Depoyu koruyan eski bir kapı, doğal olaylar tarafından yıpratılmış. Rüzgâr, önünde kum…

Depoyu koruyan eski bir kapı, doğal olaylar tarafından yıpratılmış. Rüzgâr, önünde kum biriktirmiş. Kapı uzun süredir açılmamış. Kapının kolunu görüyorsun.

"Atışın yapıldığı yapı bu olabilir mi?"

"Buradan Whirling'e mi? Bana pek olası gelmiyor..." Güneydoğu tarafına doğru bakıp nefesiyle parmaklarını ısıtıyor. "Kilise önünü kapatıyor."

Kapıyı aç.

Başarısız. Başaramadın. Bu imkânsız. Bu kapı açılmıyor. Sadece kilitli değil, sıkışmış.

"Öyle olsun, kapı." (Bitir.)

Böylesi daha iyi. Öbür türlü kendini nasıl bir çıkmazda bulabileceğini kavrayamazsın bile.

Hmm... Acaba içeride ne var. Nasıl girebilirim?

Teğmen omuz silkiyor. "Giremeyiz."

"Hadi ama, ışığı büken adamın konteynerine bile girdik ama buna giremeyiz mi diyorsun yani?"

"Doğrusunu söylemek gerekirse, her kapıdan içeri giremeyeceğiniz gerçeğini kabul etmelisiniz."

Hayır, olmaz. Şimdiye kadar karşılaştığımız her kapıdan içeriye girdik. Bizim işimiz bu; kapı açmak. Biz polisiz, bu bizim özelliğimiz. Evrart bile bunun bizim çalışma tarzımızın bir parçası olduğunu biliyordu.

"Bunu kabullenmeyeceğim. Bu kapı soruşturmanın bir parçası olabilir."

"Merak etmeyin, içeride kimse yok. Eğer biz açamıyorsak başkaları hiç açamaz ve bu da içeri giremezler demek oluyor." Hüzünlü bir gülümsemeyle kapıya bakıyor.

En azından açmayı düşünebiliyorsun. Genel olarak kapıları düşünüyorsun... Sonuçta hayatının önemli bir parçası onlar. Belki bundan işe yarar bir şey çıkar.

"Ama ben buyum. Biz buyuz."

"Sizi anlıyorum, ben de herkes gibi kapı açmayı seviyorum. Ama bu bizi fazlasıyla aşıyor ve açmak için gerekli kaynaklara sahip değiliz."

"Peki. Bunu kabul edebilirim." (Kabullen.)

"Başka ne yapabilirsiniz ki? Kabullenmemek itfaiye örgütünü buraya yığacak değil ya..." Hüzünlü bir gülümsemeyle kapıya bakıyor.

"Merak etme," diye düşünüyor. "İçeride kimse yok. Eğer biz açamıyorsak kimse açamaz."

Hayır, olmaz. Şimdiye kadar resmen her yere girdik. Bizim işimiz bu... Biz kapıları açar ve içeri gireriz. Biz polisiz, bu bizim özelliğimiz.

"Ne demek giremeyiz? Ama biz... Biz her yere giriyoruz."

Giremezsin. Bu kapı açılamaz...

ASLA.

En azından açmayı düşünebiliyorsun. Genel olarak kapıları düşünüyorsun... Sonuçta hayatının önemli bir parçası onlar. Belki bundan işe yarar bir şey çıkar.

Tutacağı biraz sallıyorsun ve kapıyı tüm ağırlığınla itiyorsun ama kıpırdamıyor bile. Sadece kilitli değil, ayrıca sıkışmış.

Uzaklaş. (Bitir.)

Bu şey de ne?

"Orduya ait bir tür hizmet deposu."

"Neye hizmet?"

"Büyük ihtimalle artık var olmayan bir şeyeydi." Teğmen önündeki kambur bir kurbağaya benzeyen beton yığınına bakıyor.

Atmosferdeki bir aerostatik savaş gemisinin tamiri için kullanılmış olabilir. Veya belki de koydaki deniz kalesi gibi bir tahkimat içindir.

Beton yapı orduya ait gibi görünüyor. En az yarım asırlık ama çok dayanıklı inşa edilmiş.

Belki atmosferdeki bir aerostatik savaş gemisinin tamiri için kullanılmıştır. Veya belki de koydaki deniz kalesi gibi bir tahkimat içindir.