"Ah, merhaba! Sizi görmek ne güzel." Açıklanamayan, "yumuşak" bir edayla dans ederek sana…

"Ah, bu hiç sorun değil," hemen araya girerek seni telkin etmeye çalışıyor, "ama bu insanlar... Onlar aynı zamanda çok tekinsiz tipler."

"Hiçbir tür narkomanyağa tahammül edemem. Benim olduğum yerde narkomanyaklara geçit yok." (Başını ağır ağır salla.)

"Evet, evet. En kötüsü de aynı zamanda tekinsiz tipler olmaları."

"Bence pireyi deve yapıyorsunuz. Müptezellerin ve yıkıkların nesi bu kadar kötü ki?"

"Tekinsizler."

Muhafazakâr hassasiyetlerine oynamaya çalışıyor. Bu yaştaki birinin narkomanya kelimesini böyle ciddi bir şekilde kullanması imkânsız. Sakın kanma!

"Bu kadar tiyatro yeter. Sen neden bahsediyorsun?"

"Sen neden bahsediyorsun?"

"Bir şey mi istiyorsun? Arkadaşın Acele, kiliseyle ilgili bir sorun olduğunu söylemişti."

"Ah, demek onunla tanıştınız? Güzel, güzel." Başıyla onaylıyor.

Gösterdiği kadar sevinmedi aslında. Sesinde endişe var.

"Evet, işgal altında olan bir dinî mülk var. Kıyıdaki enkaza dönmüş narkomanya merkezini fark etmişsinizdir."

"Özre gerek yok. Orası gerçekten berbat bir yer."

"Bu da bizi işgal altındaki dinî mülk konusuna getiriyor. Kıyıdaki enkaza dönmüş narkomanya merkezini fark etmişsinizdir."

"Bir dahakine dikkatli ol."

"Olurum, kanunsever bey." Genç adam başıyla onaylıyor ve elindeki matkap kovanını plastik kutunun içine atıyor.

"Bir dakika, şimdiye kadar kaç tane müzikli mekânda organizatörlük yaptınız?"

"Planladığımız çok şey var, memur bey."

Bu işi daha önce hiç yapmamışlar.

Elini sıkma.

"Bunlar benim tayfa: Noyak..." Eli hâlâ havadayken duraksıyor.

Yap şunu. Sanat için yap.