Yine aynı neon renkli iki figür; bir erkekle bir kadın. Adamın ağzında patlayıp geriye…

Yine aynı neon renkli iki figür; bir erkekle bir kadın. Adamın ağzında patlayıp geriye doğru saçılan ışın pencereden geçerek çatıya ulaşıyor ve A1 noktasını oluşturuyor.

B3 noktasına, adacığa bak.

Bir kilometre uzakta. Rıhtımın ötesinde, koydaki adacıkta bir nokta. Kalenin viran hâlde olduğunu ve beton parçalarının ufalanarak denize karıştığını daha önce seyir dürbününden görmüştün. Yine de fail, adacığı çevreleyen sahilde kendisine uygun bir yer bulmuş olabilir.

Atışın başarılı olması minik bir mucize anlamına gelir. %5 olasılık diyelim. Saint‑Ghislaine Sokağı 10 ile 33A arasında, koydan pencereyi gören aşırı dar bir görüş açısı sahiden de var. İmkânsıza yakın bir açı bu, üstelik adacığa erişim de tartışmaya açık...

Bir de tanığın geride bıraktığı iplik var. Kadın, olayın tamamına birinci elden şahitlik etti. Belki hafızasının derinliklerinde bir şeyler bulmuştur...

Bir kilometre mesafede. Rıhtımın ötesinde, Martinaise Koyu'ndaki bir adacıkta, pek olası görünmeyen bir çıkış noktası olabilir mi? Çok kötü haritalandırılmış olsalar da orada bazı adacıklar var.

Tüm çıkış noktalarını hesapladım. Bakalım bu iplik nereye gidiyor?

Merminin, muhtemel açıların oluşturduğu çeyrek dairenin en uç noktasında bir yerden geldiğine işaret ediyor, çatının da ötesinde bir noktadan: B3.

Koydaki ada.

"Bence mermi, adacık tarafından ateşlenmiş olabilir."

"Bu mümkün." Başını sallıyor. "Ticaret bölgesi ile kuzeyindeki yıkık bina arasında dar bir açıklık var..."

"Şu ana kadar üzerini çizmediğimiz tek çıkış noktası da bu ayrıca." (Devam et.)

"Doğru."

Teğmen bir an için... bitkin görünüyor.

"Belki de adaya gitmemiz gerekiyor."

Teğmen iç çekiyor ve suyun öte tarafına, soğuk boşluğa bakıyor...

Durumu kendisi için gerekçelendirmeye çalışıyor.

İpucu çok zayıf. Martinaise sokaklarında dolaşıp önüne çıkan her taşın altına bakıp her insanla konuşmaktan daha yararlı olmayabilir. Göremediğin başka ne var?

Tehlikeyi görüyor. Ya bu da bir tuzaksa? İhtiyatlılığının bir sebebi olmalı; adamda onlarca yıllın tecrübesi var.

Orada, gri suların ötesinde, ufalanıp giden betonların ortasında bir huş ağacı... Bir de, yarısı sular altında kalmış bir uçaksavar kulesinin yıkıntıları.

"Bak ne diyeceğim. Adaya falan gitmeyelim." (Gitme.)

"Hayır. Haklısınız. Adaya gitmek zorundayız. Kusuruma bakmayın, şu beyin sarsıntısı..." Kendisini toparlamak için bir anlığına duraksıyor ve sonra...

"Oraya nasıl gideceğiz? Joyce Messier'nin şalupası vardı ama o da gitti."

"Hiçbir fikrim yok. Teknemiz falan yok mu?"

"Var ama bize tahsis etmeleri günler sürer."

"Gidip balıkçı köyündekilere sorabiliriz. Onların tekneleri vardı."

"Ağ Ustası Lilienne. Teknesini katranlıyordu..."

"Aa... Evet, tabii ya. Balıkçı köyü. Hadi gidelim."

"Belki balıkçı köyünden birileri bize yardım edebilir? Hani şu sahilde kümelenmiş evler vardı ya?"

"Olabilir, orada tekneler vardı. Gidip etrafa soralım. Hadi."

"Bir uçaksavar olduğunu anımsıyorum. Ya da uçaksavar kalıntıları... Adada. Seyir dürbünüyle bakarken görmüştüm."

"Orada bir keskin nişancı noktası olabilir..." Başıyla onaylıyor.

Neden olmasın? Askerî tahkimatlar bu tarz şeyler için inşa edilmiyor mu zaten?

"Başka ne var?"

"Pek bir şey yok."

"Korkmuyorsun... değil mi?"

"Hayır. Kendimi yine bir utanç tablosunun ortasında bulmak istemiyorum. Gurur benim için çok önemli bir kavram, eminim anlıyorsunuzdur..." Sessizlik oluyor. "Alay konusu olmaktan korkuyorum."

Gurur duyduğu bir özelliği değil ama gerçek bu.

"Ne söyleyeceğimi bilmiyorum. Bunu yapmaktan başka bir çaremiz yok, Kim."

"Anlıyorum."

Anlayacak. O potansiyele sahip.

"Kim, yürü şu siktiğimin adasına gidelim." (Git!)

"Tamam, siktiğimin adasına gidelim." Kendisini toparlamak için bir anlığına duraksıyor ve sonra...

"Ben adaya gidiyorum, geliyor musun?" (Git.)

"Elbette." Başını sallıyor. "Elbette geliyorum." Kendisini toparlamak için bir anlığına duraksıyor ve sonra...

"Pek bir isteksiz görünüyorsun."

"Son birkaç gündür doğru düzgün uyuyamadım."

Bu yaptığınızın herhangi bir faydası olacağına pek de inanmıyor.

"Yok, bu bir işe yaramayacak. Gözden kaçırdığımız bir şeyler olmalı."

"Hayır. Başka bir şey yok..." İç çekiyor ve suyun öte tarafına, soğuk boşluğa bakıyor...

"Burası, Martinaise'de hâlâ ziyaret etmediğimiz birkaç yerden biri." (Devam et.)

"Henüz bu konumu elemiş değiliz." (Devam et.)

"Henüz bu konumu elemiş değiliz." (Devam et.)

"Bunu yapmayı nereden biliyordu?"

"O gece buradaydı, camdaki mermi deliğinin tam olarak nerede olduğunu biliyor olmalı..."

Sonrasında da düşünmek için bolca vakti oldu. Çatıda öylece durup cama bakarak geçirdiği saatleri düşünürsek...

"Ayrıca bizim bilmediğimiz başka hünerleri de var gibi duruyor. Asıl soru şu: Ona güvenmeli miyiz?"

"Bu şekilde bizden özür diliyor."

"İnanması çok güç. Ama şu saatten sonra... ne fark eder ki?"

"Bilemiyorum."