"Merhaba, yıldız dedektif." Sıcak bir gülümsemeyle karşılıyor. "Başka kitap mı…

"Hani şey gibi... Karanlıktaki bir kedi gibi! Büyük, kocaman açılmış gözler." Bunu düşünürken kıkırdıyor. "Yetişkin birinde gerçekten tuhaf duruyor."

Kaçık bir uyuşturucu bağımlısının fıldır fıldır dönen gözleri. Kastettiği bu. Yüzünde muhtemelen uyuşturucunun etkisiyle tuhaf bir ifade de vardı.

Neyse ki PARTİ GÖZLERİ kısmını yüksek sesle söylemedi, annesi size çok yakın...

İşte bu amına koyayım ya! Şimdi de parti gözlerin olsa ne iyi olurdu be! Kurtlarımızı dökerdik oğlum.

Kız ne dediğini bilmiyor! Bu konuyu kapat.

Bizi yarı yolda bırakma, adamım. Dünyanın deneyimlerine kucak aç, bilincini genişlet. Amfetamin yardımıyla.

"Peki... Neden başından beri beni tanıdığını söylemedin?"

"Söylemem gerektiğini düşünmedim." Şaşırmış görünüyor.

"Bu dedektif-çıkarım oyunundan sıkılmaya başladım..." (Sonuçlandır.)

Endişeli bir ifadeyle sana bakıyor. "Sanırım konuyu değiştirebiliriz, efendim. Keyfinizi kaçırmak istememiştim."

"Teşekkürler. Bugün kendimle ilgili bir şey öğrendim." (Sonuçlandır.)

"Size yardımcı olabildiğime sevindim, efendim." Kocaman, yardımsever bir gülümsemeyle bakıyor.

Peki bu... madde kullandığım anlamına mı geliyor?

Bebeğim, endişelenmen gereken mesele bu değil. Önemli meselelere odaklan!

"Nasıl daha iyi? Bok gibi görünüyorum."

"Evet ama artık parti gözleriniz yok."

"Teşekkürler. Çabalıyorum."

"Evet, bunu görebiliyorum. Artık parti gözleriniz yok."

"Evet! Ben hep burada duruyorum." Olduğu yerde bir geri bir ileri sallanıyor.

Kesinlikle hiçbir fikrin yok. Tanıdık olan nedir? Yine duyduğun bir şeyi unutmuş olmalısın.

"Bil bakalım ne oldu. Lanetli Ticaret Bölgesi'ne girmenin bir yolunu buldum."

"Ooo, bu harika!" Samimi bir şekilde gülümsüyor. "Umarım heyecanlı maceralar sizi bekliyordur! Hatta belki de anneme... daha az endişeli olması konusunda yardımcı olursunuz."

"Aşk romanı ne oluyor?"

"Zengin bir kadının olduğu ve onun iyi ve kötü adamdan birini seçmesi gerektiği türden kitaplar oluyor." Bu düşünce onu gülümsetiyor, belki de kendisini bu durumda hayal ediyor.

"Veya fakir bir kadının zengin bir adamla birlikte olması da olabilir. Erkek ve kadın ilişkileriyle ilgili efendim."

"Peki ya fakir bir adamın zengin bir kadınla birlikte olması?"

"O da oluyor. Ama genelde adam bu süreçte zengin oluyor veya zaten zengin olup haksız bir şekilde aile varlığını kaybetmiş oluyor, Devrim zamanında falan mesela."

"Anladım."

"O kitapların sayfalarının çoğu mutsuzdur. İnsanların kaybettikleri şeylere üzülmesiyle ilgilidir. Ama en sonunda her şey tatlıya bağlanıyor!"

"Peki ya iki adam da kötüyse?"

"Onlara nadir rastlanıyor. İki kötü arasında bir seçim yapılmaz, öyle bir hikâyeyi kimse okumak istemez."

"Ya çok iyi yazılmışsa?"

"Eee... Belki o zaman olur. Belki kadın sonra ikisini de seçmemeye karar verir, çünkü kötü bir erkeğe ihtiyacı yoktur. Evet, bu ilginç olurdu!"

"Peki erkek ve kadın ilişkisinin bir türlü yürümediği kitaplar var mı?"

"O tür kitapları ben pek... okumadım. Belki bunu anneme sorabilirsiniz?"

"Öyle mi? Sence aşırı acı verici bir ayrılık hikâyesi bulabilir mi?"

"Ana karakterler ayrılıyorsa ona aşk romanı denmez bence ama…" Kız duraksıyor, doğru cevabı bulmaya çalışıyor.

"Yok yok, bir düşün! Izdırap ve tartışma dolu ateşli bir sarmala daldıkları bir hikâye. Ama gerçekten uzun ve bitmek bilmez olacak. Ömür boyu unutulmaz bir acı. Hayalet uzuv gibi!"

"Eeeee... Hayır? Bilmiyorum..." Şaşkınlıkla sana bakıyor.

Yapabilirsin bunu. Azap çiçeği gibi aç.

"Evet. Evet! Sonra yıllarca ve yıllarca sürüyor, bir türlü çözülemiyor..."

Kızın şaşkınlıktan dili tutuluyor.

"...ikiniz de birbirinizin hayatını mahvettiğiniz için birbirinize karşı kızgınlık ve öfkeyle doluyorsunuz..."

Diğer bacağına ağırlık verip sallanıyor, kafası karışmış ve rahatsız görünüyor.

Dur. Buna gerek yok. Konuyu değiştirmek senin elinde.

"...ikiniz de birbirinizin böğrünü deşiyorsunuz, sızlayan bir boşluk bırakıyorsunuz geriye, hâlâ durmaksızın ağrıyan boş bir kalp!"

"Üzgünüm efendim, size nasıl yardımcı olabileceğimi bilmiyorum..."

"Bana neden yardım edemiyorsun? Ben yardım edilemez biriyim, değil mi?"

"Efendim, özür dilerim, kusura bakmayın. Ben hâlâ küçüğüm." Kelimelerini birleştirmekte zorlanıyor. "Ben bilmiyorum... Ben anlamadım..."

Bu konuyu bırakmanın vakti geldi. Bir çocuğu ağlatacaksın. Kendinle gurur duyuyor musun?

"Iıı... Ben... Merak etme, ufaklık. Ben biraz coştum öyle. Hadi konuyu değiştirelim."

"Hı-hı!" Gözle görülür bir şekilde rahatlayıp şevkle başını sallıyor.

İçimde gururun tek bir kalıntısı bile yok.

Bu kendini affettirmek için ufacık bir şans. Özür dile.

"Ufaklık, özür dilerim. Bir an alevlendim. Sadece bazen bazı şeyleri kaldıramıyorum. Hadi kitaplara geri dönelim."

"Evet... Evet efendim!" Şaşkınlık ve rahatlama duygularıyla hızlıca gözlerini kırpıştırıyor.

Ne sandın! Serber'in Aslanı kadar gururluyum.

Affedersin, doğru duyduğumdan emin değilim...

"Bir aslan gibi gururluyum dedim!"

"Harika."