Bir zamanların parlak duvar resmi önünde kule gibi duruyor: "FELD ELEKTRİK AR‑GE."

ULAN frekanslarıyla ilgili bilgin yalnızca öyle bir şeyin var olduğuyla sınırlı. Belki yarar. Bilmek imkânsız.

"Ben bu kadar mıyım? İşe yaramaz radyo bilgilerinden ibaret miyim?"

"Neden bahsediyor?" Küçük çocuk kaşlarını çatmış, babasına bakıyor.

"Emin değilim Mikael." Sana bakıyor, ölçmeye çalışır gibi.

Yargılayıcı gözler, sanki bir beyin doktoru amına koyayım. Ne biliyor ki?

Teğmen boğazını temizliyor. "Hadi devam edelim. Burada daha fazla dikilmemiz gerektiğini sanmıyorum."

Özür dilerim! Hatırlamak için biraz vakte ihtiyacın var. Orada bir şeyler olmalı. Git sahilde başka şeyler yap. Belki işe yarar.

"Öyleyse elimde hiçbir şey yok. Boktan bir dedektifim. Lağıma girmeyi hak ediyorum."

"Radyo, siktiğimin polis yıldızını öldürüyor. Yok artık!"

Hadi, acele et, vaktimiz az!

Mümkün olan en hızlı şekilde arıyorum!

"O orada olabilir mi?"

"Orada mı? Olabilir. Ya da..." Teğmen arkanı gösteriyor. "Şuradaki bununla tıpatıp aynı olan harabede ya da oradaki barakada da olabilir. Belki de kilise kulesindedir..."

Neden bu binayı özellikle ayırıyorsun?

"O mu?" Adam seni duyuyor. "Kimi kastettiğinizi bilmiyorum ama... Bina uzun süredir terk edilmiş gibi görünüyor."

İçeriye bakmaya çalışıyorsun ama bu tarafta hiç pencere yok. Yalnızca rüzgârın umursamaz ıslığı var.

Teğmen Kitsuragi bir aynanın önünde durup siyah pilot ceketini düzeltiyor. Bu soruyu ona sormalısın.

Teğmen Kitsuragi bir aynanın önünde durup turuncu pilot ceketini düzeltiyor. Bu soruyu ona sormalısın.

Rüzgârı dinle.

Bir anda, çevrendeki moleküllerin taşıdığı bir iç çekiş duyuyorsun... Hareket hâlinde, yüksek basınçtan düşük basınca doğru gidiyor. Ciğerlerini boşaltan bir kadın gibi. Önündeki çökmekte olan taştan kutuyu nefesiyle sarıyor, nefesi içinden geçiyor...

Başarılı olduğundan emin olsan da her şey sessiz. Alnına değen soğuk bir el yok, sazlıklarda hışırtı yok... Rüzgâr neredeyse hiç kıpırdamıyor. Önündeki harabe bir mezar kadar sessiz.

Her yerde olabilir, onu nasıl bulacağım?

Ne kadar zor olabilir ki? Köyün kuzeyinde olduğunu söylemişlerdi ve burası bir yarımada. Etrafına bak. Batıda konuşan insanlar var. Kim olabilir ki? Elini kulağına götürüp dinliyorsun.

Bir de kilise var. Bulutlara doğru yükselen çan kulesine bakıyorsun... Saklanmak için fazla belirgin bir yer, ama belki dikkatsiz biridir.

Neyse... Bölüm bölüm ilerleyeceksin. Tüm yarımadayı araştıracaksın, yerel halka soracaksın. İlk olarak girebileceğin yerlere gireceksin.

Ya da manevi bir kişilik olabilir mi? Sığınacak bir yer arıyor olabilir...

Kesinlikle. Buranın yaklaşık 70 metre batısında.

(Teğmene dön.) "Her yerde olabilir, onu nasıl bulacağız?"

"Nasıl bulacağız? Köyde olmasını umuyordum..." Teğmen iç çekiyor, ardından kendini toparlıyor: "Tamam."

"Muhtemelen köyün kuzeyinde ve burası bir yarımada. Sanırım buranın batısında birileri var, onlara sorabiliriz..." Sağına bakıp elini kulağına götürüyor.

