Biri bu korkuluğun üzerinde ne olduğu belirsiz bir kıyafet bırakmış. Çok kötü kokuyor.

Biri bu korkuluğun üzerinde ne olduğu belirsiz bir kıyafet bırakmış. Çok kötü kokuyor.

Daha yakından bak.

Her tarafında kurumuş martı pisliği ve birbirine dolanmış yosunlar var. Sallanan bir kol, bu pislik yığınının altında bir ceket olabileceğine işaret ediyor.

Biri kurutmak için bu çite asana kadar dalgalara maruz kalmış gibi. Ne yazık ki kuruması için buraya bırakılınca şekilsiz, katı bir kütle hâlini almış.

"Lütfen bunu yanınıza almayacağınızı söyleyin."

"Bir ipucu olabilir."

"İpucu mu? Sizce şüphelimiz ceketlerin üzerine pisleyen bir martı mı?"

"Birden fazla martı olabilir."

Teğmen iç çekiyor.

Bir şair bir düzine mısra yazsa da bu iç çekişteki aksiliği ifade etmekte zorlanır.

Yine de almalısın. Muhtemelen Bahtı Kara Budala'nın.

Yine de almalısın.

"Değil."

"Bence de değil."

"Evet."

"Neden olmasın ki?"

"Kuş dışkısı kaplı bir ceket. Zaten şu anda bile yeterince şey taşıyorsunuz."

"Sanırım Bahtı Kara Budala'nın bulmamı istediği ceket bu."

Teğmen kokuşmuş paçavraya bakıp kokluyor. "Eminim geri aldığına çok memnun olacak."

Dokunmanın düşüncesi bile iğrenmene neden olsa da, renkli eşofmanlı budalanın aradığı ceket bu olabilir...

Ceket kayıp ve başarısızlık kokuyor. Renkli eşofmanlı budalanın aradığı ceket olabilir...

Dokun.

Parmaklarınla dokunduğunda kumaş, tabii hâlâ kumaş denebilirse, yumuşak bir çatırtı çıkarıyor.

Belki daha sonra. (Bitir.)