Konuşma · CUNO'NUN BABASI

Sessizlik... Uyuyan bedenden sadece ısı yayılıyor.

Zulasını çaldığından haberi olsa tadı kaçardı. Onu hayata bağlayan tek şey buydu.

"Sen gerçekten Cuno'nun babası mısın?"

Pencereden sızan ışık zayıf olsa da öyle görünüyor. Dağınık ve kirli yelesi, tanıdık kızıl bir ton taşıyor. Göğsündeki tüyler bile bakır renginde.

Yüzünü unutma: şişmiş, kırmızı yanaklar, palyaçoya benzer bir burun... Eğer Cuno içiyor olsaydı 30 yıl süren madde bağımlılığından sonraki hâli bu olurdu.

Şu an karşındaki görüntü muhtemelen içmiyor olmasının sebebi.

Burada seni korkutacak çok şey var. Sadece böyle olmasını beklemiyordun.

"Yakın zamanda kimseyi devirecekmişsin gibi görünmüyor, küçük adam."

Cevap yok. İki adet yarı açık pörtlek göz, boş ve donuk bir şekilde karanlıkta seni izliyor. Bu gözlerin sahibinin uyanık olmadığı belli.

Gece lagoftalmisi. Uyarıcı kullanımından ve aşırı miktarda içki içilmesinden sonra uykuda gözlerin kısmen açık kalması ihtimali.

Yarı açık gözleri onu ölü gösterse de o, hâlâ hayatta... ve acı çekiyor.

Adam bir anda homurdanmaya başlıyor. Ağzından yoğun bir alkol kokusuyla birlikte dört sözcük çıkıyor: "Amına koyduğumun... kipt'leri... ib*eler..."

Duyabileceğin mesafenin biraz ötesinde bir yerde cam bir şişe patlıyor. Bir adam "Amına koyduğumun çocukları!" diye bağırıyor. Kaldırıma çarpan ayakkabı sesleriyle birlikte bir kız "Tutturdum!" diye bağırıyor, ardından cırlak bir kahkaha havayı deliyor...

"Mümkün değil! Cuno'nun babası böyle rezalet bir herif olamaz! Başkası olmalı."

"Daha... korkunç birini bekliyordum."

Yüzünü unutma: şişmiş, kırmızı yanaklar, palyaçoya benzer bir burun... Cuno, alkol ve madde bağımlılığıyla geçen bir 30 yıldan sonra böyle olacak.

Yatağın üzerine yığılmış kıyafetler. Lekeli bir parka, birkaç havlu, bir de yorgan. Arada birkaç çorap bile var.

Karanlıkta bir hayvanın yuvasına benziyor.

Elinle yavaşça uzan.

Kıyafetlerin altında bir şeyler nefes alıyor.

Polis olman onun umurunda bile değil! Elini hemen çekmezsen öleceksin!

Hâlâ çok geç değil. Şimdi çekilirsen kimse seni suçlamayacak. Bunu yapmak zorunda değilsin. Git buradan.

Sikerler, ben gidiyorum. (Bitir.)

Elini yığına uzatmaya devam et.

Elin sigara delikleriyle ve ketçap lekeleriyle kaplı yağlı bir yorgana değiyor. Bir hırıltı duyuyorsun. Yığının altında yaşayan bir şeyler var.

Nedense çok acı çekiyor.

Yorganı çek.

Alkolden ve kim bilir başka nelerden baygın düşmüş, 60 yaşında, kızıl saçlı ve şişman bir adam görüyorsun. Ağzından bok kokusu yükseliyor.

Bu adamı indirmen gerekmeyecek, zaten bitap durumda.

Burada hiçbir şey yok. (Bitir.)

"Dur, teğmen. Şu kıyafet yığınına bak."

"Ihhh..." Teğmen burnunu kapatıyor.