"Bir de kilise var." Çan kulesine bakıyor. "Bir cinayet şüphelisi olsam, en öne çıkan binaya saklanmazdım, ama belli de olmaz. Belki dikkatsiz biridir..."

"Neyse... Eski usul ilerleyeceğiz: bölüm bölüm. Tüm yarımadayı gezeceğiz, buranın yerlilerine soracağız, önce girebileceğimiz yerlere gireceğiz. Köyde yaptığımız gibi."

Ya da manevi bir kişilik olabilir mi? Sığınacak bir yer arıyor olabilir...

Kesinlikle. Teğmenin işaret ettiği yerde iki adam tartışıyormuş gibi sesler duyuyorsun.

Peki işe yaramazsa? Ya onu bulamazsam? (Sonuçlandır.)

İlk olarak sahille aynı frekansa gelmen gerekiyor. Sonrasında giremeyeceğin yerleri ararsın: sığınakları, drenajları, buradaki binayı. İstediğin zaman geri gelip rüzgârla konuşabilirsin... Bak seni nerelere getirdi.

Bir macera seni bekliyor! Kentin rüzgârlı sahillerinde bir macera.

Hazırlan ve yakanı kaldır... Bu arayış ıslak ve soğuk geçecek.

Burada ne yapmaya çalışıyordum?

Rüzgârla ya da şehirle konuşmaya mı çalışıyordun? Her ne olmasını beklediysen olmadı ve şimdi de ellerin yanlardan sallanır bir şekilde orada öylece duruyorsun.

Şehirle konuşmaya çalışmak daha önce yaptığın bir şey mi? Gizli repertuvarından mı? Başka fikrin kalmadığında kullandığın bir numara mı?

Bir tür dua mı? Revachol için bir dua.

"Peki işe yaramazsa? Ya onu bulamazsak?" (Sonuçlandır.)

"Öyleyse... Yeterince çaresizsek... Giremeyeceğimiz yerlere bakarız. Sığınaklara, drenaja, buraya. Eminim işler bu noktaya gelmeyecektir." Arkasına, yarığın ötesinde parçalanan koyu kırmızı kutuya bakıyor.

Sahilde, eski iskelede, sazlıkların arasında dolan... İstediğin zaman buraya geri gelip rüzgârla tekrar konuşabilirsin. Bak seni nerelere getirdi.

Neyi duymayı bekliyorsun? Tanrıyı mı? Tanrı çok, çok sessiz. Fazla sessiz. Rüzgâr bile yorgun görünüyor...

Neyi duymayı bekliyorsun? Esintinin getireceği bir şarkıyı mı? Ya da uzaktan çocukların gülüşünü mü? Şehrin caddelerinde ve terk edilmiş sahilde yürüyüp duruyorsun. Sana tek söylediği şey... Havanın soğuk olduğu.

Isınmak için ellerine üfle.

Muhtemelen iyi bir fikir. Ama parmaklarına üflemek onları çok da ısıtmıyor...

Hayır. Başka bir şey var. Rüzgârda.

BAŞKA HİÇBİR ŞEY YOK. Düşünce kemiklerini titretiyor, çökmeye hazır, terk edilmiş bir binanın iskeleti gibi.

"Bunu kim söyledi?"

"Ne? Ben bir şey demedim." Sana bakıyor. "Burada ne yapıyoruz? Sürekli buraya dönüyoruz ve garip davranıyorsunuz."

"Kara büyü yapıyorum."

"Tabii. Kara büyü. En güçlü büyü türü. O kadar umutsuz duruma düştüysek... ellerimize kürek alıp kazmaya ne dersiniz?" Hafif bir gülümseme beliriyor.

"Hani yerin altındadır belki? Neyse, boş verin... Kötü bir şaka denemesiydi."

"Yalnızca düşünüyorum. Ben böyle düşünürüm. Bunda garip bir şey yok."

"Tabii. Aramamıza devam etmeliyiz."

"Revachol'a sormaya çalışıyorum."

Sözlerini düşünmek için duruyor. "Revachol'a sormak kulağa bir deyim gibi geliyor. Hiçbir fikriniz olmadığında kullanılan bir deyim. Aramamıza devam etmeliyiz. Belki biraz çaresiz duruma bile düşebiliriz..."