Konuşma · ELIZABETH

"Sağlık durumunuzdan haberim oldu. Herkesin dilinde. Buna müsamaham yok. Acıdığım da yok."

"Samimi söyle, ne tür müzik dinliyorsun?"

Cevap verip vermemeyi düşünüyor gibi duruyor... fakat sonra başını hafifçe sallıyor.

"Anodik dans müziği, siz anlamazsınız."

Anlamakla kalmıyorsun, biliyorsun.

"Dur, tabii ki anlıyorum. Göçebe müziği ritimlerini pop melodileriyle karıştıran yenilikçi bir ses dünyası."

"Tamam, sözlüğünüz var. Bu anladığınızı göstermez..."

"Dans müziği yani disko mu? Çok iyi biliyorum."

"Hayır." Nefesini yatıştırıyor. "Disko değil. Disko öldü."

"Hiç de ölmedi."

"Sizin gibiler onu yaşam destek ünitesine bağlamış denebilir."

"Peki, fikrini değiştirme bakalım."

"Öyle yapacağım." Kadın, fikrini değiştirmişsin gibi durmuyor.

"Bizim gibiler ne demek?"

"Hjelmdallermanncılar."

Hjelmdallermann, Kuzey temalı aksiyon-macera romanları serisine bir gönderme. Kitaplar... Aslında şu anda bu hiç işe yaramıyor. Ben aradan çekileyim.

Kusura bakma.

"Aa, Hjelmdallermann fanı mısın?"

"Hayır." Popüler macera-fantezi eserlerinden hoşlanmıyor gibi.

"İyi bir disko şarkı çoğu kişinin hoşuna gider."

"Hiç. Umurumda. Değil."

Bir sol kroşe, tam gözün üstüne.

"Aslında belki de haklısın."

"Bakın memur bey, benim müzik zevkimi tartışmıyoruz. Müvekkillerime sorunuz var mı, yok mu?"

"Tamam, hadi başka bir plak takalım." (Sonuçlandır.)

"Hadi."

"Haklısın. Hiçbir konuda hiçbir şey bilmiyorum. Anodik müzik nedir?"

"Sizin ufkunuzun ötesinde bir şey."

Bunu asla onun deneyimlediği gibi deneyimleyemeyeceksin. Hatta kadın biraz üzülüyor; sonra o his geçiyor.

Senin göremeyeceğin gelecekteki günlere ait olduğunu söylüyor.

Peki ya anlamak istiyorsam? Bir nedenle zihnime girdi...

Kararlı bir adamın başaramayacağı şey yoktur.

Orası umurumda değil.

Tabii, etrafımızdaki dünyayla neden ilgilenelim ki. Sıkıcı ve zalim dedektiflik işine dönelim.

Evet, anlıyorsun.

"Peki ya Titus'la değil, seninle konuşmak istiyorsam?"

"Sizin isteğinizin önemi yok, memur bey. Otoritenizi sınamayın; Martinaise'de hiç kimse değilsiniz."

Ne düşündüğünü gördüm. "Bana ne yapacaksın," demek istiyorsun. Yapma. Kafandan geçti diye söylemek zorunda değilsin.

Söylemeyerek iyi bir şeyden mahrum kalacak değilsin.

"Bahçıvan eldivenini ödünç alabilir miyim?"

"Hayır."

"Bir kadavra meselem var. Çok işime yarar."

"Cevabım hayır."

"Yapma be Lizzie." İri adam, birasından bir yudum alıyor. "Biz Martinaise'liler cömert insanlarız. Mülkiyet konusunda."

Vay... İşe bak. Siyaset yapma zamanı mı? Şimdi mi?

"İyi." Sarı bahçıvan eldivenlerini sana uzatıyor.

"Sağ ol yoldaş. Mülkiyet hırsızlıktır."

"Hödük." Kadın başını sallıyor.

"Senin işçi sınıfı mücadelesi anlayışın neredeyse yüz yıllık," diye düşünüyor.

"Bu sadakayı hak etmedim. Beni daha fazla üçkâğıda zorlamalıydın."

"Ona teşekkür etme, bana teşekkür et."

Bugün yine özgür dünyada üçkâğıttayız, didiniyoruz!

"Teşekkür ederim."

"Ona teşekkür etme, bana teşekkür et."

"Evet, sakın unutmayasın. T sana kıyak geçti, polis."

"Bana böyle yardımcı olmamalıydın. Ben senin düşmanınım. Tabiat, mücadeleden ibaret."

"Haklısınız, yardımcı olmamalıydım."

"Tamam."

Kadın bir şey söylemiyor.

"Titus'la konuşayım o zaman!" (Bitir.)