Teğmen, donuk yüzünü gözleriyle tarayarak sana yanaşırken "Size ne oldu?" diye soruyor.

Teğmen, donuk yüzünü gözleriyle tarayarak sana yanaşırken "Size ne oldu?" diye soruyor.

Teğmene "Buzkıran" meselesinden hiç bahsetmemen iyi olur. Anlamaz.

"Ben artık buyum, Kim. Ben hep buydum aslında."

"Ne, yürüyen bir maske mi?"

"Bütün Arzulara Direnen Adam."

"Alkol de dâhil mi?"

"Alkol ve uyuşturucu hariç."

Teğmen şaşkın bakışlarla "Bu Adam tam olarak hangi arzulara direniyor ki o zaman?" diye soruyor.

"Aslına bakarsanız, boş verin, bilmek istemiyorum. Bu da sizin içsel yan vakalarınızdan biri olsun. Ben işime dönmek istiyorum."

"Gidelim mi?" Gitmeye hazır görünüyor.

"Alkol de dâhil."

"Hm." Teğmen neredeyse etkilenmiş görünüyor. "Bir problemi kabul etmek doğru bir ilk adımdır. Belki artık işimizi yapabiliriz."

"Alkol hariç."

"Güneş Tutulmasını Çıplak Gözle Seyreden Adam."

"Şimdi de kör mü olasınız tuttu?" Kafasını sallıyor. "Cinayet Vakası Çözen Adamlar olup işimize dönsek nasıl olur?"

İkisi de gerçek soru değil.

Teğmen yeni tarzından hoşlanmıyor.

"Son şövalye."

"Son şövalye..." Suratını inceleyerek dalgın bir şekilde tekrarlıyor. "Size uyuyor sanırım. Sanki zamanı geri almayı başarmışsınız gibi, yalnızca kendiniz için olsa da."

Kehribara hapsolmuş bir kırkayağın suratı...

Ama nasıl oluyorsa seni korkuttuğu gibi onu korkutmuyor. Soğuk terler akıtmıyor. Zavallı...

"İyisiniz, dedektif." Uzanıyor ve koluna birkaç kez hafifçe vuruyor. Tuhaf bir şekilde cesaret verici hissettiriyor. "Hadi gidelim, yakalamamız gereken bir katilimiz var."

"Ben Buzkıran'ım."

"Hayır, değilsiniz. Siz, cinayet soruşturması yürüten bir RHM teğmenisiniz."

"Katla ve Vaasa'nın donuk topraklarına doğru, yoluma çıkan her bir buz tabakasını kıra kıra ilerleyeceğim..."

"Hayır, gördüğünüz üzere ilerlemiyorsunuz," diyerek sabırlı bir şekilde açıklıyor teğmen ancak sesinden yorulduğu anlaşılıyor. "Buzkıran veya Ateşte Yürüyen değilsiniz, Akşamcı Kovboy bile değilsiniz."

"Hiçbir şey, hiçbir şey Buzkıran'ı durduramaz..."

"Delirdiniz mi yahu?!" Teğmen seni tersliyor. "Buna cevap vermeyin. Ve şunu yapmayı KESİN! Hadi gidelim."

Teğmenin sözleri yelkenlerindeki bütün rüzgârı bir anda yok etti. Sanki aklını ele geçirmiş veya gizli bir ana şalteri indirmiş gibi.

Bir anda tüm Buzkıran kavramı... aptallık gibi gelmeye başladı.

Sanki senin beynini sıfırladı.

"Bu benim azmimi betimleyen güçlü bir metafor, teğmen."

"Peki o zaman." Rahatladığı gözlerinden okunuyor. "Bir metafor olduğunun farkında olduğunuz ve kişiliğinizi ona göre şekillendirmediğiniz sürece sorun yok."

"Anladım. Öyle bir şey olmayacak."

"Bu iyi." Teğmenin duruşu rahatlıyor. "Teşekkür ederim! Ve sorduğum için kusura bakmayın, beni ilgilendirmez. Hadi işimize dönelim."

