Kimseyi manipüle etmenin gereği yok. Samimisiniz. Dümdüz sor!

Kimseyi manipüle etmenin gereği yok. Samimisiniz. Dümdüz sor!

"Baksanıza, incelediğiniz şu ilginç kriptitlerin bazılarını öğrenmek isterim. Birkaç tanesini anlatır mısınız?"

"Ah, memnuniyetle!"

"En küçük kriptit hangisi?"

Teğmen sana doğru eğiliyor. "Tek bir kriptit soracağınıza söz vermiştiniz."

"Evet, tamam, işimize devam edebiliriz." (Verilen sözden caymak onurlu bir hareket olmaz.)

Başıyla onaylıyor.

"Ama Kim... Sen de bir kriptit daha dinlemek istemiyor musun?"

Teğmen düşünceli bir hâlde duraksıyor.

İçinde bir şey kopuyor.

"Siktir et. Biraz daha kriptit dinleyelim."

Gülümsüyor. "En küçük kriptit, tek hücreli bir bakteri olan Cryobacter katlensis. 70 yıl kadar önce ünlü jeolog Catelyn Mijanou tarafından Boreal Platosu'nda, Katla'nın en kuzey ucunda keşfedildi."

"Özelliği ne peki?"

"Mijanou'nun bulduğu bakteri kolonisi, kimsenin tam tahmin edemeyeceği kadar uzun bir süre, buzun içinde donuk hâlde canlı kalmış. Kesinlikle yazılı tarihten öncesine dayanıyor."

"Mijanou, araştırmak üzere yanında getirdiği bakteriyi kendisine enjekte ettikten kısa süre sonra ortadan kayboldu. Kendi ömrünü uzatabilmeyi umuyordu muhakkak."

"Anlayamıyorum. İnsan neden ömrünü uzatır ki? Yaşamak berbat bir şey."

"Ah, canım, o kadar da kötü değil. Fakat insanın ömrünü uzatmasının bazı riskleri var gibi."

"Mijanou bakteriyi kendisine enjekte ettikten sonra yaşlanması durmuş ama çok tuhaf ve huysuz birine dönüşmüş. Öyle ki en eski dostları bile ondan uzaklaşmak zorunda kalmış..."

"Onlarca yıldır ıssız doğada bir yerlerde, damarlarında dolaşan Cryobacter katlensis haricinde yapayalnız yaşadığını varsayıyoruz."

"Ölümsüz bakteri, ölümsüz jeolog... Çok manyakça."

"Evet, manyakça. İmkânsız mı dersen, değil. Fakat..."

"...her şeyin bedeli var, canım."

"Yani dünyada bir yerlerde ölümsüz bir jeolog mu var?"

"Evet, üstelik epey de deli. Bakteriyi kendisine enjekte ettikten sonra yaşlanması durmuş ama çok tuhaf ve huysuz birine dönüşmüş. Öyle ki en eski dostları bile ondan uzaklaşmak zorunda kalmış..."

"Onlarca yıldır ıssız doğada bir yerlerde, damarlarında dolaşan Cryobacter katlensis haricinde yapayalnız yaşadığını varsayıyoruz."

"Durun, bakteriyi kendisine enjekte mi etti?"

"Evet. Bakteri buzun içinde fi tarihinden beri hayatta kalmıştı. Fikri nerden almış olabileceğini anlamak güç değil."

"Aslında anlamak birazcık güç." Şüpheyle kadına bakıyor. "Ama devam edin."

"Kıyamet vakti için hazırlık yapıyordu bence. Alaca Karanlık Oturumları'na şahit olmak ve zabıt tutmak istiyordu."

"Hı hı, Mijanou apansız gidişinden önce dünyanın sonundan epey bahsediyormuş."

"Herkes bakterinin onu delirttiğini düşündü. Ama o çok zeki bir kadındı. Belki de Cryobacter katlensis ona başka kimsenin göremediği bir şey göstermiştir..."

"Ben de sonsuza kadar yaşama niyetindeyim. Bir sembol olarak."

"Her şeyin bedeli var, canım."

"Tek bir kriptit konusunda anlaşmamış mıydık canım?"

"Bir iki tane daha, Lena. Lütfen, n'olur."

Sırıtıyor. "Buna nasıl hayır denir? En küçük kriptit, tek hücreli bir bakteri olan Cryobacter katlensis. 70 yıl kadar önce ünlü jeolog Catelyn Mijanou tarafından Boreal Platosu'nda, Katla'nın en kuzey ucunda keşfedildi."

"Ama bu... gerçek işimden çok daha ilginç."

"İşin bazen çok can sıkıcı oluyordur tabii. Tamam, bir iki tane daha..." Sırıtıyor.

"En küçük kriptit, tek hücreli bir bakteri olan Cryobacter katlensis. 70 yıl kadar önce ünlü jeolog Catelyn Mijanou tarafından Boreal Platosu'nda, Katla'nın en kuzey ucunda keşfedildi."

"Cryobacter katlensis," diyerek derhâl cevap veriyor.

"Cryobacter... katlensis?"

"Evet. 70 yıl kadar önce ünlü jeolog Catelyn Mijanou tarafından Boreal Platosu'nda, Katla'nın en kuzey ucunda keşfedilen tek hücreli bir bakteri."

"Görünmez kriptitler var mı?"

Teğmen sana doğru eğiliyor. "Tek bir kriptit soracağınıza söz vermiştiniz."

"Evet, tamam, işimize devam edebiliriz." (Verilen sözden caymak onurlu bir hareket olmaz.)

Başıyla onaylıyor.

"Ama Kim... Sen de bir kriptit daha dinlemek istemiyor musun?"

Teğmen düşünceli bir hâlde duraksıyor.

İçinde bir şey kopuyor.

"Siktir et. Biraz daha kriptit dinleyelim."

"Bunun cevabı evet, görünmez bir kriptit var."

"Neymiş?"

"Col Do Ma Ma Daqua yani 'sesin ince fısıltısı'. Kriptitin tam da bu olduğu sanılıyor. Kendi kendini çoğaltan ses dalgaları. Gözle görülmez, elle tutulmaz! Bizden çok korkar, o yüzden izini sürmek çok zordur."

Col Do Ma Ma Daqua, "hafif, pes bir fısıltı" olarak da tercüme edilebilir.

"Bu hayvanın ses olduğuna dair ne tür deliller var?"

"Bir sürü. Keşfedilmesini sağlayan şey deliller oldu. 20'li yıllarda, bir grup Areopajit ornitolog, yani kuşları inceleyen bilim insanları, insan kulağının algı eşiği dışında kalan sesleri kaydetmek için yeni bir teknolojiyi deniyordu."

"Ea dağlarının eteklerinde aldıkları kayıtları dinlerken, bazı anormallikler fark etmişler. Başlangıçta rastgele gibi görünen ama detaylı incelendiğinde ötücü kuşların sesindeki dalga biçimleriyle uyumlu olduğu anlaşılan bazı kalıplar varmış."

Sadece hevesle başını salla.

"Bilim insanları çok geçmeden şunu keşfettiler: En tiz yarasa çığlıklarından bile yüksek olan, son derece dar bir ultrasonik frekans aralığındaki ses dalgalarına bakarak; beslenme, çiftleşme ve göç etme kalıplarını izleyebiliyor ve hatta bunları önceden tahmin bile edebiliyorlardı."

Bu tuhaf hayvanlardan bahsederken başka birine dönüşüyor, öz güvenli bir kadın oluyor.