10 numaralı kapı yine kapalı.

10 numaralı kapı yine kapalı.

(Bitir.)

Kapıyı tıklat.

Hiçbir şey olmuyor. Emlakçı gitmiş olmalı.

İçeride yürüyen ve mobilyaların yerini değiştiren birinin sesini duyuyorsun. Paneldeki sayı 10 numara.

Tekrar tıklat.

Bu sefer adımlar daha da yaklaşıyor. Bir kadın sesi, gergin ve dikkatlice "Kim o?" diye soruyor.

(Bitir.)

"Polis, kapıyı aç."

"Kapıyı açmak zorunda mıyım?" Topuklu ayakkabının kapıya yaklaşırken tıkırtısını duyuyorsun. Sesi daha da gerginleşiyor...

"Arama emrin var mı? Eğer yoksa kapıyı açmak zorunda değilim."

"Hadi gidelim," diyor teğmen. "O daireye girmek için bir nedenimiz yok."

Hadi madem. Bu kapıyı aşmak fiziksel bir zorluk.

Bir işi yaparken o işi yapmak için herhangi bir sebebin varsa o iş daha kolay olur.

Kapıyı tıklat.

Yürüme bir anda duruyor ama kimse kapıya gelmiyor.

Kapının arkasındaki gerginliği hissedebiliyorsun.

Ses kadın gibiydi. Kadın ayakkabıları.

"Bu dairenin boş olması gerekiyor. İçeri zorla mı girdin?"

"Ne? Tabii ki hayır!"

Korkut onu. Büyük bir suçtan şüpheleniyorsun!

İçeri yağcılık yaparak giremeyeceksin. Resmî davran.

Girmek için bolca sebebin var.

"Eğer haneye tecavüz gerçekleştiğinden şüpheleniyorsam arama emrine ihtiyacım yok."

"Off, tamam!" Kısa bir sessizlikten sonra kapının kilidinin açılışını duyuyorsun.

Eh, pek zor olmadı.

Teğmen, başıyla kapıyı işaret ederek "Yaptığınız akıllıcaydı," diyor.

"Sen orada morfin mi pişiriyorsun?!"

"Öyleyse kapıyı aç da kimliğini doğrulayabileyim."