Konuşma · FİTNECİ RUBY

"Ne sığınağı?"

"Arkadaki komünist sığınağı işte..."

"Hiç bilmiyorum. Ben kamp kurduğumdan beridir buralara kimse gelmedi ama eminim etrafta sürten..." Sesi, beynindeki beyaz gürültüde kayboluyor. Anevrizma geçirmek üzereymişsin gibi hissediyorsun.

Hhhhhhhzzzzzzz... L'Iramburde: güneşli ve yıldız yağmurlu. 24 santigrat derece...

Çabuk hareket etmen gerek. Durumun kötüleşiyor.

Sakinleş. Nefes al. Acı azalınca düşüncelerin biraz netleşiyor...

"Öylesine bir sığınak işte. Oraya gittin mi?"

"Bazı yoldaşların... durup dinlendikleri bir yer işte. Bir devrimci sığınağı..."

"Şehre geldiğimde... yanımda kimse var mıydı?"

"Vardı, ölüm timin yanındaydı. Harbiden onlara ne oldu?"

"Bu timde... kimler vardı?"

"Bu sıska adam yoktu." Başıyla teğmeni işaret ediyor. "Yanında iki adam, bir de kadın vardı. Adamlar kaslıydı. Kadın da fena değildi."

"Anlatabileceğin başka ne var?"

"Adamlardan biri neşeli görünüyordu, sarışındı. Diğerinin ciddi bir havası vardı. Kadın da... Üniforma giyen bir tek o kadındı. Hepsi silahlıydı."

Gözlerini kısıyor. "Tanıdık geldi mi?"

Bu insanların kim olduklarına dair en ufak fikrin yok. Gerçekten.

Destek Memuru Vicquemare yüzünde mutsuz bir ifadeyle pencereden dışarı bakıyor, sonra elindeki kahveyi masaya koyup Devriye Memuru Minot'ya dönüyor. "Burada, Whirling'de oda tutabilir veya bugünlük eve dönebiliriz."

Kadın "Eve dönelim Jean. Bugün bir şey olacağı yok," diye sakince cevap veriyor. Jean, sarı peruğunu çıkarıyor. "Heidelstam'ı ara da götürsün bizi."

"Evet, öyle. Seni deniyordum. Dışarıda, silahları ellerinde bekliyorlar."

"Daha kötüsünü de atlattım." Omuzlarını silkiyor.

Atlatmadı. Daha önce hiç üç silahlı insanla karşı karşıya gelmedi. Ayrıca size inandı.

"Hayır, hiç hatırlamıyorum."

"Neyse, konuştuğumuz güzel oldu ama sanırım yola koyulma vakti geldi."

Bu konuda ciddi. Hamleni yakın zamanda yapsan iyi olur.

"Sanırım onları tanıyorum. Martinaise'deler..."

Hhhhhhhhzzzzzzzzzzz.......... sürtünmeli kilitlerde yüzde... Zzzzzzzzzzz... Lütfen beni burada bırakma, Celice!

"Muhteşem. Benim yola koyulmam gerek, sen de arkadaşlarını bulabilirsin. Tabii bana soracak önemli bir sorun yoksa..."

"Bu kadar, teşekkür ederim."

"Onlara... ne oldu bilmiyorum."

"Tabii ki biliyorsun. Hatta bence hemen dışarıda bekliyorlar." Arkandaki tünele bakıyor. "Sanırım şansımı deneyeceğim."

Gerekirse mermi yağdırarak ölecek.

Çift namlulu ve önden doldurmalı bir tabanca taşıyor. Dikkatli ol.

"Lütfen, artık kapat! Dayanamıyorum!" (Devam et.)

"Koskoca adamlarsınız, dayanırsınız. Bu kadar abartmayın."

"236189281... Tüm yataklardaki indirimlerimizi... TO-TO-TO-TOZUTMUŞŞŞ FM... 23567... 32971047302819... Ey tuhaf ışık, ey ışığım..."

"Ah... ulan..." Teğmen, çarpık bir yüz ifadesiyle başını kavrıyor.

"Ulan ya..." Birden sana ve Kim'e acıyor.

"Tamam, kısabilirim. Bu arada, silahım da var." Çekingen bir şekilde karanlıktan çıkıyor. Çektiğin acı azalıyor.

"Bu konular... çok güzel ama... öldürülen adamdan bahsedelim."

"Yok, o mevzudan bahsetmeyelim. Beni avlıyordunuz, tuzağıma düştünüz. Bu konuda söylenecekler bundan ibaret."

Demek sizi polis değil avcı, kendini de sadece av olarak görüyor.

Sana makineden bahsetmeyi seviyor. Konuşturmaya devam et, kurtulmak için bir fırsat kolla.

Demek ikizler bu şekilde kafalarının içinde radyo yayını duymuş. Kadın bu cihazı denerken yakındalarmış.

Dönüp Kim'e bak.

"Arkanızdayım, dedektif." Teğmen gözleri kapalı şekilde yere çökmüş. Hâlâ hayatta.

Teğmen Kitsuragi'nin çektiği acı senden fazla ama yavaşça kendine geliyor.

Kim'e baksan iyi olur. İyi partnerler böyle yapar.

"Şişman Angus bir pus yayıcın olduğunu söylemişti..."

"O oğlanın ağzını kapalı tutmayı öğrenmesi gerek. Ayrıca bu bir pus yayıcı değil. Pus yaymıyor ya..."

"Denklemlerini gördüm... ULAN frekansını kullanıyorsun!"

"Denklemlerimi mi gördün?" Alaycı bir şekilde gülüyor. "Kamyonumu kurcaladın, değil mi? Bunu bekliyordum. Beni şaşırtan, gördüklerini anlaman oldu..."

Hiçbir şey söyleme. Kulaklarını kapatmaya çalış.

Şişman Angus'ın bahsettiği pus yayıcı bu olmalı.

Çektiğin acıyı böldüğüm için kusura bakma ama Joyce, radyo dalgalarıyla pusa boyut verilebileceğini söylemişti. Bu, pustan radyo sinyali göndermekte kullanılan cihazlardan biri olmalı.

"Kim, yardım et! Beynim yanıyor!"

"Mmm..." Teğmen başını tutuyor, göz bebeklerinin yukarı doğru kalkarak kaybolduğunu görüyorsun.

Teğmen Kitsuragi'nin çektiği acı senden fazla. Dayanmaya çalışıyor ama ne zaman kendine gelir bilinmez.

(Cızırtının içinden bağır.) "Tutuklusun!"

"Gerçekten mi? Bak ne göstereceğim!" Elindeki düğmeyi çeviriyor.

Yeni bir cızırtı dalgası altında eziliyorsun. Beyninde bir damar patlamış gibi hissediyorsun.