"Bizi rastgele vatandaşları vurmak zorunda kalabileceğim durumlara sokmazsanız sevinirim…

Iıı... şey...

"Haklısın, evet. Hadi gidelim." (Bitir.)

"Evet ama..."

"...ama üye miyim? Sizi bir 20 saatlik zihin projesinden daha kurtarmış olayım. Evet, üyeyim. Şimdi işimize dönelim."

Gerçek bu.

"...ama üye miyim? Sizi bir 20 saat daha bunu düşünmekten kurtarmış olayım. Evet, üyeyim. Şimdi işimize dönelim."

"Hiç. Hadi gidelim." (Bitir.)

İşe dön. (Bitir.)

Başınla onayla.

Dikkatini başka yere veriyor.

"Ee..." (Yüzüne işaret et.) "Tıraş oldum."

"Evet, ıhm..." Teğmen gözlerini kısmış, tıraşlı yüzüne bakıyor. "Iıııı..." diye geveliyor. "Ne demeli bilmiyorum." Öksürüyor. "Belki..."

"Farkındayım. Harika, değil mi?"

"Iıı..." Yanağını kaşıyor. "Bu vaziyetten tam emin değilim. Ben favorileri tercih edebilirdim. Sanki... şeyin birazını kapatıyorlarmış..." Susuyor.

Hasarın.

Evet, hasarın. Hasarı kastediyor.

"Her neyse, sıhhatler olsun." Teğmen kendini toparlıyor. "Ne diyordunuz?"

"Biliyordum işte, tıraş olmayacaktım! Biliyordum ama yine de yaptım. Ne aptallık..."

"Yo, yo, iyi olmuş." Şaşkınlıkla sana bakmayı sürdürüyor. "Ben favorileri tercih edebilirdim, sanki... şeyin birazını kapatıyorlarmış..." Susuyor.

"Ne? Bana söyleyebilirsin, Kim."

"Bu vaziyetten tam emin değilim. Galiba... favoriler daha iyi bir fikirmiş. Sanki şeyin birazını kapatıyorlarmış..." Susuyor.

"Teğmen, bir itirafta bulunacağım. Katil benim."

Teğmen şaşırmamış görünüyor. "Peki bu sonuca nasıl vardınız?"

"İçimde bir kıyamet hissi var, çok kötü bir şey olmuş gibi."

"Aşırı tüketimin yaygın görülen bir yan etkisidir bu. Geçer."

"Ayrıca, acımasız bir paralı askeri tek başınıza alt edebileceğinizden şüpheliyim..."

Gördün mü? Artık kesinlikle altın çağında değilsin.

Bozuldun mu diye anlamak için yüzünü inceliyor. "Üzerinize alınmayın. Büyük şirketlerin istihdam ettiği güvenlik görevlileri genellikle RHM memurlarından daha eğitimlidir ve silahları da daha iyidir."

"Yani onu ben öldürmedim mi diyorsun? Ama Kim, otomobiliyle ortalıkta yarış yapan benmişim meğer..."

Dudaklarını büzüyor. "Kurbanı sarhoş bir şoför ezmedi. Yani, sürücülüğünüzü hoş görmem mümkün değil ama bunun vakayla bir alakası yok..."

"Bakın, suçlu tespit edilip yakalanıncaya kadar dedektiflerin kendilerini suça iştirak etmiş gibi hissetmesi çok da tuhaf değildir. Özellikle de soruşturma uzadığı zaman. O yüzden işimize dönelim, olmaz mı?"

"Yani onu ben öldürmedim mi diyorsun?"

"Bana hiç olası gelmiyor. Suçlu yakalanıncaya kadar dedektiflerin kendilerini suça iştirak etmiş gibi hissetmesi çok da tuhaf değildir. Özellikle de soruşturma uzadığı zaman. O yüzden işimize dönelim, olmaz mı?"

"Ama çok mantıklı geliyor! Cinayeti ve diğer her şeyi tamamen unutmuş olmam aşırı elverişli olurdu!"

"Hafıza kaybınız şimdiye kadar siz ya da başkaları için elverişli olmuşa benzemiyor. Bu sayede herhangi bir iş yapmaktan kaçınmayı başarabilmiş olmanız haricinde."

"Ben kötü biriyim. Her şeyi yapmış olabilirim."

İç çekiyor. "Henüz bu vakada size işaret eden gerçek bir delil ya da olası bir cinayet sebebi bulmuş değiliz. O yüzden henüz sizi şüpheli listesine eklemeye gerek yok."

"Sendika için yaptım. İşçilerin hakları için."

"Sendikayla yakın ilişki içinde olsaydınız bu vakayı soruşturmak üzere gönderilmezdiniz. En azından öyle umuyorum. Ayrıca..." Sana bakıyor. "Bana pek de sendikalı gibi görünmüyorsunuz."

"Gözünü kırpmadan cinayet işlemek benim yapabileceğim bir şeye benziyor. Yeter ki cesaret edeyim. Peki ya çoktan cesaret ettiysem?"

"Ergen saçmalıkları." Teğmen ifadesiz. "Uzun zaman önce RHM'ye girerken zaten öldürücü kuvvet uygulamaya hazır olmanız gerekiyordu."

"Kim! Konuşmamız lazım... Mesuliyet hakkında."

"Ah, bunu duyduğuma sevindim, dedektif. Bu konuya ne zaman geleceğimizi merak ediyordum."

"Nasıl yani?"

"Bana soracak olursanız şişeyi bir kenara bırakma zamanı derim. Ayık olma ve işin özüne inme zamanı. Benim tavsiyem bu yönde olur."

"Ve umarım kullandığınız o uyuşturucular hakkında konuşmamız bile gerekmez..."

"En azından sigarama karışma, Kim. Bonusları yüzünden içiyorum sadece."

Teğmenin alaycı ifadesi yavaş yavaş çatınmaya doğru derinleşiyor.

"O hâlde konumuz nedir?"

"Konumuz la responsabilité, mesuliyet. İnsanlara yüklenen cinsten."

"Neden öyle Koalisyon bürokratı gibi telaffuz ediyorsunuz?"

"Ya da... Boş verin. Tam olarak ne için mesuliyet yüklemeye çalışıyorsunuz?"

(Zemine işaret et.) "Cinayet için."

"Fakat bu bizim işimiz değil mi?"

"Hayır, çok daha incelikli bir mesele. Tarihî ve sosyoekonomik boyutları var."

"Ah, şimdi anladım..." Teğmen yavaşça başıyla onaylıyor.

"Şimdi sanırım bu responsabilité'yi üstlenmek için bir komite kurmanız gerektiğini söyleyeceksiniz, değil mi?"

"Nasıl bildin?"

"Çok basit, En‑Merkezciler komite kurmaya bayılır."

"Her hâlükârda, ben mütevazı bir memurum. En‑Merkezciler'in çatısı altında çalışıyor olabilirim ama herhangi bir 'komitede' görev alabilecek biri değilim."