Hızla çürümeye devam eden adam yana dönük biçimde yatıyor, bakışları sanki içini delip…

"Başkasının eline geçmeden önce defterinizi bulup otopsiye kaldığımız yerden devam edelim."

Nerede?

Çöp konteynerinde. AĞZINA KADAR KÖTÜ ANILARLA DOLU O ÇÖP KONTEYNERİNDE.

Cümlen biter bitmez gözünün kenarıyla bir yere baktığını fark ediyorsun... Peki ama nereye? Batıya!

Ne? Orada ne var ki?

Çöp konteyneri. Sarı, silindire benzeyen bir çöp konteyneri. Avlunun köşesinde duruyor.

Defol buradan, ey menfur endişe hissi!

İyi dedin! Avlunun köşesinde duran, geçmişten kalma haberlerle dolu eski çöp konteynerini boş ver gitsin...

"Sürekli bir şeylerimi kaybettiğim için özür dilerim."

"Evet... Neyse." Teğmen ne cevap vereceğini bilemiyor.

"Bir de ağla istersen, runkkari."

"Şimdilik seninkini kullanalım o zaman."

"Tamam. Otopsi formu son sayfalarda." Not defterini ve kalemini sana uzatıyor.

"Bak bu saten gömleği kaybetmedim." (Koltuk altını kokla.)

"Açıkçası onu kaybetmiş olsanız o kadar da dert etmem." Mavi not defterine bakıp iç çekiyor.

"Disko pantolonum hâlâ duruyor." (Pantolonuna bak.)

"Evet, güç bela." Mavi not defterine bakıp iç çekiyor.

"Sadık blazer ceketim hâlâ yanımda. Ama onun da beni bırakıp gitmesi yakındır... Herkes bir gün gider."

"Bu kadar duygusallaşmaya gerek yok, dedektif." Mavi not defterine bakıp iç çekiyor.

"Her şeyi kaybettim, her şeyi! Üstümde başımda bir şey yok, ben bu dünyaya çıplak geldim!"

"Çok etkileyici. Yine de rica etsem kıyafetlerinizi geri giyebilir misiniz lütfen?" Not defterine bakıyor.

"Çok etkileyici. Yine de rica etsem en azından ceketinizi giyebilir misiniz lütfen?" Not defterine bakıyor.

"Çok etkileyici. Yine de rica etsem en azından gömleğinizi giyebilir misiniz lütfen?" Not defterine bakıyor.

"Hmm, evet. Hazır konusu açılmışken, kıyafetlerinizi bulsanız iyi olacak cidden." Not defterine bakıyor.

"Ayakkabımın sol tekini kaybetmedim! Keşke sağ tekinin de nerede olduğunu bilseydim..." (Ayakkabına bak.)

"Evet, fark ettim. Bunun biraz endişe verici olduğunu söylemeliyim." Not defterine bakıp iç çekiyor.

"Bu seni hiç ilgilendirmez, Kim. Sorun çıkarıp durma."

"Belgelerinizi kaybetmiş olmanız öyle herhangi bir sorun değil. Fazla üstünüze geldiysem kusuruma bakmayın." Not defterine bakıyor.

Hiçbir şey söyleme, başınla onayla.

"Belgelerinizi kaybettiniz, değil mi?"

Kafanı sallamaya devam et.

"Şu mal runkkari'ye baksana! Cevap vermeye götü yemiyor!"

"Azıcık delikanlı olsana, it. Cuno sana böyle mi öğretti?"

"Bir yerden çıkar herhâlde."

"Ama galiba o yer burası değil?"

"Hayır."

"Evet."

"Belli olmaz."

"Evet, kaybettim."

"Notu nereye alıyoruz? Şu belgelerin üstüne mi?" (Defterini çıkar.)

"Evet, bakın..." En sondaki parlak kırmızı sayfaları işaret ediyor. "İşte şu kırmızı fotokopi kâğıdı saha otopsisi formu."

"Şunu dolduruyoruz, değil mi?" (Ona defterindeki kırmızı saha otopsisi formunu göster.)

"Aynen öyle," diyor başıyla onaylarken.

Bunu biliyordun çünkü defterini incelemiştin! Protokolü bilmen teğmenin içini rahatlattı.

Nasıl bildik ama? Çok akıllıyız çok.

"Anladım."

"Size ihtiyacım olduğunda söylerim. Şimdilik inceleme kısmını ben halledeyim, siz de bu sırada not alın, olur mu?"

Peki sen neden bilmiyorsun? Daha bir işe yaradığını göremedim.

Sen beni Polislopedi mi sandın yoksa?

Polislopedi de kim? Beni ona bağlayabilir misin?

Polislopedi sensin tabii, başka kim olacak?

"Peki yedek eldivenin var mı?"

"Maalesef yok."

"O zaman bana eldiven bulmamız gerek... Hemen bulup gelelim mi? Eldiven avı başlasın!"

"Bence şimdi eldiven avının sırası değil. İş bölümü yapmaya ne dersiniz? Cesedin incelemesini ben yapayım, siz de not alın."

"Tamam, zaten erkek adam eldiven takmaz."

"Hijyen kurallarını hiçe mi sayacaksın?"

"Bende bahçıvan eldiveni var, o olur mu?"

"Hiç yoktan iyidir..." Teğmen eldivenine bakıyor. "Bakın ne diyeceğim, cesedin incelemesini ben yapayım, siz de not alın."

"Evet."