Konuşma · İB**TOR

Teğmen, "12 yaşındaki bir çocuğun suratına yumruk attın. Benim yaptığım herhangi bir şey o kadar da korkunç değil diye düşünüyorum," diye yanıtlıyor. Tavrında görülür bir değişiklik yok.

"Uyguladığım şiddetten pişman olmaya başladım, Kim..."

"Başka bir zaman pişman olun, dedektif." Teğmenin sesi katı ve emin. "Bu polis katili özentileriyle işimiz bittikten sonra."

Bu iki serserinin karşısında otoritesini baltalaman hoşuna gitmedi.

Genç adamlar şaşkınlıkla size bakıyorlar.

"Eh..."

"Bana eh demeyin şimdi. Bu sizin için bir sorun olmayabilir ama benim için kesinlikle bir sorun. Bu tür davranışları anında engellememiz gerekiyor."

"Madem öyle diyorsun..." (İki genç adama dön ve parmağınla kafanı işaret et.) "Köpek maması!"

Teğmen iç geçiriyor. "Ben... çabanız için minnettarım."

"Evet ama... polisi sikeyim."

"Hayır. Bunu söyleyemezsiniz." Sesi bir kılıç gibi keskin. "Bunlar gibi serseriler polis katili bir gruba katılmakla ilgili şakalar yaparken polis memurları Revachol halkını korumak için canlarını tehlikeye atıyor."

"Eğer bunlara soracağınız başka bir şey varsa şimdi sorun ve gidelim. Burada daha fazla vakit kaybetmek istemiyorum."

Teğmen, "12 yaşında bir çocuğu yumruklamaya çalışıp neredeyse kendini bayılttın," diye yanıtlıyor. Tavrında görülür bir değişiklik yok. "Benim yaptığım herhangi bir şey o kadar da korkunç değil diye düşünüyorum."

"Ya ne yapayım? Bu iki kuruntulu magandanın ana uzmanlık alanı araba çalmak ve polis memuru öldürmek olan bir suçlu grubuna katılmakla ilgilendiğini bilerek yoluma devam mı edeyim?"

"Tehdit mi? İyi. Tehditleri severim."

"Ama ben sevmem," diye hızlıca araya giriyor teğmen. "Hatta o kadar sevmem ki kendimi sakinleştirmek için sizi karakola sürüklemeye razıyım."

"Hey, ee... Buna gerek yok." Açık ellerini kaldırıyor. "Yalnızca konuşuyoruz burada. Şaka yapıyoruz. Sakin ol moruk."

"Aynen, sizin Kurukafalar falan hakkında sorularınız yok muydu?"

"Benimle uğraşmayın, çocuklar. Ben kötü polislerdenim."

"Hop... Sakin, moruk..." Açık ellerini kaldırıyor. "Yalnızca konuşuyoruz burada. Sadece sohbet ediyoruz, sakıncalı bir şey yapmıyoruz."

"Evet, otoriteni yüzümüze vurmana gerek yok."

İşte böyle! Onlara hadlerini güzel bildirdin!

"Konuşmak mı istiyorsunuz? Konuşalım, çocuklar." Senin gözlerine bakıyor. "Sor."

Maskaralığa dönüşebilecek bir durumu böyle kararlı bir tavırla engellemenden hoşlandı.

"Polis kayıtlarında siz veletleri araştıracağım, gece ikinizin de evine geleceğim ve SİZİ O SİKİK UYKUNUZDA GEBERTECEĞİM!!!"

Haykırışın sokakta yankılanırken çocuklar hafifçe titriyor ve başlarını eğip ayakkabılarına bakıyorlar, sağır numarası yapıyorlar.

"Evet." Teğmen Kitsuragi gözlüğünü düzeltiyor. "Dedektifi duydunuz. Şimdi size birkaç soru soracak."

Bunu bir daha yapma. Ama iyi bir karardı, dedektif.

"Anladım."

"Neden Martinaise'de daha fazla Kurukafa yok?"

"Sendika Martinaise'de üstüne düşen zabıtalığı yapıyor, en azından çetelerle ilgili meselelerde." Gencin yerine teğmen cevaplıyor. "O yüzden buralarda pek organize suç olmaz."

Sendikanın kendisi dışında tabii.

"Bunu kafana takma. Biz bu eksikliği gidereceğiz."

"Evet, gidereceğiz!" Genç adamlar birbirlerine onaylarcasına baş sallıyor.

"Van Eyck kim?"

"İhtiyar, bunun bir önemi yok. Onun namı yayılana kadar sen çoktan tahtalı köyü boylarsın."

Genç bir kadın tahta kalasların üstünde diz çöküyor, hâlâ uzun zaman önce kaybolan bir şeyi arıyor. Kulaklıklarından gelen sinyalin ritmiyle kafasını sallıyor.

"Evet, sanırım haklısın. Epey yaşlıyım."

"Evet." Şevkle başını sallıyor. "Aşırı yaşlısın."

"Aynen moruk. Yani böyle... bir ayağın çukurda. Gelecekle ilgili hiçbir şey bilmemene şaşmamalı. Gelecekte sen var olmayacaksın."

Bundan yola çıkarsak, Van Eyck bir tür müzisyen. Ya da... katil?

"Benim bir ihtiyar olduğumu mu söylüyorsun yani?!"

"Hayır, hayır, hayır," hızlıca seni ikna etmeye çalışıp bir adım geri çekiliyor. "Yalnızca bizden biraz daha yaşlısın, öyle değil mi, İbiş?"

"Aynen," sarışın adam başını sallayarak cevap veriyor. "Ben de onu diyorum. Epey gençsin, merak etme."

"Hop, ben sadece 42 yaşındayım!"

"Hassiktir, bu düşündüğümüzden de yaşlı!" Kahkahalara boğuluyor.

"Antikasın, moruk."

Genç bir kadın bir buz tabakasının üstünde diz çöküyor, uzun zaman önce kaybolmuş bir şeyi arıyormuşçasına. Sağ kulağı donmuş suya değene kadar eğiliyor. Yavaşça çatırdamasını dinliyor.

"Görüyorum ki siz çocuklar modern dans müziğiyle ilgilisiniz?"

"Aynen moruk, evet!" diye bağırıyor, sonra kendisini durdurup sorunun geri kalanını algılıyor. "Biz çocuk değiliz, moruk!"

"Aynen, biz çocuk falan değiliz lan!" Partnerine bakıp hemen ekliyor: "Ayrıca agresif de değiliz. Burada hava sakin."

Önceki şoktan dolayı sarsılmışlık hâli hâlâ sürüyor.

Sarışın arkadaşı tehditkâr bir ses tonuyla "Hiçlikten sakın," diye ekliyor ve şakağına işaret ediyor.

"Neden?"

Teğmen, "Muhtemelen çalışma tarzlarının sözsüzlüğünden dolayı," diyerek iki asi yerine yanıtlıyor. "Bir tehdit."

"Bu bir tehdit." Teğmen iki asinin yerine yanıtlıyor. "Âciz bir şiddet tehdidi."

"Evet. Kurukafa Cindy!" Neşeleniyor. "Gerçekten zamanının ötesinde bir sanatçı, aynı Arno Van Eyck veya Rietveldt gibi."

"Kurbanın zırhına ne olduğunu biliyor musun?"

"Yok," ağzından bir patlama sesi çıkıyor. "Ama Cindy biliyor."

"Ona bunu söylemesene," diğeri araya giriyor ama artık çok geç. "Kurukafalar ispiyonculuk yapmaz oğlum. Cindy yapmazdı."