"Tekrar merhaba, jandarm."

"Tekrar merhaba, jandarm."

"Olayı araştırmaya gelen şu kaslı tipi tekrar anlatsana."

"Ha, tabii... Pekâlâ. Linç olayından birkaç gün sonra kapımı çaldı. Galiba bütün binayı tarıyor, sorular soruyordu."

"Kaslı olması haricinde belirgin bir özelliği var mıydı?"

"Hmm, bir düşüneyim..." Gözlerini yukarı kaldırarak hatırlamaya çalışıyor. "Aksanlı konuşuyordu. Paralı askerlerden biri gibiydi."

"Belli belirsiz bir Oranje aksanı vardı." Gözlerini kapatıyor. "Yo, belli belirsiz değil. O iptal. Kesinlikle Oranje aksanı vardı."

"Görünüşü nasıldı?"

"Kaslı. Yakışıklı." Umursamaz şekilde omuz silkiyor. "Güçlü. Ordudaki tipler gibi."

"Tek başına mıydı?"

"Evet ama kulaklığından biriyle konuşuyordu."

"Kulaklık mı?"

"Evet, güvenlik görevlilerinin bazen taktığı şu ufak mikrofonlu kulaklıklar."

"Ne söylüyordu?"

"Ona ne anlatıyorsam onu aktarıyordu."

"Ona ne söyledin?"

"Hiç. Hiçbir şey görmediğimi söyledim."

"Ona dostundan bahsettin mi?"

Sigarasından bir fırt daha alıyor, sonra kaşlarını çatıyor. "Ne dostu?"

"Pazar Günü Dostu, görgü tanığı olan."

"Hayır, konusu açılmadı sanırım."

"Sana inandı mı?"

"Neden inanmasın ki?"

"Bilgiler için teşekkür ederim."

"Ne demek. Aklında başka bir şey var mıydı?" Tembel gözleri, yüzünde geziniyor.

"Kafamdaki şu şapka..."

"Sende kalabilir, önemli değil. Bir güzellik gördüm mü takdir etmesini bilirim."

"Geri vermeyi düşünmüyordum zaten."

"Ne kadar kurnazca." Kaşlarını kaldırıyor, seninle alay ediyor mu etmiyor mu anlamıyorsun. "Tuttuğunu koparan erkekleri severim."

"Sağ ol. Senin bir parçanı hep yanımda taşımak gibi."

"Bak sen?" Gülmeye başlıyor. "Eh, keyfini çıkar."

"Uyum sağlamak için aldım onu. Gizli görevdeyim, görmüyor musun?"

"Nereye uyum sağlamak için?" Kaşlarını kaldırıyor. "Karnavala falan mı?"

"Üzerimdeki şu şapka ve kimono..."

"Pazar Günü Dostu'nla tekrar konuşmam gerek. Komite işleriyle alakalı."

"Oo, komite demek." Gülümsüyor. "Ne ilginç..."

"Tek bir sorun var: Seninle konuşmak istediğini sanmıyorum."

Bunun tek yolu var. Özür dilemek zorunda kalacaksın...

Neyse ki özür dilemek artık senin için huy olmuş.

"Özrünü dilediği zaman kabul etmeye hazır olduğumu iletebilirsin."

Şaşkın bir yüz ifadesi. "Iı, senin, ondan bir özür beklemen gerektiğini sanmıyorum."

O hâlde söyleyecek bir şey kalmadı.

Aptallık etme. Burada senin gururundan daha önemli şeyler tehlikede.

"O hâlde onunla konuşacak bir şeyim kalmadı."

"Ah, bunu duyduğuna kahrolacaktır, eminim..." Gülümsüyor.

Öylesi de böylesi de umurunda değil. Onun için dünya keyifli bir oda tiyatrosu gibi.

"Ne yani, bir ipucunu öylece kenara mı atacaksınız?" Teğmen sana kuşkulu gözlerle bakıyor.

"Fark ettiniz mi bilmem ama Martinaise öyle Koalisyon yetkilisi kaynamıyor. Şimdi başka birini aramanız gerekecek."

Ne yapıyorsun, Harry? Koalisyon ile bağlantı kurmana yardım edebilecek başka birileri vardır umarım.

"Neyse, her ne yapıyorsan kolay gelsin."

"İyi, tamam. Benim özür dilemem gerek."

"Evet." Başıyla onaylıyor. "Bu, sağduyulu bir hareket olur..."

"Neyse zaten, sana yardımcı olmayı çok isterim ama nerede olduğunu bilmiyorum. Öyle her şeyimizi konuşmuyoruz hani..." İşaret parmağıyla nazikçe sigarasının ucuna vuruyor.

"Kıyının oradaki tarihî yerleri gezmekten falan bahsetmişti sanki... Görev dışı bir gezi tabii."

"Galiba onu kıyıda aramam gerek."

"Galiba öyle." Başını sana doğru hafifçe eğiyor.

"Ne zaman döneceğini biliyor musun?"

"Hiç fikrim yok. Kişisel asistanı değilim yani."

"Kanal kapısını nasıl geçmiş? Geçilmez olduğunu sanıyordum."

Omuzlarını silkiyor. "Kendince yöntemleri vardır. Hayatının bütün ayrıntılarını bilmeme gerek yok."

"Belki benim adıma ricacı olabilirsin?"