Konuşma · İRADE

Neşeyle gülümsüyor. Partnerin burada olmadığı için çok mutlu.

"Acaba... pazar akşamı... benim odamdan bazı sesler duymuş olabilir misin?" (Devam et.)

"Her zamanki curcuna," başıyla onaylıyor. "Yüksek sesli disko müziği."

"Odama birileri geldi mi?"

"Bilemiyorum, muhtemelen gelmedi. Tek tabanca gibiydin sanki."

"Yüksek sesli disko müziği mi dedin?"

"Evet, farklı farklı sanatçılardan. Ama aralarında en çok Janti Bando öne çıkıyordu." Bir kaşını kaldırıyor, hatırlamanı bekliyor.

Ha, o konu. Evet, vay be... JB'den ne kadar az bahsetsek o kadar iyi.

"JB benim doğduğum yerde çok ünlüydü. O zaman çok küçüktüm tabii. Yedi yaşımda falandım. 'Hayat zorlaşıyooor!'," diyor şarkı söyler gibi, "'ama insan yaşıyooor!'"

Öyleyse hayat biz yaşamaya devam ettiğimiz için zorlaşmıyor mu?

"Çoğunlukla sadece zorlaşıyor, değil mi?"

"Öyle görünüyor. Saat iki gibi disko müziği durdu ve tempo değişti."

"Ne oldu?"

"Yavaş, hüzünlü bir şarkı çalmaya başladı. Bir org müziği, tekrarlanıp duruyordu. Uzun bir süre böyle devam etti. Bazen sen de bağırarak eşlik ediyordun."

"Bu kadarı yeterli."

"Tamam."

"Ne söylüyordum?"

"Artık hiçbir şeyin önemi yok diyordu. Artık yalnızız. Sözlerini anlamak zordu. Şarkının kendisi yavaş ve yumuşaktı ama sesin yaralı bir yaban domuzuna benziyor, memur bey. Eşlik ederken ne söylediğini anlamadım."

"Sonra ne oldu?"

"Sonra çığlık atmaya başlayıp odayı darmaduman ettin."

"Birinin bana saldırmadığından emin misin?"

"Evet, sesler odasını dağıtan birine benziyordu, saldırıya uğrayan birine değil." Kahvesinden bir yudum alıp gülümsüyor.

"Bir pencere kırıldı. Muhtemelen kasetçalarla, çünkü şarkı durdu. Mobilyayı da kırdın. Gerçek bir yıkım şenliğiydi. Çığlık sesleri geliyordu. Sonrasında ise sanırım sızdın."

"Bu duyduklarım beni gururlandırıyor. Anlatabileceğin daha fazla şey olmalı."

"Evet. Sanırım... 'Ben artık bu tür bir hayvan olmak istemiyorum' diye bağırdın. Yanlış duymuş olabilirim ama akılda kalıcı bir cümleydi."

"Sonra dışarı çıktım. O zaman ortalık sessizleşmişti. Dört veya beş civarlarıydı." Başını sallıyor. "Bu kadar."

"Teşekkür ederim."

"Ne demek efendim." Dudaklarının arasına yeni bir sigara koyup yakıyor.

"Ne demek efendim." Dudaklarının arasına yeni bir sigara koyup yakıyor.

Bir şey söyleme.

Dudaklarının arasına yeni bir sigara koyup yakıyor.

Dudaklarının arasına yeni bir sigara koyup yakıyor.

"Başka bir şey var mıydı?"

"Lütfen başka bir şey olmadığını söyle."

"Bu kadarı yeterli."

"Tamam. Şimdi ne konuşmak istersin?" Sigarasından kaygı dolu, uzun bir nefes çekiyor.

"Uyduruyorsun. Ben asla öyle davranmam."

"Evet." Sana bakıyor. "Asla."

"Sonra ne oldu?"

"Tam da benim yapacağım işler. Ne yaptım?"

"Özür dilerim."

"Dileme, o sırada zaten çıkmaya hazırlanıyordum. Rahatsız olmadım."

"Yaralı derken, havalı bir şekilde mi yani? Vahşi bir hayvan gibi mi?"

"Evet. Çok havalıydı."

Dalga mı geçiyor yoksa ciddi mi anlamak mümkün değil.

"Bunu mu söylüyordum?" (Boş "Saint‑Saëns'ın En Küçük Kilisesi" kutusunu göster.)

"Evet! Bir kiliseden bahsediyordu. Çok küçük bir kilise. Dünyadaki en küçük ve en zavallı kiliseydi. Konusu buydu. Bir de..."

"Başka?"

"O zaman belki yaşamayı bırakmalıyız. 'Yaşama' kısmı, 'zorlaşma' kısmının sebebi değil mi?"

"Sanırım dün gece de aynı sonuca vardın. Saat iki gibi disko müziği durdu ve tempo değişti."

"Aynen, yine de yaşıyoruz."

"Ondan emin değilim... Saat iki gibi disko müziği durdu ve tempo değişti."

"Anladım, duymam gerekenleri duydum."

"Aa..." Kadın, üzülmüş gibi yapıyor.

"Evet, aramızda bir oda var." Fincanına biraz daha kahve dolduruyor. "Çok şahsi."

Güzel. Evet. Bu demek oluyor ki, kadın bir şeyler duymuş olabilir. Mesela, bilincini kaybetmeden hemen yaptıklarına dair bir şeyler...

"Yeterli. Sadece bu kadarını öğrenmek istemiştim."

"Değişik."

"Pazar gecesi odanda mıydın? Hafızamı kaybetmeden önce neler yaptığımı bilmem gerekiyor."

"Hayır, bunu bilmeniz gerekmiyor." Teğmen parmağıyla defterine vuruyor. "Asıl gereken şey, normal polis soruları sormanız, örneğin..." Cümleyi senin tamamlamanı bekliyor.