Süper gösterişli turta, gömmeni bekliyor.

Süper gösterişli turta, gömmeni bekliyor.

Yavaş yemeli, şefin tarzının tadını çıkarmalısın.

Bu turtayı yemek hiç şüphesiz erkekliğinden götürecek. O gevşek piçten buğdaysız, etsiz bir turta alırken aklından ne geçiyordu ki?

Turtayı yere at. Şüpheli kişilerden rüşvet almıyorsun.

Turta yerde yüzüstü, üzgün bir şekilde duruyor. Yaratıcı yemek boşa gitti, renkli süslemelerinin bazıları etrafa dağıldı.

Başını eğiyor. "Neden..." diye başlıyor, sonra vazgeçiyor.

Turtayı uzun uzun düşünerek ye.

Tat ve dokuların beklenmedik derecede hoş bir birleşimi... Etsiz pastırmanın tuzlu çıtırlığı, avokadonun tereyağımsı dokusu, fesleğenin keskinliğiyle birleşmiş tatlı ananas ve incir, biraz da biber, paprika ve misket limonu... İtiraf etmen gerek, buğdaysız kabuk bile güzel.

Böyle engin bir turta tecrübesi bile sona ermeye mahkûm. Kısa süre içinde elinde undan başka bir şey kalmıyor.

Böyle engin bir turta tecrübesi bile sona ermeye mahkûm. Kısa süre içinde elinde undan başka bir şey kalmıyor.

"Kim, bu turtayı benimle paylaşmak ister misin?"

Teğmen bıkkınlıkla bakıyor. "Lütfen tekrar aynı şeyi yaşamayalım."

İç çekiyor. "O sandviçi bölüşerek yoldaş falan olduğumuzu kanıtlamadım mı zaten?"

"Nezaketen soruyordum."

"Öyleyse almayayım, teşekkürler."

"O sadece bir sandviçti! Buysa turta!"

"Önemli olanın sembolizm olduğunu sanıyordum, ne yediğimiz..." Gözlüğünü çıkarıp alnını ovuşturuyor. "Lütfen... Size afiyet olsun."

"Paylaştığımız her yemek bağımızı güçlendiriyor!"

"O, bakış açısına bağlı." Gözlüğünü çıkarıp alnını ovuşturuyor. "Lütfen... Size afiyet olsun."

"Lütfen, Kim. En azından bir dilim al. Bana fazla gelecek ve hemen bitirmezsem soğuyup yumuşayacak."

Önce bir düşünüyor, ardından ihtiyatla bir dilim alıp düşünceli bir şekilde çiğnemeye başlıyor.

"Teşekkürler, partner." (Turtanın kalanını ye.)

Kendi dilimini bitirip eline bulaşmış buğdaysız unu silkeliyor. "Çok da kötü değildi. Devam edelim mi?"

"Teşekkürler, partner." (Turtanın kalanını ye.)

"Hayır, teşekkürler."

Kibarlığının altında neredeyse müsamahasız bir ses tonu var.

"Neden yiyeceklerimi benimle paylaşmıyorsun, Kim?"

İç çekiyor. "Kişisel algılamayın."

"O adamın salamını yedin. Neden benim turtamı yemiyorsun?"

"İstemiyorum. Lütfen, size afiyet olsun. Sonra da gidelim."

"Hayır, cidden! Almalısın!" (Turtayı Kim'in ellerine tıkıştır.)

Teğmen turtayı senden alıyor ve sakince yüzüstü yere düşmesini izliyor. "İşte, bitti. Devam edelim mi?"

"Tamam."

Turta hâlâ ellerinde; yuvarlak yüzü dokunulmamış, bozulmamış.

"Başkalarından yiyecek aldığını gördüm! Beni bir hasmın olarak gördüğünü düşünmeye başlıyorum."

"Saçma bir düşünce. Biriyle yiyecek paylaşmayı reddetmenin husumet göstergesi olduğu aşırı ritüelistik bir toplumda yaşamıyoruz. Revachol'dayız, insanlar aç değilken turta yememe konusunda özgür olmalı."

"Tamam."

Turta hâlâ ellerinde; yuvarlak yüzü dokunulmamış, bozulmamış.

"Sen hiç mi yemek yemiyorsun?"

Teğmen kollarını kavuşturuyor. "Kendi istediğim zaman kendi istediğim şeyleri yerim."

Daha sonraya ayır. (Turtayı kenara koy.)

Akşamdan kalmayım ve açlıktan geberiyorum! Üzerinde ne olduğu kimin umurunda? Göm turtayı!

Dilimleri ağzına tıkarken yediğin şeyin tadını bile alamıyorsun ama bedenine iyi geldiğini anlıyorsun. Kısa süre içinde hepsi bitiyor. Eline bulaşmış buğdaysız unla kalıyorsun.

Dilimleri ağzına tıkarken yediğin şeyin tadını bile alamıyorsun ama bedenine iyi geldiğini anlıyorsun. Kısa süre içinde hepsi bitiyor. Eline bulaşmış buğdaysız unla kalıyorsun.