"Acele."

"Acele."

"Soyadın?"

"Neden?"

"Bu neden lazım ya cidden? Boş ver."

"Polisim ben. Evrak işleri için lazım."

"Peki..." Bir an tereddüt ediyor. "Berger."

Oldukça yaygın bir soyadı.

Bunun gerçek adı olmadığını düşünmek için bir sebebin yok ama... bu polis sorgusu olayı onu pek şaşırtmadı sanki?

"Soyadın ne? Karşında seninle flört etmeye çalışan genç bir adam yok, resmî polis işi yapıyoruz burada."

Saçını sarıya boyamış, diplerde de siyahlar var. Yüz hatlarında bir kabalık, ürkek tavırlarının altındaysa bir maskülenlik var.

"Tamam."

"Aslında, bana kendinden bahsetsene."

"Ben mi?"

"Aslında hayır."

"Evet, böylesi daha iyi..."

"Evet, unuttum. Bana kendinden bahset."

"Ben bir gümüş kuşum."

Yine bu söz. Sana ciddi anlamda... bir şeyi hatırlatıyor.

"Bu ne demek?"

"Kendimle ilgili soruları cevaplamıyorum demek."

"Sende bize anlattığından fazlası var. Neyi gözden kaçırıyorum?"

"Pekâlâ." Ses kayıt cihazını eline alıp gözlerinin içine bakıyor...

"Daha fazlası var."

"Makul."

"Teşekkür ederim."

"Ama ben bir polisim. Bana cevap vermek zorundasın."

"Yalan söylememe engel olabilecek bir yasa var mı?"

"Duruma göre değişir." Teğmen ayağını yere vuruyor.

"O zaman bu konuyu burada kapatalım."

Bir dakika, bu söz... Birden... bir şey hatırlamana neden oldu.

"Bana Soona'dan bahset."

"Şey... Onun biraz garip biri olduğunu söylemem gerek. Fazla konuşmaz. Onunla nasıl anlaşacağımı bilemiyorum. Çoğu zaman iyi bir ruh hâlinde değil sanki."

"Ama bugün bana şeyden bahsetti... Welkin'ler miydi?" Acele bu kelimeyi ilk kez duyuyormuşçasına yüzünü ekşitiyor. "Garip bir şekilde mutlu görünüyordu. Sanki o... küçük yaratıklarla ilgili aklına bir fikir gelmişti. Sanatsal bir fikir. Pek dinlemedim, mikrofonumla uğraşıyordum."

"Yengeç adam hakkında ne düşünüyorsun?"

"Ha, yengeç adam." İrkiliyor. "Hareketleri beni hâlâ ürkütüyor... Ama pek aşağı inmiyor, sadece çatı kirişlerine tırmanıyor."

"Ben yengeç adamdan uzak durmaya çalışıyorum ama o Noyak'la sohbet ediyor. Bir 'ilişki' kurmuş gibiler."

"Yukarıda ne yapıyor?"

"Kim bilir..." Omuz silkiyor. "Bizim sorularımıza pek cevap vermiyor. Hoş, ona soru sormak da kolay değil zaten. Ne yapacağız, kuleye doğru bağıracak mıyız?"

"Teşekkürler. Diğerlerine gelelim..."

"Kimi merak ediyorsun?"

"Aa, Noyak'la sohbet ediyor demek. Niye ki?"

"Bilemiyorum... Noyak bir şekilde anlaştıklarını söylüyor. İkisi de yeterince deli sanırım."

"Teşekkürler. Başka sorularım var."

"Erik Kafa'nın olayı nedir?"

"Nasıl yani?"

"Bana diğerlerinden bahsetsene."

"Öyle bağıra çağıra ne yapmaya çalışıyor?"

"Ha, o mu... Erik Kafa bir parti çocuğudur."

"Parti çocuğu da ne demek?"

"Anodik müzikte geleneksel anlamda vokal yoktur. Vokaller rock'ta olur. Bu yüzden biraz geride kalmıştır. Rock müziği seviyorsan alınma tabii. Rock müzik iyidir."

Piyuv piyuv! Ziink! "Revachol'un gelecek adamı" kimliğin sorgulanıyor. Ona modern zamanlardan anladığını göster, ihtiyar!

"Alınmadım, devam et."

"Neyse, vokallerin olmasa bile birinin ara sıra bir şeyler söylemesi gerekir, değil mi? Bazı şeyleri vurgulamak için yani. İşte parti çocuğu burada devreye girer..."

"Sahnede durup dans eder ve bağırarak her şeyin ne kadar harika olduğunu söyler. Çok akılda kalıcıdır."

"Anlıyorum. İnsanlar genellikle bir başkasının hâlihazırda yapmadığı şeyleri yapmaya korkarlar. Biri dans edince dans ederiz, tıpkı biri hapşırınca bizim de hapşırmamız gibi. Ya da biri esneyince..."

"Her neyse..." Böyle hevesle lafa girdiği için biraz utanarak etrafına bakınıyor.

"Bana Erik'ten biraz daha bahsetsene."

"Ne öğrenmek istiyorsun?" Hafif gülümsüyor.

"Bunu uygulamalı olarak gördük, değil mi?"

"Evet, sanırım öyle oldu."