öyleyse."

Sesi şehirler arası telefon görüşmelerinin cızırtılarında boğuluyor. Ara sıra uzaktaki insanların konuşmalarını duyuyorsun fakat kelimeleri anlayamıyorsun.

Geçen sefer görüşmeyi burada sonlandırmıştın ama kayıt devam ediyor.

Dinlemeye devam et.

Ofiste eski moda zil sesine sahip bir telefon çalıyor ve topuklu ayakkabı giyen biri içeri giriyor. Cızırtı, seslerin etrafını çevreleyen sıcak bir battaniye gibi.

"Orada biri var mı?"

Kimse cevap vermiyor ama cızırtı artarak bir sağanağa dönüşüyor. Daha sonra öncekinden tamamen farklı bir kadın sesi konuşuyor. Şanlı ve bir şekilde eksiksiz bir ses. Pençelerini kafanın içine geçiriyor.

300 YILDIR BURADAYIM. İSTİKRARSIZ VE IŞILTILI. SODYUM VE YAĞMUR SUYUNDAN YAPILDIM.

İSTİYORSAN BENİ KUMSALDA BULABİLİRSİN, DANS LE DERNIER BAL.

"Demek..." Tuhaf ve yabancı düşünceler son buluyor. Teğmen araya girerek diyafonu inceliyor.

"Devrelerde sıkışıp kalmış bir ses kaydıymış. Eski bir kiracı herhâlde. Bazen böyle şeyler oluyor. Burada işimiz bitti mi? Çözmemiz gereken başka gizemler var, biliyorsunuz."

"Ne oluyor bana?"

Tuhaf ve yabancı düşünceler zihnini terk ediyor. Elektronik kapı ziline bön bön bakıyorsun.

"Az önce bana garip bir şeyler oldu."

"Yanlış anlamanızı istemem ama birlikte çalıştığımız bu kısa süre boyunca neredeyse sürekli başınıza garip bir şeyler geliyor."

Haksız değil.

(Görüşmeyi sonlandır artık.)

"Nasıl yani, devrelerde sıkışıp kalmış bir ses kaydı mı?"

"Hı hı. Şu anda açıklayacak vaktim yok, belki daha sonra..." Hasretli gözlerle denize bakıyor.

Sözleri o kadar soğuk ki anlamak mümkün değil. Kadın, sodyum buharlı lambalar ve araba camlarına düşen yağmur damlaları kokuyor. Gözleri karanlık koridorlarda silüetini izleyen çakmaklar gibi, dehşet verici.

(Görüşmeyi sonlandır.)

Çağrıyı sonlandıran kare işaretine basıyorsun. Diyafonun üstündeki 12 isim kartında şunlar yazıyor:

"Sadece bir kayıtmış... Ben de sanmıştım ki..."

"Neden hâlâ benim suçummuş gibi hissediyorum?"

"Teşekkürler. Şimdi bana kimin bu şakadan sorumlu olduğunu söyler misin?"

"Kısa kes! Aynı şeyleri söylemeyi bırak!"

"Bir polis memurunu kandırmanın komik olduğunu mu sanıyorsun?"

"Bir dakika, niye yine aynı şeyleri söylüyorsun?"

"Ne?"

"Merhaba, yine ben. Seninle konuşmak istiyordum da."

"İçeri alır mısın beni lütfen? Bu binaya girmem çok önemli."

Hayır, dur hele. Hayatında daha fazla histerik duyguya ihtiyacın yok. Unut o işi. Yapacak başka bir şey bul.

"7/24 Pencere."

Zili çalıyorsun ama hiçbir şey olmuyor.

Tekrar dene, yeterince sert basmadın.