Konuşma · FİTNECİ RUBY

"Ona ihtiyacın yok..."

"Artık yok, evet. 25 bant ultra yüksek frekansa girmeseniz bu işin sonu benim için çok kötü olabilirdi."

"Tamam. O zaman başka sorularım var."

"Öyle mi? Ne?"

"Eğer onu sen öldürmediysen... neden saklanıyorsun?"

"Senin şehre geldiğini gördüm. La Puta Madre'nin adamlarından biri gelsin beni sorgulasın diye etrafta dolanacak değildim herhâlde."

Demek Titus'a söylemekten korktuğu şey buymuş. O polis var ya o polis...

O uzak, tuhaf korku yaklaşıyor. Bu korku, kendinden korkun...

"La Puta Madre'nin adamı derken?"

"Evet, seni kastediyorum." Şaşkın bir ifadeyle sana bakıyor. "Herkes senin onun piyonu, 'Konserve Açacağı' olduğunu söylüyor."

Başında beliren keskin acıya rağmen, teğmenin kendi kendine bir şeyler mırıldandığını duyuyorsun.

Beyaz gürültünün içinden "Hassiktir" ve "Neden ben?" sözlerini duyuyorsun.

Acı birden dayanılmaz hâle geldi. Bir damarın patlamış gibi hissettin.

"Zırva! Beni..." (acıyla irkil) "Saptırmaya çalışıyorsun. Kimse öyle demiyor."

"Hem de ne biçim diyorlar... Polisler, suçlular... Neden yanımda bir ölüm ışınıyla burada seni bekliyordum sanıyorsun?"

Senin hakkında bu bilgiye sahipse gerçek adını da biliyor olmalı.

"Ben kimsenin... adamı değilim. La Puta Madre kim onu bile bilmiyorum!"

"Evet, tabii. Kesin bilmiyorsundur."

"Hadi... başka bir konudan bahsedelim."

"Bana... onlardan bahsedebilir misin?"

"Eminim yakında bizzat La Puta Madre açıklayacaktır."

Beyaz takım elbiseli bir adam; bir zamanlar asfalt, şimdiyse toprak kaplı bahçede yürüyor. Burası, karanlık binalarla şehrin geri kalanından soyutlanmış bir blok.

Ayaklarının yanlarında çoğu pembe çiçeklerini kaybetmiş haşhaşlar sıralanıyor. Adam önce etrafına, sonra gökyüzüne baktıktan sonra iç çekiyor.

Bıçağını çıkarıp bir çiçek tarhının sonunda diz çöküyor. Tohumlardan birini bıçağıyla nazikçe çiziyor. Çizilen yerden süte benzeyen bir öz akıyor. Acıyı tekrar hissetmeye başlıyorsun...

"Tamam, başka sorular sorayım."

"Evet, başka sorular sor."

"Bu Madre'ye... ne yaptın ki?"

"Ne yaptığımı biliyorsun. Onu kandırdım." Duraksıyor. "Şimdi de sığınağıma Konserve Açacağı Harry geldi. Ulan Titus..."

"Anlaşma yapmıştık sanıyordum," diye düşünüyor. "Böyle olmaması gerekiyordu."

Fikrini o kadar kolay değiştirmeyecek. Seni hâlâ bir tehdit olarak algılıyor.

Bir saniye, bir şey söyleyeceğim. Belki önemsizdir ama dinle, şehre geldiğini gördüğünü söyledi. Acaba tek başına mı geldin? Belki bir bilgisi vardır...

"Eminim bilmem gerekiyordur ama... kısa bir süre önce hafızamı kaybettim."

"He, tabii."

Size inanmıyor.

"La Puta Madre... La Puta Madre'yi duydum. Tehlikeli biri, değil mi?"

"Şaka mı yapıyorsun, tehdit mi ediyorsun? Sanırım ikisi de..."

"Hayır, bu gerçek bir soruydu!"

"Tabii ya öyle. Korktun mu?"

"Senden mi? Yok, pek değil."

"Üzgünüm. Bütün bunları... bilmem gerektiğini biliyorum ama kısa bir süre önce hafızamı kaybettim."

"Söyle, benim adım ne? Onu biliyorsan... adımı da biliyor olmalısın."

Hemen "Harry Du Bois," diye cevap veriyor. "Disko pantolonlu ve tuhaf kravatlı, rüşvet yiyen kavatın teki. La Puta Madre'nin adamı."

Biri boktan kravat mı dedi? SİKTİR LAN. Sen yozlaşmış olamayacak kadar DELİSİN.

Tamam, adını biliyor. Bu senin rüşvet aldığın anlamına gelmiyor. Suçlular, polisler hakkında hep böyle hikâyeler uydurur.

Tüm bunlar, başarılı olduğunu gösteriyor. Suçlular seni tanıyor ve senden korkuyor.

Bilemedim... Beni ikna etti.

Seni korkutmasına izin verme. Muhtemelen o ismi salladı, tuttu.

Hayır, hayır, olamaz. Sen Harry Du Bois değilsin. Bu duyduklarını unut. Şu an bununla ilgilenmeye vaktimiz yok.

"Tabii La Puta Madre'nin adamıyım lan... Beni hemen bırak."

"Olmaz. Şu an seni vurmayarak La Puta Madre'ye elimden gelen en büyük iyiliği yapmış oluyorum zaten."

"Kim o 'herkes'? Bunu nereden biliyorsun?"

"Jamrock'taki herkes işte. Polisler, suçlular... Neden yanımda bir ölüm ışınıyla burada seni bekliyordum sanıyorsun?"

İçine bir korku, kötü bir korku doluyor. Kendinden korkuyorsun.

"Artık dayanamıyorum. Git." (Kompresörü bozmaya çalışma.)

"Yardımcı olabildiğime sevindim." Başını cüretkâr bir biçimde arkaya atıp makineyi kapatıyor. "Size iyi şanslar, memur beyler. Kahpedir Revachol."

Kadın koşarak seni geçip tünelin karanlığında kayboluyor.

"Her şeye rağmen..." Teğmen hâlâ kendine gelmeye çalışıyor. "Durum çok daha kötü olabilirdi."

"Dur... peşinden gitsek daha iyi değil mi?"

"Hayır, suçu onun işlediğini düşünmüyorum. Kendisiyle artık başkası ilgilenecek."

Zaten çok geç. Gitti bile.