Otomobil tek başına buzda dururken çok üzgün görünüyor.

Otomobil tek başına buzda dururken çok üzgün görünüyor.

Martinaise'deki lastik izlerini hatırlıyor musun? İşte buraya geliyorlar.

"Meydandaki izler buraya geliyor."

"Öyle görünüyor." Teğmen enkazı incelerken gözlerinde garip bir bakış var.

"Hadi inceleyelim."

Teğmen, gözlerini batık araçtan hiç ayırmadan "Katılıyorum," diye yanıtlıyor. "Kesinlikle incelemeliyiz."

Bir anda teğmenin Kineema'sını hatırlıyorsun, balık ve deniz yosunuyla ilgili garip bir his geliyor...

Bu kasvet de neden? Alt tarafı batık bir otomobil. Bazı otomobiller elbette denize düşecek.

Bu otomobilin modeli ne? Logo görünüyor mu?

Logo, kasvetli suların altında fazla derinde... Anlayamıyorsun. Ama yüzen bir keler balığı görüyorsun.

Elini soğuk metalin üzerinde gezdir.

Otomobil buza sağlam gömülmüş. Çıkarmak için uzmanlardan oluşan bir ekip gerekir.

Tuzlu suda tek bir gün bile geçirmek çoğu aracı mahveder ancak bu araç tuzlu suyun değmediği kısımlarda bile yıpranmış görünüyor.

Pas, yosun ve deniz canlıları, aracı çoktan sahiplenmiş ve yavaş bir çürüme süreci başlatmış bile.

Ne kadar zamandır burada acaba?

"Buz daha aracın etrafını sarmamış..." Soğuk suya bakmak için öne eğiliyor. "Tahminimce geçen cumartesi ya da pazar gününden beri."

Tahmin doğru. Olay muhtemelen pazar gecesi gerçekleşti.

Kaza çok önceden olmuş olamaz. Buz aracın etrafını kaplamamış, kaza geçen cumartesi ya da pazar günü olmuş olmalı.

Salıncağa otur ve denizin çekilmesini bekle.

Eski, paslı çocuk parkında otururken çevrende dünya çok sessiz bir hâl alıyor.

Menteşeler ağırlığının altında gıcırdıyor... Tehlikeli derecede.

Yükseklerde, uzaktan gelen gülüşler gibi yankılanan martı seslerinden başka bir şey yok. Denizde mavi otomobilin altında buz çatlıyor.

"En sevdiğin mavi şey ne?"

"Hmm..." Teğmen enkaza bakıyor. "Biraz düşüneyim..."

Islık çal.

Dudaklarından çıkan melodi, çevredeki soğukla garip ama reddedilemeyecek kadar güzel bir tezat oluşturuyor.

Teğmen hızla dönüp sana bakıyor. Ardından tekrar önüne dönerek daha tiz ve biraz daha melodik bir sesle sana katılıyor.

Bir tel üzerinde iki kuş, deniz kenarında çalıyor ıslık. Bakıyorlar suya. Bir de batmış bir arabaya.

Rüzgâr esiyor. Uzakta, kilisenin arkasında birkaç serseri, sazlıkta buldukları bir torba şişe için tartışıyor. Daha da uzakta... Bir martı sürüsü yere konuyor.

Gökte bulutlar geçiyor ve salıncağın gölgesi saatin akrebi gibi sallanıyor... 30 dakika geçti.

Biraz zaman alabilecek gibi görünüyor. Tartışacak iyi bir konu sunma vakti.

Arkamdaki şehirdeki tüm bu insanların neler yaptığını merak ediyorum...

Hayal kuruyorlar, içiyorlar, sikişiyorlar, dövüşüyorlar, hayatlarını iyileştirmeye çalışıyorlar. Daha iyi bir yarın istiyorlar.

Boogie Caddesi'nin yanındaki ufak bir sokakta, tulumu lekeli bir adam sigara içmek için bir atölyeden çıkıyor. Elleri yaralı, motor yağı ve kirle kaplı. Burnundan dumanı üflüyor ve gözlerini kapıyor. Sıradaki beş dakika yalnızca ona ait.

"Eee, baban da... Şey miydi..." (Kendi gözlerini işaret et.)

"Babam da annem de yarı Seol'lu."

"Ailemi özlüyorum..."

Ufuktaki bulutlar kararıyor ve salıncağın gölgesi büyümeye devam ediyor. Uzaktan şehrin gümbürtüsünü duyuyorsun. 30 dakika geçiyor...

"Cidden çok uzun sürüyor."

Teğmen kol saatine bakıyor. "Dünya kendi istediği hızda dönüyor."

Sesin bu ortamda garip ve yersiz bir şekilde suda yankılanıyor. 30 dakika daha geçiyor.

Gözlerini kıs ve "Yan tarafında bir numara mı var?" diye sor. (Devam et.)

"Evet. 41. Sizce ne anlama geliyor?"

Sanki ne anlama geldiğini biliyor ama senin söylemeni istiyor gibi. Pedagojik bir şeyler yapıyor.

Yarış arabasıyla ilgili bir şeyler mi biliyor acaba?

"Görünüşe göre fabrika bir hata yapıp buna Coupris 41 demiş." (Dudak bük.) "Aptal fabrika."

"Ama aynı zamanda..." Kafasını eğip vurgulayarak devam ediyor: "...bir polis karakolunun numarası da olabilir. 41. Polis Karakolu... Sizin karakolunuz."

Midende garip çalkantılar olmaya başlıyor ve vücudunu berbat bir his sarıyor.

Bayılıp salıncaktan düşecek gibi hissediyorsun. Ellerin buz kesiyor ve soluduğun havanın tadı bile acılaşıyor.

İnanmıyorum, Harry! İnanmıyorum! Ne yaptın sen?!

Hayır! Olamaz. Buna hayır de, Harry.

"Ama Jacob Irw..."

Teğmen kafasını sallıyor.

"Hayır, sokak yarışçısı yaptı."

"Sokak yarışçısı hiç yoktu. Hep sizdiniz. Arabanızı denize sürdünüz."

"Hayır, yani cidden, sadece bir tesadüf..."

"Olamaz, olamaz..."

"Evet, arabanız denizde. Bununla yüzleşin de olayla ilgilenmeye başlayalım."

"OHA, BU BENİM. ARABAMI DENİZE Mİ SÜRDÜM????!?!?!?!?!!!??!!!!" (Devam et.)

"Korkarım öyle, evet. Görünüşe göre kanalın üstünden atladıktan sonra polis otomobilinizi denize sürmüşsünüz."