"Hımm hımm hımm..." Kadın hâlâ bir kitap arıyor, gözleri karton kapaklı kitapların renkli…

"Hımm hımm hımm..." Kadın hâlâ bir kitap arıyor, gözleri karton kapaklı kitapların renkli kapakları arasında geziniyor.

"Yine kocanızdan bahsedelim."

"Peki. Nesinden bahsedeceğiz?" Yüzü yeniden endişeli bir ifadeye bürünüyor.

"Sanırım anladım, teşekkürler." (Devam et.)

Sana hızla baş sallayıp kitaplarına geri dönüyor.

"Yani onu arayacaksınız, öyle mi?"

Artık gerçekten de aramanı istiyor. İstemesini bekleme.

"Evet, onu evine, size getireceğim." (Vakayı üstlen.)

"Teşekkür ederim!" Sesindeki şükranı duyabiliyorsun. "Lütfen bulun... Kendi kendine eve döneceğinden emin olsam da. Hâlâ eminim bundan."

Cesur görünmeye çalışıyor ama gözleri aksini açığa çıkarıyor.

"Eminim dönecektir. Döndüğünde 57. Polis Karakolu'ndan Kim Kitsuragi'ye bildirirsiniz." Kadına bir fiş veriyor.

"Bildiririm. Elbette, memur bey. Söylediğim gibi, muhtemelen bir şey yoktur." Kadın fişi alıyor. Üstünde bir telefon numarası var.

"Üzgünüm, şu anda oldukça meşgulüz. Belki başka bir zaman." (Vakayı üstlenme.)

"Evet. Peki." Kadının yüzünü bir çaresizlik ifadesi alıp götürüyor. "Kayıp değildi zaten," diyor, cesaretini sürdürmekte zorlanıyor. "Eminim eve dönecektir."

Mahvolduğu sesinden belli oluyor.

"Kocanızı tarif eder misiniz?"

"Açıkçası size benziyor." Baştan ayağa sana bakıyor.

"Anladım, öyleyse bir polis olmalı."

"Hayır, hayır!" Yanlış anlaşılmadan gözleri büyüyor. "Kesinlikle bir polis değil. Tek demek istediğim biraz tombul olduğuydu."

Bir dakika! Senin şişman olduğunu mu ima etti o? Şişman değilsin sen! Bahsettiği vücut tipi, Frankonegro sıkı vücudu.

"Ben tombul değilim, kocanız da değil. İkimiz de Frankonegro sıkı vücuduna sahibiz demek istediniz."

"İkiniz de neye sahipsiniz?" Kadın anlamıyor.

"Frankonegro sıkı vücudu. Yumuşak ve kıvrımlı, yine de formda. Kızlar bayılır."

"Geri kalanını bilmem ama yumuşak ve kıvrımlı mantıklı geliyor. Kocam pek formda değil." Düşünmek için duraksıyor.

"Başka ne vardı... Parlak mavi astarlı bir koyu kahverengi deri ceket giyiyordu. Astarı el yapımı, kendim diktim." İç geçiriyor, bunu eklerken sesi hafiften titriyor:

"O, kocamın havalı ceketi. Onu giymek için havanın fazla soğuk olduğu belli ama o, değiştirmeyi reddediyor."

Havalı bir ceketin varken soğuğu kim takar ki? Bunu tamamen anlayabiliyorsun.

"Hatta bir kere onu atmaya bile çalıştım ama gidip çöpten geri aldı. İnanabiliyor musunuz?" Sana bakıp kafasını sallıyor.

"Eh, eğer o ceket gerçekten o kadar havalıysa, gerçekten de anlayabiliyorum..."

"İşte, elden ne gelir ki... En azından o ilave astar geceleri üşümesini engelliyordur diye umuyorum. Üşütmesini istemem."

Kocasının soğukta dışarıda dolandığını, bir parkta veya sahilde gezdiğini düşünüyor ve bu onu daha da endişelendiriyor.

"Onu çöpten mi aldı? Vay canına. İğrençmiş."

"Anladım. Başka?"

"Ne demek istiyorsunuz?"

"Eh, kendisi... biraz tombul."

"İleri safha bir alkolik gibi yani."

"Öyle de denilebilir, evet. Üzerinize alınmayın. Biraz tombul olduğunu da eklemek isterim."

"Tahmin edeyim... Disko bir arkadaş mı?"

"Aman, şükürler olsun ki değil!" Neredeyse kahkaha atacak gibi oluyor. "Daha o hâle gelmedi."

Bir saniye! Senin disko pantolonuna mı güldü o? Bunu onun yanına bırakmayacaksın, değil mi?

Teknik olarak pantolonun, iş giysinin bir parçası sayılabilir. Bu polise hakaret ettiği anlamına geliyor.

"Hop, hanımefendi! Bir sıkıntı mı var acaba?"

"Ne sıkıntısı?"

"Diskoyla bir alıp veremediğiniz mi var?"

"Hayır, hayır..." geri çekiliyor, "diskoyla olan ilişkim hâlâ oldukça sağlıklı."

"Kocamın biraz tombul olduğunu söylemeye çalışmıştım sadece. Hakaret etmek istememiştim!"

"Polisle bir sıkıntınız mı var?"

"Polis mi? Anlamadım." Gözlerini kısıp anlamaya çalışıyor.

"Söylediklerimin polisle ne ilgisi var? Yoksa polis, bir çeşit disko olgusu mu?

"Evet, diskoyu bir polis olayı hâline getiriyorum ve siz benim tarzımı aşağıladınız."

"Ah, hayır! O anlamda söylemedim!" Bir adım geri çekiliyor.

"Hayır. Ama ben bir polis memuruyum ve benim iş üniformamı aşağıladınız."

"Neden kocanızın bana benzediğini söylediniz öyleyse?"

Bir saniye! Demin diskoyla dalga mı geçti? Bunu yanına bırakmayacaksın değil mi?

"Onu en son ne zaman gördünüz?"

"Dün sabah. Kütüphaneye gitmişti." Hatıralara dalınca gözleri donuklaşıyor. "Kitabımı almak için gitmişti ve söz vermişti, doğrudan eve geleceğine söz vermişti."

"Çünkü bunu zaten konuşmuştuk. Yine basıp gidilmeyecek diye konuşmuştuk!" Dudak büküyor. "Ne yapacağım bilmiyorum! Bağımlılığı hakkında ne yapacağım bilmiyorum açıkçası... Beni zayıf hissettiriyor."

Aşağı yukarı 36 saattir yok demek? Vay be, bu gerçekten de bir kayıp vakası.

Kendine çekidüzen vermek için senden uzağa dönüyor.

"Belki çocuklarınız kayıptır?"