Şuradaki martıyı görüyor musun? Sana birini hatırlattı mı?

Şuradaki martıyı görüyor musun? Sana birini hatırlattı mı?

Kim'i mi?

Ne? Kim mi? Hayır, sen! Sen! Sen ve martılar çok benziyorsunuz!

Ben neden martıya benziyormuşum?

Martıların hikâyesini bir düşün. Dayanıklılık ve adaptasyon dolu. Bu deniz kenarı bir zamanlar cennetti ve onlar da cennetin kuşlarıydı.

Sonra cennetleri bok şehrine dönüştü. Peki ya onlar ne yaptı? Hayatta kalan şehirliler oldular! Çöplerden hamburger yiyorlar! Güvercinleri öldürüp yiyorlar!

Duygusal saçmalıklara ayıracak vakitleri yok. Her boku öyle ya da böyle halleden üçkâğıtçılar onlar. Bir de eşofman giyseler tam gangster olacaklar. Aynı senin gibi.

Gerçekten de biraz martı gibiyim.

Aynen öyle. Martılar ne gerekiyorsa yapıyor, sen de öyle. Özleriniz aynı. Zamanı geldiğinde kendini zorlayacaksın.

Dur biraz. Ben hiç çöpten hamburger yedim mi?

Yedin. Vücut asla unutmaz.

Doğru amına koyayım. Hayatta kalmak için ne gerekiyorsa. BEN MARTIYIM!

Benimse bunu! Sosisli çal, kuma sıç... Devam etmen için ne gerekiyorsa yap!

Ama ben öyle değilim! Ben hâlâ romantik biriyim.

İçin öyle tabii. Ama dış dünya gözünün yaşına bakmaz. Hayatta kalmak için ne gerekiyorsa yapmalısın. Ve sen yapıyorsun. Asıl soru şu: Böyle olduğunu kabul edecek misin?

Hayır, kabul etmeyeceğim. (Düşünceyi bitir.)

Pekâlâ... Bir daha düşüneyim.

Aferin.

Martı muhabbeti yapmayacağım. (Düşünceyi bitir.)

Ee... Beni mi?

Aynen öyle!

Aklıma kimse gelmiyor.

Sen! Sen ve martılar çok benziyorsunuz!