Kolların ileri doğru uzanıyor ve gözlerin kapanıyor, sanki kendi iradeleri varmış gibi…

Kolların ileri doğru uzanıyor ve gözlerin kapanıyor, sanki kendi iradeleri varmış gibi. Her yer kapkaranlık. Soğuk, kaygan eti hissediyorsun; önce parmak uçlarında, ardından avucunun içinde.

Bu da ne?

Yüzü. Yanakları, burnu, balon gibi şişmiş dudakları. Elin tıpkı bir örümcek gibi adamın üstünde geziniyor. Etraftan çıt çıkmıyor.

Parmaklarını ağzına sok.

Ağız boşluğu soğuk ve nemli. Bir topu andıran dili, ağzının kökünden bir deniztarağı gibi uzanıyor...

Doğru yoldasın.

Diliyle oyna. Evet, çok güzel.

Dil, ağız boşluğunda salınıyor. Ağzındaki mukus yapış yapış, dokundukça elinde yumuşak bir his bırakıyor. Gevşemiş derinin arasından baş veren dişleri, diş etlerine yapışmış kemikten incileri andırıyor. Ve ağzının arkasında...

Hissediyor musun? Çok az kaldı! Çenesini iyice açıp içeriye göz gezdir...

Gözlerini açıp bak.

Çıplak ellerinle ortaya çıkardığın, dişlerle bezenmiş, siyah ve koyu kırmızı ağırlıklı bir ölüm manzarası. Adam güler gibi görünüyor, boğazı ölüm kokuyor. Ve tam orada, ağzının arkasında, küçük dilinin yukarısında, hemen yumuşak damağının üstünde...

...bir delik olduğunu fark ediyorsun. İnsan gözüyle zar zor seçilebiliyor. Şişkinlikten neredeyse tamamen kapanmış, yarıçapı en fazla 0,4 cm. Kenarları iyice kararmış durumda.

Abrazyon yara! İşte tam da BUNU arıyorduk.

Parmağınla hafif hafif dokun. (Devam et.)

Siyah, yoğun bir sıvı yaradan boğazına doğru damla damla akmaya başlıyor.

Parmağını sok.

İşaret parmağın deliğe pıt diye sığıyor. Tam iki parmağın girebileceği genişlikte dar bir etten tünel açılıyor, doku hasarı var. İki parmağını da soktuğunda ağzından uzanıp beyin sapına dokunuyorsun.

Daha derine in.

Parmakların limbik sisteminin kalıntıları arasında ilerliyor. Hiç direnç yok. Jelatin gibi. Sümüksü yapılar da hasar görmüş. Yırtılma, beynin iki yarısının da derinlerine doğru uzanıyor.

Eskiden duygularını düzenleyen yer burasıydı...

Limbik sistemin gürül gürül gürüldediği günler geçmişte kaldı. Artık çıt çıkmıyor.

Daha da derine in.

Artık parmakların tamamen içeride, kafatasının içine doğru uzanıyor. Boşluk daha da ilerliyor ancak giriş deliği elinin geri kalanının sığabileceği kadar geniş değil...

Vücudundaki bütün kaslar kasılıyor. İçeri girme vakti.

Parmaklarını sağa sola oynatarak sok...

Parmakların kafatasına doğru uzanıyor. Serebral korteksi tıpkı jöle gibi. Soğuk jöle. Daha derine ilerledikçe bileğinden aşağı doğru tuhaf bir sıvı akmaya başlıyor. Tam o sırada, parmağının ucunda onu hissediyorsun...

Sivri, tırtıklı bir dokusu var. Kenarları derini kesiyor.

Yaşadığın adrenalin patlamasından ötürü acıyı pek hissetmiyorsun.

Yeter, daha fazla dayanamayacağım. (Elini dışarı çıkar.)

"Dedektif, yapmayın!" Tam parmaklarını dışarı doğru çekerken...

Küçük sustalı bıçak ortaya çıkıyor. Teğmen bıçağın ucunu adamın kafatasında gezdirerek çıkış deliğini arıyor...

