Konuşma · CUNO

"Tamam. Ee, Cuno'dan ne bok istiyorsun?"

Başınla onayla.

"Sen şu büyücü ite bak hele," diyor gözlerinde büyük bir hayranlıkla. "Korkunçtu lan... Nasıl yaptın öyle... Fenaydı, fena. Şimdi söyle bakalım:"

"Bir gün Cuno ölürse onun da beynindeki kurşunu böyle çıkarır mısın? Cuno kurşun yağmurları altında öleceğinden emin. Öldüğünde siktiğimin kirpileri gibi görünecek."

Porta Rosa. Boogie Caddesi'nin girişindeki bir ara sokak. 20'li yaşlarının başındaki genç bir adam, Devriye Memuru Émile Mollins'e yanaşıp sigara istiyor. Memur Mollins henüz o sabah aldığı "Astra" paketini çıkarmak için elini ceketinin cebine götürdüğü sırada...

Adam yakın mesafeden göğsüne ateş ediyor. Nefesi kesilen devriye memuru olduğu yere yığılıyor. Sağ eliyle göğsündeki zırhı kavrıyor. Kurşun zırhı delip geçmemiş olsa da nefes alamıyor. Kaldırımda, failin ayak sesleri giderek uzaklaşıyor.

Pencerelerden birinden, "Geber, it herif!" diye bir ses geliyor ama Émile sesin sahibini göremiyor. Acıdan gözü kararıyor...

"Saçmalama, sen daha çocuksun. Onun yerine sana birkaç soru sorayım."

"Keyif kaçırmada da üstüne yok, it."

"Vurularak ölmeye en uygun meslek hangisi, biliyor musun?"

"İtlik..." Başını sallıyor. Ardından ortama sessizlik çöküyor.

"Tabii ki yanında olurum, Cuno."

"Peki..." Gözleri uzaklara dalıp gidiyor.

"Cuno boya kutusuyla neler yapabildiğini gördü," diyor başını onaylarcasına sallarken. "Bu grafiti işinden anlıyorsun galiba, it. Cuno böyle itlikleri serserilikleri sever."

"Babacık işte böyle tehlikeli biri, Cuno. Dibine kadar asi."

"Asıl Cuno'nun babası öyle. Sense sadece burnuna kadar boka batmış malın tekisin," diyor sesinde kötü niyet olmadan. "Ee, Cuno'dan ne istiyorsun?"

"Öyle mi? Demek sanatı seviyorsun, Cuno?"

"Yok lan! Sanatı sikeyim." Bir adım geri çekiliyor.

"Ee o zaman o küçük Çekirge Şehri ne ayak?"

"Lan o sanat mı? Bambaşka, kanırtıcı bir şaheser o. Top işi değil. Ağzından çıkanı kulağın duysun!"

"Bak itler bile bok gibi olduğunu söylüyor!"

"Lan mallar, Cuno bir daha tekrar etmeyecek." Çenesini öne çıkarıyor. "Sanatını da sikeyim sepetini de. Doğru düzgün konuşmayacaksanız siktir olup gidin."

"Taze sıçılmış bok gibi işte!" Çitin arkasından sessiz mi sessiz bir ciyaklama duyuyorsun. "Sanatın yarak gibi. Kafana sık da kurtulalım. Katil dediler..."

"Sakin ol, Cuno. Sana birkaç şey daha sormam gerek."

(Söylenenleri hayalî bir deftere yazıyormuş gibi yap.) "Anladım: Sanatı... sikeyim..."

"Aynen öyle, it." Çok memnun görünüyor. "Aynen öyle."

"Teşekkürler, Cuno. Çok sağ ol."

"Ama bunlar malın teki olduğun gerçeğini değiştirmiyor," diyor sesinde kötü niyet olmadan. "Ee, Cuno'dan ne istiyorsun?"

"Hasiktir, it..." Gözlerindeki saygıyı görebiliyorsun. "Seni fena hırpalamışlar. Ağzına sıçılmış lan resmen."

"Cuno dersini aldığını ve adamlarını bir kez daha üstüne salmasına gerek kalmayacağını umuyor." Ciddiyetle başını sallıyor. "Evet, Cuno'dan ne istemiştin?"

"Herkes çatışmanın ortasında ağlamaya başladığını sonra da it gibi kan kaybettiğini söylüyor." Omuz silkiyor. "Kesin süper bir manzaraydı."

"Kim söylüyormuş?"

"Millet işte. Bir anlığına öldüğünü söylüyorlar. Ruhun götünden çıkmış ama sonra geri girmiş. O anı görmek isterdim."

"Sakın artık sikinin yarısı yok diye, yarım erkeksin diye, Cuno'nun sana farklı muamele edeceğini düşünme ha."

"Cuno zayıflığı ödüllendirmez," diyor içler acısı, topal bacağına bakarken. "Cuno her zamanki gibi davranacak. Cuno böyle insafsızdır işte."

Bu seni nedense mutlu ediyor.

"Benimle konuşuyor musun? Artık bana sinirli değil misin?"

"Sikinden vurulan birine nasıl kızgın olabilirim ki?" diyor çocuk. "Artık Cuno'yla muhatap olmaya devam edebilirsin. Cuno böyle olgun biridir işte."

"Aynen söylediğin gibi oldu cidden."

"Güzel, güzel, güzel." Başıyla onaylıyor. "Bu iş Cuno'nun hoşuna gitti."

Çocuk sana göz ucuyla bile bakmıyor. Hiç ama hiç umurunda değilsin.