Konuşma · BALKONDA TÜTTÜREN ELEMAN

"Kim bilir, dedektif? Bu bir... gizem," diyor, yüzünü başka tarafa çeviriyor.

Bak, yine gülüyor!

(Bitir.)

"Peki, git öyleyse."

"Nereye gidiyorsun?"

"Şehre." Uzaktaki caddeleri gösteriyor. "Muhteşem bir gece."

"Gitmen gerekiyorsa git, umurumda değil. İnsanların beni terk edip durmaları umurumda değil."

"Merak etme, yine karşılaşacağız." Elini nazikçe omzuna koyuyor. "Whirling'de bir akşam barda buluşalım."

"Neden arkadaşınla tanışmak isteyeyim ki?"

"Emin ol, isteyeceksin."

"Bir saniye, ziyaretçin tam olarak kim?"

"Pazar Günü Dostum," diye tekrarlıyor, gülümsemesi öncekinden de büyük. "Muhteşem biridir. Herkes onunla tanışmak ister, göreceksin."

"Açıkçası ben sadece işleri berbat etmemeye çalışıyorum."

"İşleri sadece düzeltmekle kalmayacağım, hepsini mükemmel hâle getireceğim."

(Sorusunu duymazdan gel.) "Potansiyel bir tanıkla konuşmayı umuyordum. Balkonun cinayet mahallini görüyor."

"O zaman sana güzel bir haberim var..." Gözleri kısılıyor. Yakındaki bir sokak lambasının ışığı çenesine gölge düşürerek elmacık kemiklerini öne çıkarıyor.

"Pazar Günü Dostum bu gece beni ziyaret ediyor. Ona senden bahsettim, seninle tanışmak istiyor. İçeri buyur, seni bekliyor." 28 numaralı kapıyı başıyla işaret ediyor.

(Bitir.)

"İşaretini gördüm. Taşın altındaki anahtarı buldum."

"Çok güzel," diye gülümseyerek cevap veriyor. Sana bakarken gözünde bir parıltı görüyorsun.

"Evet, süpürgeli teyze beni içeri aldı. Ayrıca beni senin dairene götürdü."

Bugün sanki cuma gibi, keyfi yerinde.

Uzaklarda bir yerde sesi çok açık bir radyoyla beraber ağlayan bir bebeğin sesini duyuyorsun. Üst katlardan birinde bir ailenin tartışması ise iyice hararetleniyor, köşeyi dönünce klimalar vızıldıyor.