"Elinden geleni yaptı," teğmen araya gidiyor. "Biz elimizden geleni yaptık. Şirket hiç…

"Elinden geleni yaptı," teğmen araya gidiyor. "Biz elimizden geleni yaptık. Şirket hiç incelemeden paralı asker tutmuş. Teğmen Du Bois, onlarla şehir sakinlerinin arasına girdi."

İşte süvarin geldi.

"Bunu yaparak kendi hayatını büyük riske attı. Vuruldu ve hayatta olmasının tek sebebi zırhı. Biz bir infaz timini durdurduk, pazarlık yapanların karşısına çıkmadık. Can kaybı, müdahale etmeseydik olacağından çok daha az oldu."

"Vakayı da çözdüm. Vaka çözüldü. Tamamen."

Kısık bir sesle "Dedektif, onu ben söylesem daha iyi olur..." diyor.

Bunu o söylerse çok daha iyi olacak. Milyon kat daha iyi olacak.

"Yorumlarınız için teşekkürler, Teğmen Kitsuragi. Durumla ilgilenmediğinizi ima etmek istemedim..." Gözüne giren bir saç tanesini eliyle kenara itip öksürüyor.

Özür dilemeyi değerlendirse de dilememeye karar veriyor.

"Bu soruşturmada onunla bir hafta geçirdiniz. Yorumunuz nedir?"

"Soruşturma hakkında mı?"

"Gefrayter Teğmen Du Bois hakkında."

"Hımm..." Ceketinin yakalarını kaldırıyor. "İçki içtiği ve tabancasıyla polis kimliğini kaybettiği doğru. Ancak bu hafta iş üstünde hiç içmedi."

"Gördün mü?"

"Bir hafta."

"Bir de bu kıyamet mevzusu var. Başta şaka sanmıştım ama değilmiş. Gerçekten de dünyanın sona ermek üzere olduğunu düşünüyor. Katliam mı, alaca karanlık mı ne. Hatta hepimiz buhar olacakmışız."

"Endişe verici. Özellikle de siyasi görüşlerini göz önünde bulundurunca. Belki biliyorsunuzdur, Dedektif Du Bois bir Mazovist sosyoekonomist. Üst sınıfları likidite etmek istiyor. Bu da az önce de söylediğim gibi bir polis memuru için... biraz tuhaf."

Bir şeyler bağırmalısın.

Bu iyi bir fikir değil.

Evet. Bırak yetişkinler konuşsun.

"Daha da tuhafı, aynı zamanda tam bir faşist. Kadınlardan nefret eden bir aşırı milliyetçi. Son derece ırkçı. Sanırım bunlar, didinmesine de uyuyor. Emin değilim ama iki inancını da sıkça dillendiriyor."

"Bir de denize batmış otomobil var, o esnada ben burada değildim..." Derin bir nefes alıyor. "Yine de, tüm bunlara rağmen çok iyi bir dedektif. Hatta tanıdıklarım arasında en iyilerinden biri."

"İnsanlara istediği şeyi anlattırabiliyor. Asla pes etmiyor. Birlikte geçirdiğimiz zaman boyunca, bir an olsun vaka üzerinde çalışmayı bırakmadı. Asla yorulmuyor. Delice bir azmi var."

"Tabii karaoke yapmak için durması hariç. O konuda da size katılmıyorum, Bay Vicquemare, cesur bir denemeydi. Gerçekten içini döktü."

"Tamam, yaptığı bir şeyler var..."

"Onun haricinde dur durmak bilmeden dosya üzerinde çalıştı. Sonunda çözdü de. Elimizde bir itiraf, bir cinayet silahı ve ayrıca bir de fail var. Şu an adada, alınmayı bekliyor."

"Devrimden beridir, yani 50 yıl boyunca gizlenmeyi başarmış ve bu süre içerisinde muhtemelen başka cinayetler de işlemiş bir devrimciyi yakaladı..." Duruyor. "Ha, bu arada yeni bir canlı türü keşfetti."

"Yeni... bir canlı türü mü?"

"Devasa bir sopa böceği. Adadaydı, sazlıkta gizleniyordu. Sazların birinden... katlanarak açıldı. Insulinde fazmitini bulmuş olabiliriz."

Fotoğrafı çıkarıp avludaki memurlara gösteriyor. Yoğun bir kar yağışı var. Kar taneleri, fazmitin parlak fotoğrafına yapışıyor.

Rüzgârın uğultusuyla karışık, şaşkınlıkla iç çekme seslerini duyuyorsun.

"Görebildiğiniz gibi yaklaşık üç metre boyunda. Şu ana kadar keşfedilmiş karada yaşayan en büyük omurgasız hayvan olabileceğini düşünüyoruz."

Hiçbir şey söyleme.

"O ne lan..." Adam başını öne eğip fotoğrafa bakmaya devam ediyor. "Bunun soruşturmayla... bağlantılı olma ihtimali var mı?"

"Dedektif?" Sana dönüyor.

"Bam. Bam. Bam."

"Evet ve ayrıca..."

"Ehem... Evet. Hayvanın salgıladığı feromonun katilin zihinsel durumunun kötüye gitmesine sebep olmuş olabileceğini düşünüyorum."

"Yaşlı adam, fazmitin varlığının farkında değildi. Tuhaf bir unutkanlığı vardı ve fazmit belirdikten sonra bir sersemlik hâline girdi, neredeyse baygındı."

"Demek gerçekten bağlantılı..."

"..."

"Belirtmem gerekiyor ki bu," fotoğrafa işaret ediyor, "müthiş bir şey. Bu... Söyleyecek söz bulamıyorum."

"Evet. Ayyaşı kovmayı gerçekten de zorlaştırıyor..." Yorgun gözleri teğmenin cebine koymakta olduğu fotoğrafı takip ediyor.

Bu adam, az önce gördüğü şey sonrasında üzüntüsünün sebebini unutmuş olan çok ama çok üzgün biri.

Şimdi derdini anlatma zamanı. Ya şimdi ya hiç.

"Ayrıca iskelede ölü bir adam vardı. Kayıp birini buldum."

"Evet, evet. Ahşapların arasındaki bir boşluktan düşmüş, sarhoşmuş."

"Onu bulduğumu nereden bildin?"

"Bedeni 41. Polis Karakolu'na, bizim morgumuza taşındı. Tillbrook ve Mollins'e cenazeyi organize etmelerini ve aileyle ilgilenmelerini söyledim."

"Dünyadaki tek polis sen değilsin, Harry. Bunlar hep dönüp dolaşıp bize geliyor."

"Yine de," diyor kısık sesle, "kayıp birini bulduğun için seni tebrik ederim, dedektif."

Bu senin hanene yazılan bir puandır, bundan şüphe yok.

"Katil Lilianovich Dros'un suçu neden işlediğini biliyoruz."

"Lilianovich mi?" Özel danışman şaşkınlıkla bir kaşını kaldırıyor. "Devrimci ana adı kullanımı..."

"Buna vaktim yok. Lütfen hemen suçun nedenine geçelim."

"Tabii. Kusura bakmayın. Önemli olabileceğini düşündüm."

Bu detayı duyana kadar asker konusunda emin değildi. Bu detay, onu ikna etmiş olmalı.

"Cuno. Dikkatin dağılmasın."

"Evet, tamamdır." Dudağını ısırıyor. "Cuno tam odaklanıyor."

Bu işi doğru düzgün yapmak zorunda olduğunuzu anlıyor.

"Aslında nedeni bildiğimden emin değilim. Başka bir şey söyleyecektim..."