"İşte." (Başınla çıkıntıya işaret et.)

"Hmm. Elinizi 4 santimetre geri çekin lütfen."

Parmaklarını geri çekip başınla onayla.

Bıçağı kafatasına çat diye saplıyor. Sonra bir daha ve bir daha. Kemik, yumurta kabuğu gibi gevşeyene kadar. İçeride, jölemsi sıvıların teğmen dürttükçe hareket ettiğini hissediyorsun. Nesne hâlâ parmağının altında.

"Dışarı doğru itebilir misiniz?"

İt.

Metalden yapılma küçük bir çiçek adamın kafasından tomurcuklanıyor, arkasından da parmağın geliyor.

"Mermi." Teğmen mermiyi parmaklarının arasına alıyor. "Kalibresi bilinmiyor. Yivli... Artık elinizi kurbanın kafasından çıkarabilirsiniz, dedektif. Teşekkürler."

"İşte ödülünüz." Mermiyi bir delil torbasına koyup eline bırakıyor. Diğer eline, hani şu kanla ve serebral korteksle kaplı olmayan elin.

"Yaralanmalar listesine bir madde eklememiz gerekecek." Not defterine dönüyor. "4. yara: Abrazyonlu, oval bir giriş yarası. Ağız arkasında, yumuşak damakta."

"Yüksek hızlı. Beyin dokusunda geçici boşluk mevcut. Oksiputta küçük bir çıkış deliği var." Yarayı ayrıntılı bir biçimde açıklıyor. "Ee, ne diyorsunuz?"

Hiçbir şey söyleme, başınla onayla.

"Görüş: Ölümcül yaralanma."

"Katılıyorum."

"Son bir şey kaldı." Kalemini tık diye açıyor. "Artık 3. yaralanma bölümünü 'kesik izi' olarak doldurabiliriz. Görüş: Ölümcül değil, öldükten sonra meydana gelmiş. Cesede müdahale edilmiş."

"Ben bir yıkansam iyi olacak."

"Ah." Başıyla onaylıyor. "Cidden yıkanmanız gerek. Bunu söylediğinize sevindim. Whirling‑in‑Rags'deki odanızda banyo olsa gerek. Ama duşunuzu akşam saatlerinde alsanız daha iyi olur."

"Peki şimdi ne olacak?" (Devam et.)

"Cesedi torbaya koyup Kineema'mın hücresine yükleyeceğiz. Onu son kontrol birimine ben götürürüm ama günün geri kalanında yanınızda olmayacağım."

"Yanımda olmayacak mısın? E peki ben ne yapayım?"

"Vaka üzerinde çalışabilirsiniz, kişisel işlerinizi halledebilirsiniz... Ama tehlikeli işlere bulaşmamaya çalışın. Bir polisin böyle bir muhitte tek başına dolaşması güvenli değil."

"Sonuç olarak seçim sizin. Bu arada söylemem gereken bir şey daha var..." Gözlerinin içine bakıyor. "Müthiş bir iş çıkardınız, dedektif."

Kelime, ağzından çıktıktan sonra bodrumda bir süre asılı kalıyor. Uzakta dondurma makineleri cızırdıyor, dışarıda meltem esiyor...

Dedektif.

Cesedi torbaya koyduktan sonra, Teğmen Kitsuragi yarın sabaha kadar yanında olmayacak. Bu sırada yan görevleri yapabilirsin. Hatta ana soruşturma üzerinde çalışmaya da devam edebilirsin ama işin biraz daha zor olabilir. Teğmenin gidişini buna göre ayarla.

Kelime, ağzından çıktıktan sonra avluda bir süre asılı kalıyor. Uzakta köpekler havlıyor, daha da uzaklardan trafik sesleri geliyor...

Dedektif.

"Onu torbaya koyup Kineema'mın hücresine yükleyeceğiz. Ceset torbası, yolculuk sırasında kokunun dayanılmaz bir hâl almasını önleyecektir..."

"Onu son kontrol birimine götürürdüm ama bugün artık saat çok geç oldu... Yarın ilk iş hallederim. Sorun olmaz."