"Derler ki, kulağın bir buzun çatırdamalarını..."

"Hiçbir şeyin farkında değilim."

"Özür dilerim, Kim. Bana ne oldu bilmiyorum."

Düşük bir sesle "Sorun yok," diyor. "Şu an ikimiz de epey bir stres altındayız. Kendimize hâkim olmaya çalışalım ve buraya ne yapmaya geldiğimizi unutmayalım."

"Hayır, gördüğünüz üzere ilerlemiyorsunuz," diyerek sabırlı bir şekilde açıklıyor teğmen ancak sesinden yorulduğu anlaşılıyor. "Buzkıran veya Ateşte Yürüyen değilsiniz, Raphaël Ambrosius Costeau bile değilsiniz."

"Hayır, gördüğünüz üzere ilerlemiyorsunuz," diyerek sabırlı bir şekilde açıklıyor teğmen ancak sesinden yorulduğu anlaşılıyor. "Ateşte Yürüyen değilsiniz, Buzkıran da değilsiniz."

"Hayır, gördüğünüz üzere ilerlemiyorsunuz," diyerek sabırlı bir şekilde açıklıyor teğmen ancak sesinden yorulduğu anlaşılıyor. "Akşamcı Kovboy değilsiniz, Buzkıran da değilsiniz. Kesin lütfen!"

"Hayır, gördüğünüz üzere ilerlemiyorsunuz," diyerek sabırlı bir şekilde açıklıyor teğmen ancak sesinden yorulduğu anlaşılıyor. "Raphaël Ambrosius Costeau değilsiniz, Buzkıran da değilsiniz!"

"Hayır, gördüğünüz üzere ilerlemiyorsunuz," diyerek sabırlı bir şekilde açıklıyor teğmen ancak sesinden yorulduğu anlaşılıyor. "Buzkıran değilsiniz, Harry. Kesin lütfen."

"Hayır, gördüğünüz üzere ilerlemiyorsunuz," diyerek sabırlı bir şekilde açıklıyor teğmen ancak sesinden yorulduğu anlaşılıyor. "Adınız Harrier Du Bois, 'Buzkıran' değil."

"Hayır, gördüğünüz üzere ilerlemiyorsunuz," diyerek sabırlı bir şekilde açıklıyor teğmen ancak sesinden yorulduğu anlaşılıyor. "Hiçbir şey kırdığınız yok, sadece bana bu vakayı çözmemde yardımcı oluyorsunuz. Unutmayın lütfen."

"Hayır, değilsiniz. Siz, cinayet soruşturması yürüten bir Revachol Halk Milisleri dedektifisiniz."

"Acılar içinde yüzen bir soylu."

"Bence kendinize bunu demeseniz de olur." Dudaklarında bir gülümseme belirip kayboluyor. "Ama dürüstlüğünüzü takdir ediyorum. Hadi şimdi işe dönelim."

"Ha, bu mu?" (Suratına işaret et.)

"Evet, suratınız." Başıyla onaylıyor, endişelenmiş görünüyor. "Felç geçiriyor gibisiniz. Yüzünüzü oynatabiliyor musunuz?"

Olumsuz, teğmen.

"Hareket ettirmeme gerek yok, bu benim nihai suratım."

"Anlam veremiyorum, dedektif." Teğmen, kafası karışmış bir biçimde öylece duruyor. "Lütfen anlamama yardımcı olun."

"Konuşacak başka bir şey kalmadı, sadece katlanacağız." (Bitir.)

"Tabii ki." (İşaret parmaklarınla dudaklarının kenarlarını kaldır.) "Gördün mü?"

"İyiyim, endişelenmene gerek yok."

"İyi görünmüyorsunuz ve bundan fazlaca endişeleniyorum." Kollarını kavuşturuyor.

Acaba haberi olmadan karakolunun revirine mi ulaşsam?

"Ne demek istedin, teğmen?"