Konuşma · AT SURATLI KADIN

"Evet." Sana bakıyor. "Ne oldu?"

"Sen bana Harry mi dedin?"

"Evet, adını söyledim, ne olmuş?" Kadın biraz gergin gibi... Bir de üzgün.

"Adımı nereden biliyorsun?"

"Of, adını herkes biliyor..." Başından atar gibi bir hareketle sana el sallıyor. "Lütfen git de soruşturmanı bitir ki herkes evine gidebilsin."

"İsmim Raphaël Ambrosius Costeau."

"Açıkçası..." Hüzünlü gözleriyle yüzünü tarıyor, hile emaresi arıyor. "Umurumda değil. Artık kimsenin umurunda değil sanırım."

"Bu benim... adım mı?"

"Hayır, Harry... senin adın değil." Alay ediyor. "Senin adın Baron Von Kikkenberg. Karizmatik adam."

"Bu sohbetin konusunu artık hiç anlamıyorum." Kadın başka tarafa bakmaya çalışıyor.

Senin varlığından biraz huzursuz olduğu çok açık.

"Hiç, han'fendi."

Yanıt vermiyor ama gözlerinde hâlâ hüzün var.

"Ben Kovboy. Akşamcı Kovboy."

"Hangi karakoldansın?"

"Hangi karakoldan..." İç çekiyor.

"...mıyım? Of, haberi yok."

"Siktiğimin meczup manyağı..." Güneş gözlüklü adam, dişlerinin arasından söyleniyor.

Bu sohbette seni entelektüel açıdan tatmin etmeyen bir hava var. Belki de bir şeyleri yanlış yapıyorsundur?

"Onunla mı birliktesin?" (Güneş gözlüklü adama işaret et.)

"Tabii ki onunla birlikteyim..." Kendi ses tonundan ürkmüş gibi görünüyor. "Neden soruyorsun?"

"Ünlü biri mi?"

"Ne? Hayır. Değil... Ne diyorsun sen?"

"Ya da boş ver. Anlatma bana. Mevzunun varacağı yer yine bir..." Cümlenin ortasında duruyor.

Kaçıkçılık? Bok şöleni? Ah vah partisi?

Zincirleme trafik kazası?

"Hiç, sadece merak ettim..."

"Şu asılma işini ne kadar çabuk çözersen hepimiz o kadar çabuk evimize gideriz."

"Götün teki."

"Göt sana benzer!" Duraksıyor. "Aslında, belki ikimiz de götüz..."

"Lütfen." Kadın sana, sonra adama, sonra tekrar sana bakıyor. "Bunu yine bir atışmaya çevirmeyelim, olur mu?"

"İyi birine benziyor."

"Iıh, değil." Adam araya giriyor, sesi sert. "Manyak dikişlerle zar zor tutturulmuş bir bok çuvalı. Ama senin aksine, en azından çabalıyor."

"Birlikte çok tatlı görünüyorsunuz."

"Sen de kasten yıkanmıyormuş gibi görünüyorsun." Güneş gözlüklü adam araya giriyor.

"Kalıbımı basarım çok hoşuna gitti, değil mi? Dürüst ol, birinci sınıf karaoke performansıydı."

"Iı... Evet. Oldukça iyiydi."

"Ne? Yo. Yoyoyoyoyoo!" Güneş gözlüklü adam, inatla kafasını sallıyor. "İyi konusunda evrensel standartlar var ve o... cidden bok gibiydi."

"Jean." Kadın sessizce araya giriyor, sana şefkatli bir yan bakış atıyor. "Adam iyi değil... McCoy'un küçük kardeşine davrandığın gibi davran ona."

Çifte Gefrayter Teğmen John "Tipleme" McCoy'un küçük erkek kardeşi olan Lance McCoy, 32 yaşında bir adam olmasına rağmen, zekâ yaşı altıdan fazla değil.

Dur... Ne? John? Lance? Kim bu insanlar?

Hiçbir fikrim yok. Sadece zedelenmiş neokorteksinde saklanan bilgileri aktarıyorum.

Zihnindeki sisin arasından, bir cümlenin sonunu duyuyorsun: "...ayrıca öğrenme güçlüğü varmış gibi davranacak hâlim yok!"

"Hop, ben buradayım!"

"Evet ve nedenini merak ediyorum. Vaka çözmen gerekmiyor mu senin?"

"Evet, benden bir şey mi istemiştin?"

"Engelsizim ben."

"Şimdi de öğrenme güçlüğüyle sorunu var... İroni falan mı bu?"

"Jean. Dedektif." İkinize de bakıyor. "Ne konuştuğunuzu anlamıyorum."

"Belki de düşündüğüm kadar iyi değildi..."

"Öyle mi dersin?"

"Çok hoştu. Farklıydı ama iyi anlamda. Beğendim."

Yalağnnnnn söylüyor. Muhtemelen nefret etti. Herkes gibi.

"Tuhaf gelebileceğinin farkındayım ama acaba... itfaiyeci misin?"

Kahverengi gözleri bir an seni süzüyor.

"Hayır, Harry; ikimiz de itfaiyeci değiliz." Derin bir iç çekerek konuşuyor ve sonra sessizliğe bürünüyor.

Hop, ismini nereden biliyor? Muhtemelen bir yerden duydu. Daha dikkatli olman lazım. İsimler tehlikelidir.

Sana Harry mi dedi o? Bu insanlar seni TANIMIYOR! Senin adın yok ki.

"Hayvan kontrolünde mi çalışıyorsun?"

"Hayır, hayır." Öyle gibi görünmüyor. Üzerindeki polis üniforması çok büyük bir ipucu.