Konuşma · FİTNECİ RUBY

Bir anda bütün bedenin felç oluyor. Yoğun gürültü kafatasını dolduruyor; bu, daha önce hiç hissetmediğin bir acı. Radyo cızırtılarının arasından bir kadının sesini duyuyorsun.

Bin radyo kanalı aynı anda kafanda çalıyormuş gibi ama yalnızca bu kadının sözlerini seçebiliyorsun.

Makinenin yanında, gölgelerdeki silüet: "Canının yandığını biliyorum. Hareket etme, kaçmaya çalışma, daha da kötü hissedersin," diyor.

"Tanıştığımıza memnun oldum diyemem, memur bey. Size denk gelmemeyi gerçekten çok istiyordum ama karşılaştık işte."

Acı fırtınasının içinde işittiğin bu ses, kötü niyetli değil. Sana zarar vermek istemiyor ama mecbur.

İstemiyor mu? Kulak kanalların öyle demiyor... Dur, hatta kulak kanalların bile değil. Bu ses doğrudan sinir yollarına işliyor.

Kapatma.

Bu çok kötü bir karar. Neden kendini bundan korumak istemeyesin ki? Bu yepyeni bir deneyim, şu ana kadarkilerden çok daha kötü.

Pirholidonun tüm güzel yanlarını çıkar, yalnızca kötü yanlarıyla bir beyin bombası yap. Onu da sürekli patlat. Bu öyle bir şey işte.

Acıya değil işini yapmaya odaklan. Ona tutuklu olduğunu söyle.

"Beni de mi... öldüreceksin?"

"Hayır, seni öldürmeyeceğim. İstesem çoktan ölmüş olurdun. Durumu göz önünde bulundurunca bence son derece makul davranıyorum."

"Pus enlem kompresörü kullanıyorum. Sen ve partnerin de etki alanındasınız."

Duyduğun cızırtı patlaması, ULAN frekansı.

Şişman Angus'ın bahsettiği o pus yayıcıdan veriliyor.

"Pustan sinyal göndermeye yarayan cihazlardan birini benim üzerimde kullanıyorsun!"

"Vay be, ne akıllıymışsın." Etkilenmiş gibi. "Söylediğin tamamen yanlış değil..."

"Hhhhhzzzzzzzzssss... 136841... hhhhhzzzzzzzzzzssss... 37891303... hhhhhzzzzzzzsssss... hzzzzsssss..."

Kim'e bir baksan iyi olur. Durumu iyi değil gibi.

Gözlerini Ruby'den ayırma.

"Pus enlem kompresörü, pusu... daha yönetilebilir hâle getirmek için kullanılır. Bunlardan bir sürüsüyle pusun içinde radyo sinyalleriyle bir örgü oluşturup içindeki mesafe kısaltılabiliyor."

"Sinyaller, şamandıralara bağlı bir dizi operatör istasyonu aracılığıyla iletilir." Duruyor. "Bu istasyonlarda çalışmak hoş bir iş değil. Pusun ortasında tek başına kalan insanlar birkaç yıl içinde akıllarını yitiriyor."

Bu istasyonlardan birinde çalışmış birini tanıyormuş gibi konuşuyor. Sana anlatacağından değil. Bunu şu an tahmin edebildin ya, ne anlayışlı bir polis memuruymuşsun be!

"Yani şu an tecrübe ettiğimiz şey... yoğun radyo dalgaları..." Çok zorlanarak bir şeye işaret ediyor.

"Aynen öyle. Bu, sanayi boyutunda bir paraboloit. Boyutları olmayan bir şeye boyut katmakta kullanılıyor. Doğal olarak, kullanılan frekanslar... bu dünyadan değil."

"Üst sınırında büyük asal sayı oluşturma istasyonu var. Bu istasyon özel olarak pus enlemini sıkıştırmada kullanılıyor. Bu yüzden bazı sayılar duyuyor olabilirsiniz. Yerel radyolardan da kesitler duyuyor veya duyduğunuzu düşünüyor da olabilirsiniz."

Demek ikizler bu şekilde kafalarının içinde radyo yayını duymuş. Kadın bu cihazı denerken yakındalarmış.

