Yıkılmakta olan duvara bakan bir dizi hayaletimsi gölge var, yedi ayrı gölge de onlardan…

Yıkılmakta olan duvara bakan bir dizi hayaletimsi gölge var, yedi ayrı gölge de onlardan 10 metre uzakta duruyor. Yan tarafta ise tek bir kişi duruyor.

Duvarın önündekilere bak.

Muhtemelen çatışmalar nedeniyle yıpranmış ve tozla kaplı olan günlük kıyafetler içinde bir grup adam var. Mermi deliklerinin yüksekliğinin gösterdiği kadarıyla oturmuyorlar (bazı uluslarda yaygın olduğu üzere).

Ayaktalar, duvara bakıyorlar... Kişilikleri ya da geçmişleriyle ilgili çıkarım yapmak imkânsız.

Sıradan insanlar... Her biri tanıdık.

Kimdi onlar?

Yoldaşlar... Dünyanın dehşetlerine başkaldırmaya çalışmış, unutulmuş, sefil kişiler.

Yabancı muhalifler, pis suçlular ve yığınlar. Görüşün böyle memur bey.

Belki de görüşünü değiştirsen daha iyi. Dua ediyor, çığlık atıyorlardı...

Sülükler, pireler ve hırsızlar... Başkalarının sıkı çalışmasından beslenen beleşçi pislikler. Görüşün böyle...

Normalleşme ve ilerlemeye giden yolda sivil zayiat... Görüşün böyle memur bey.

Sen, dostların, ailen... Tanıdığın herkes... Bu sendin.

Bu infazda kim kimdi? Anlamam gerek.

Teğmen başta hiçbir şey söylemiyor, yalnızca duvara bakıyor. Sonunda "Bilmiyorum..." diyor. "Burada, şu feci duvarın dibinde dizilip ölenler kimdi bilmiyorum. Devrim'deki herhangi bir taraf olabilir."

"Belki burada infaz edilenler, iç savaşın başında komünistler tarafından öldürülen kralcı muhafazakârlardı... Belki de çatışmanın sonlarında Koalisyon güçleri tarafından infaz edilen komünistlerdi."

Trant Heidelstam'ın Feld hakkında söylediklerini hatırla.

"Devrimcilerin varlıklarına ey koyduğu Feld çalışanları olabilirler mi?"

"Gayet mümkün bir başka senaryo." Teğmen başıyla onaylıyor.

Ya da belki de...

"Peki ya Koalisyon tarafı olabilirler mi? Hani şu merkezciler?"

"Şey... Burada ölenlerin Koalisyon güçleri olma olasılığı çok düşük. Onlar her zaman duvara dizilecek son kişiler olmuştur."

"Dürüst olmak gerekirse, burada bir Koalisyon üyesi vardıysa o... emri veren yetkili komutandır."

"Koalisyon güçlerinden bahsetmiştin. Duvara dizilenler onlar olabilir mi?"

"Sahilin aşağısındaki Feld Ar‑Ge Merkezi çalışanları bile olabilirler. Binaları devrimciler tarafından ele geçirilmişti."

Ben yalnızca senin akli melekelerinin bir temsiliyim. Elindeki bilgileri birleştiriyorum. Teğmene sorsan daha iyi edersin.

Yanda duran kişiye bak.

Komutan, emri veren kişi... Makineli tüfekten çıkan çatırtılar havayı yarıyor, namlu parıltıları suratını aydınlatıyor.

Hoşça kal. (Bitir.)

Denizden esen soğuk bir rüzgâr figürleri siliyor.

Bu binanın arkasındaki diğer bina... Bir zamanlar Feld Elektrik'in mühendis ve tasarımcılarıyla doluydu, şimdiyse çökük vaziyette ve farelerden başka canlı yok. Nedense solmuş duvar resmi seni tekrar çekiyor.

"Kim, bu infazda kim kimdi?"

Dizilmiş askerlere bak.

Savaş üniformaları ile koyu ceketlerini kuşanmış, ellerindeki otomatik tüfekleri insanlara doğrultan yedi adam. Bir tarafın askerleri ama... hangi tarafın?

Görev adamları. Kara görev.

Kimdi onlar?

Emirlerle yozlaştırılan katiller... Öldürmeye zorlanan genç çocuklar...

Ulus'un şehitleri, gayretli şövalyeler... Bunu yapacak cesarete sahip az sayıda adam...

Kuduz köpekleri uyutan pahalı paralı askerler. Sonuçta birinin bu işi yapması gerek, değil mi?

Gerçekte şiddet cevap değil, tüm ara buluculuk denemeleri başarısız olduğunda başvurulacak son çare. İşte burada hepsi başarısız oldu.

Askerler... Muhtemelen kendi seçimleri olmadan kötü bir noktada kalan, asla bir parçası olmak istemedikleri şeyleri yapmaları emredilmiş insanlar...

Çatlak duvarda dağınık hâlde, bir köşeden diğerine uzanan mermi delikleri var.

Neden bu kadar fazla mermi deliği var?

Bir sıra hayaletimsi gölge duvara karşı duruyor. Sayıları çok fazla, en azından bir düzine, başları eğilmiş ve gözleri bağlı. Ortama sessizlik hâkim. Ne ses var ne de hareket.

10 metre ötede... Başka gölgeler düzenli bir şekilde dizilmiş, otomatik tüfekleri hazırda. Aniden rüzgâr esiyor, idam mangasındakilerin ceketleri esintide yavaş yavaş dalgalanıyor. Yan tarafta tek bir kişi duruyor.

Yağmur damlaları kalasların ve çevredeki kum tepelerinin üzerine düşüyor. Bulutlar, ışığı engelliyor.

Yaylım ateşinin üstünden çok uzun zaman geçmiş. Yağmur ve deniz suyu tüm kanı götürmüş. Tek bir iz bile kalmamış.

Bu da ne?

Mermi deliklerinin bolluğu iki seçeneğe işaret ediyor: Burada ya fazla sayıda infaz yapılmış ya da sadece tek bir askere dolu tüfek verilen boş fişek uygulamasına başvurulmamış. Görünüşe göre, herkesin dolu silah kullandığı bir toplu infazmış.

Kar taneleri kalasların ve çevredeki kum tepelerinin üzerine düşerek araziyi masumiyet beyazına bürüyor.

Ufukta sabah güneşi yükselip günün ilk ışıklarını yayıyor. Emir şafakta verilmiş.

Güneş gökyüzünden yakıyor; kalasları, kumu, derini pişiriyor. Emir öğleden sonra verilmiş.

Güneş ufka doğru yavaş yavaş batıyor, günün son ışığı... Emir akşam verilmiş.

Karanlık, çok karanlık... Görüş alanının kenarında ışıklar hafifçe yanıp sönüyor. Emrin gece verilmesi nadir görülen bir şey.

Büyük resmi şu anda göremiyorsun. Hipotezinde gedik var.

Aptalım ben.

Dağınık mermi delikleri gülen, dev bir ağza benziyor. Ölümcül bir gülümseme... Sana, dünyaya ve yaşayanlara gülüyor.

İyi. Peki.

Dağınık mermi delikleri gülen, dev bir ağza benziyor. Ölümcül bir gülümseme...

"Aha, mermi deliklerine bak! Nedense daha önce duvarlarda başka mermi deliği görmemiştim."

"Hmm, doğru." Teğmen duvarı yakından inceliyor. "Mermi delikleri, Martinaise'deki ortalama mermi deliği sıklığını düşündüğümüzde bile, fazla yoğun. Korkunç bir şeyler olmuş."