Bu senin odanın kapısı.

Bu senin odanın kapısı.

"İyi geceler, teğmen."

"Bir saniye. Sanırım sormak istedikleriniz vardı. Zaten soruşturmada katettiğimiz mesafeyi de konuşmamız gerekiyor. Balkona çıkalım."

"Tamam, hadi."

"Bir saniye. Soruşturmada katettiğimiz mesafeyi konuşmamız gerekiyor. Balkona çıkalım."

Kapıda bir farklılık var.

Açmaya çalış.

Anahtarın artık kilidi çevirmiyor.

Kalabalığın ortasında annesini kaybetmiş bir çocuk gibi tereddütlüsün.

"Elektronik bir kilit olmalı. İlk önce kafeterya müdürü Garte'tan açmasını istemeniz gerekiyor. Tabii bu gecelik ücretini ödedikten sonra."

Kapıya vur gitsin. Kilit senin yolunu kesecek değil ya.

"Yok, ben bir şekilde hallederim. O odayı da pek sevmemiştim zaten."

"Öyle yapmanızı tavsiye etmiyorum. Saat zaten geç oldu, bu civarlarda da daha ucuza kalacak bir yer bulamayacaksınız."

"Aslında ödememe gerek yok. Sokağa göğüs gerebilirim. Berduş polis olarak gizli göreve çıkabilirim."

"Soruşturmamız bu aşamada kimsenin gizli göreve çıkmasını gerektirmiyor. Bu tartışmayı bir kenara bırakıp gidip müdüre borcunuzu ödeyelim."

Liderlik yeteneklerini sergiliyor olmasının sebebi senin için endişelenmesi.

O çöp kutusu fikrini hatırladın mı? Tırmanma vakti!

Berduş polis usulü avludaki o çöp kutusuna girmeyi deneyebilirsin...

Berduş polis usulü avludaki o çöp kutusuna girmeyi deneyebilirsin... Tabii kapağını açtıktan sonra.

(Bitir.)

"Evet, yatmadan önce gidip borcumu ödeyeyim."

Başıyla onaylıyor. "Evet, ikimizin de bu gece iyi dinlenmesi gerek."

Kapıya yumruk at.

Kapı, çarpmanın etkisiyle sarsılıyor ama açılmıyor.

(Sesi aşağıdan yankılanıyor.) "Yukarıda ne oluyor yahu?"

Teğmen, yüzünde acımayla karışık yorgun bir ifadeyle sana bakıyor. "Hadi, aşağı inelim."

Yumruğun kapıdan geri sekiyor ve kolundan gövdene doğru hareket eden bir acı dalgasıyla birlikte sana dönüyor.

"Aaaaa! Çok acıdı!"

Öfkeli sesin Whirling'e yayılıyor ama yine de gözlerine yaş dolmasını engelleyemiyorsun...

(Sesi aşağıdan yankılanıyor.) "Yukarıda ne oluyor yahu?"

Teğmen, yüzünde acımayla karışık yorgun bir ifadeyle sana bakıyor. "Hadi, aşağı inelim."

Sakin kalmaya çalış.

Başarabilirsin. Senin gibi erkekler, bir amaç doğrultusunda olmadıkça ağlamazlar.

İyi denemeydi. Yere çökerken gözlerinden yaşlar akıyor.

Homurdan. Sonra homurdanmaya devam et.

Yüzünde metin bir ifadeyle kapıyla yüzleş. Sen hâlâ Kanun'sun.

(Sesi aşağıdan yankılanıyor.) "Yukarıda ne oluyor?"

Başıyla merdivenlere işaret ediyor. "Hadi, aşağı inelim."

Acıyı bastır. Koluna sarıl.

Gözyaşların seni az da olsa rahatlatıyor.

Canın yanıyor ama sakin kal. Başarabilirsin.

Tekrar dene. Bu sefer iki yumruğunla ardı ardına vur.

Kapı sarsılıyor ama hasar görmemiş gibi görünüyor.

Bam-bam! Müthişti.

(Sesi aşağıdan yankılanıyor.) "Yukarıda ne oluyor?"

Teğmen dudak büküyor. "Formunuz takdire şayan. Şimdi hadi, aşağı inelim."

Teğmen kayıtsız bir ifadeyle başka bir yöne bakmaya devam ediyor. "Kapıyı kırabilseniz bile elinize geçecek tek şey bir borç daha olacak."

Kapı hasar görmedi ve duruma teğmenden bile daha kayıtsız.

Kırabilsen bile mi? Seni aşağılamasına izin verme kardeşim!

"Bu kapı Kanun'un karşısında yere serilecek!" (Kapıya tekrar yumruk at.)

Yumruğundaki hasara bak. Buna gerçekten değiyor mu?

Odanın kapısı, ücretini ödemediysen her gece 21.00'de kilitlenir. Kafeterya müdürü Garte ile konuşarak ücreti ödeyebilirsin.

Yine de sokakta yatmaktan iyidir.

Evet ve buradaki konu yalnızca rahatlık değil, bu aynı zamanda bir prensip meselesi. Bu, berduş yerine polis olmak için son şansın olabilir.

Niye böyle bir yerde kalmak isteyeyim ki?

Çünkü bu, berduş yerine polis olmak için son şansın.