"En tepeden başlayalım."

"En tepeden başlayalım."

"Beni rezil ettiniz. Siyasi görüşleriniz umurumda değil ama beni de aynı kendiniz gibi tanıttınız. Hem de tüm dünyaya."

"Canlı yayında karalandım. Daha önce başıma böyle bir şey gelmemişti. Bir daha da hiç gelmeyecek."

"Eğer bir daha böyle bir şey yapmaya cüret ederseniz, hatta böyle bir şeyi aklınızdan bile geçirirseniz ceza aldığınızdan emin olacağım. Bu rezalet bir davranıştı."

Canını yakıyor. Yakmalı da. Özür dile ve durumu düzeltmeye çalış.

Sessiz kal.

"Bitirelim şu vakayı artık." Teğmen kafasını sallıyor. "Bir an önce kurtulmak istiyorum."

"İkizlerin Tozutmuş FM'i duyduklarından eminiz." Hâlâ sinirine hâkim olmaya çalışıyor. "Radyo olmadan nasıl duydular bilemiyorum ama... duymuşlar."

"Dursana biraz, Kim. Radyo kahramanlarınla tanışmanla ilgili bir şey söylemeyecek misin?"

"Hayır."

Bu konuyla alakalı son söz söylendi.

"Nasıl duyduklarını öğrenmeye hiç yaklaşamadık ama, değil mi?"

"Evet... Hiç." Teğmen sahilin ötesine, uzaktaki balıkçı köyüne doğru bakıyor.

"Benim kafamdaki garip bir ses de çocuklarla konuşmamı söyledi. Belki bununla bağlantılıdır?"

"Kafanızdaki seslerin bununla bağlantılı olduğunu sanmıyorum, hayır."

"Ama sesi, düşüncelerim gibi değildi. Bir kadın sesi gibiydi."

Teğmen sana uzun bir bakış atıyor.

Meslektaşı için duyduğu endişe samimi. Yardıma ihtiyacın olduğunu düşünüyor ama sana nasıl yardımcı olacağını bilmediği için üzülüyor.

"Buna ne diyeceğimi veya ne dememi istediğinizi bilmiyorum. Üzgünüm."

"Çocuklara sesi duyduklarında nerede olduklarını sorduk mu?" Rüzgâr şiddetleniyor, teğmenin bir tutam saçını dağıtıyor. Eliyle düzeltiyor.

"Sormadım. Özür dilerim."

"Özürlük bir şey değil. Sadece sormamız iyi olur diyecektim."

"Ve, dedektif..." Sana dönüp gülümsüyor. "Teşekkür etmek istiyorum. İlginç bir durum oldu."

"Hayır."

"Çocuklara o sırada nerede olduklarını sorabiliriz."

"Beni mi eleştiriyorsun, Kim?"

İç çekiyor. "Hayır. Sadece sormamızın iyi olacağını düşündüm."

"Galiba haklısın. Üzgünüm, Kim."

"O zaman tıkandık galiba."

Teğmen, dikkatini sahilden sana çeviriyor.

"Aslında hayır. Öğrendiğimiz bir şey var. Ne olduğu hakkında bir fikrimiz yok ama bir şey öğrendik."

"Ürkütücü. Bu ne anlama geliyor ki?" (Düşünceli bir şekilde gözlerini kıs.)

"Ne anlama geldiğini bilmiyorum." Teğmen sahilin ötesine, uzaktaki balıkçı köyüne doğru bakıyor.

"İçimden ne geliyorsa onu söyledim. Tutkum için özür dileyecek hâlim yok."

"Artık beni hiç şaşırtmıyorsunuz, dedektif." Teğmenin bakışları resmen içinden geçiyor. "Bitirelim şu vakayı artık. Bir an önce kurtulmak istiyorum."

"Batırdım. Özür dilerim. Telafi edebilir miyim?"

"Hayır, dedektif bey. Yaptığınızı geri alamayacağınıza göre, yapabileceğiniz bir şey yok. Şu vakayı tamamlayalım artık hadi."

Aranızın iyileşmesi için epey bir zaman gerekecek. Yolundan sapma. Bir gün başaracaksın.

"İkizlerin Tozutmuş FM'i duyduklarından eminiz. Radyo olmadan nasıl duydular bilemiyorum ama... duymuşlar."