Uzun süredir burada tek başına ve kimseyle konuşmaya fırsatı olmamış. Konuşturmaya devam edersen kurtulma şansı yakalayabilirsin.

"Böyle bir aleti nereden buldun?"

"Kendim yaptım." Başıyla işkence cihazına işaret ediyor.

Çıkardığı işle gurur duyuyor. Duymalı da... Bu, senin asla başaramayacağın bir iş.

"Bu yaptığınız yasa dışı. Tahminimce patentli ama... Orayı çoktan geçtik, değil mi?"

"Evet. Çoktan geçtik." Ölüm ışınını ve içinde hapsolmuş memurları izliyor.

"Nedir bu pus dediğin?"

"Pus mu? Dünyanın sonu."

"Sonsuza kadar böyle mi kalacağım?"

"Hayır, ben kompresörü kapatınca acı kesilecek." Duraksıyor. "Kendine gelmen birkaç dakika sürebilir. Çok karmaşık bir rüyadan uyanmak gibi oluyor."

Hzzzzzssssss... 342455797... Tere kallis... Hzzzzzzzssss... Palun ära ole ometi nii pilves, ometi nii pilves mu tüdruk... Hzzzzzzssss... 4464544829... hzzzssss... hzzzzssss...

"Kendin... kompresörü tecrübe ettin mi?"

"Evet, sizin üzerinizde kullanmadan önce etki alanına kafamı soktum. Etik bir hareket gibi geldi. Hoşuma gitti diyemem. Etki alanı daha zayıftı ama neler yaşadığınızı anlıyorum."

"Lütfen, biraz kıs ki... sana... soru sorabileyim..." (Devam et.)

"Söyleyeceğin çok önemli bir şey varsa gürültüde de söyleyebilirsin."

"236189281... Tüm yataklardaki indirimlerimizi... TO-TO-TO-TOZUTMUŞŞŞ FM... 23567... 32971047302819... Ah Rosaline, ah Rosaline..."

"Ah... ulan..." Teğmen, çarpık bir yüz ifadesiyle başını kavrıyor.

"Ulan ya..." Birden sana ve Kim'e acıyor.

"Tamam, konuşmak istiyorsanız kısabilirim. Bu arada silahım da var." Çekingen bir şekilde karanlıktan çıkıyor. Acı azalıyor.

Taşıdığı silah önden doldurmalı ve çift namlulu. Cinayet silahına benzemiyor.

Hissettiğin acı çok azalmadı ama artık cümle kurabiliyorsun. Düşünmek, eskisi kadar canını yakmıyor.

Konuşturmaya devam edersen bunu atlatacaksın.

Makineyle aranda yalnızca üç metre var. Eğer yeterince uzun süre dikkatini dağıtabilirsen belki...

Hamleni yaptığında dikkatli ol. Bir daha soru sormaya imkânın olmayacak. Doğru anı bekle.

"Pazar gecesi... ne oldu? Bana kendi bakış açından anlat."

Seni süzüyor, sanki samimiyetini ölçüyor.

Köşeye sıkıştırılmış bir hayvan gibi davranmayı reddediyor. Yönetecek kimsesi kalmamış bir lider de olsa durumun kontrolünü bir nebze elinde tutmak istiyor.

"Endişelenmeyin... Biz sadece... hnghhhhh..." Cümleyi bitiremiyor.

"Tamam, kendinizi bu kadar yıpratmayın. Her zamanki gibi Hardie ve diğer çocuklarla sohbet ediyor, bira içiyorduk. Sonra Klaasje geldi, yüzü bembeyazdı ve titriyordu..."

"Elinde bir içkiyle oturdu, gerginliğini yatıştırmaya çalışıyordu. Ben de yanına oturdum."

"Bir dakika... Kafası iyi gibi miydi?"

"Evet. Kafası süperdi. İlk gördüğümde çok dert etmedim, daha önce de böyle partilediğini görmüştüm."

Bu kadın aşırı dozdan giden insanlar görmüş. Klaasje henüz o noktada değilmiş, o yüzden endişelenmemiş.