"Hımm hımm hımm..." Kadın hâlâ bir kitap arıyor, gözleri karton kapaklı kitapların renkli…

"Annette sevimli bir ufaklık ama evlilikle ilgili hiçbir şey bilmiyor. Bundan niye bahsediyorum ki..."

"Yani kötü bir kocanız yok mu?"

"Hayır, yok. İyi bir kocam var, nazik ve yardımsever cinsten. Ayrıca kendisi kayıp değil."

Gayet kayıp.

"Bunlar onun sözleriydi, benim değil. Ben yalnızca soruyorum."

"Size bir dost tavsiyesi verebilir miyim, polis bey? Çocukların dediklerine aldırmayın."

"Peki nerede olabilir?"

"Bilmiyorum, evdedir herhâlde? Dışarıda arkadaşlarıyla içiyordur? Çalışıyordur?"

"Bu konu nereye gidiyor, dedektif?"

"Benim anladığım kadarıyla kocanızın gerçekten nerede olduğunu bilmiyorsunuz."

"Evet ama..." Etrafına bakınıp derin bir nefes alıyor, biraz sinirli. "Kocamın her zaman nerede olduğunu bilmeme gerçekten gerek yok."

"Bilmek istemez miydiniz?"

"Hayır." Gözünün içine bakıyor. Sağ ayağıyla gergin bir şekilde yere vuruyor.

"Siz bilirsiniz. Kocanızın kayıp olup olmaması umurumda değil."

"Neden hâlâ bu konudan bahsediyoruz? Ben kocamı kaybetmedim."

Ama kaybetmiş. Kocası kesinlikle kayıp. Ona endişelenmemesini söylemelisin.

"Endişelenmenize gerek yok."

"Ne?"

"Hayır, kendi kendime konuşuyordum. Bu konuyu kapatmalıyım. Endişelenmeme gerek yok."

Kitaplara odaklanmaya çalışıyor ama gözleri hayret içerisinde.

Tamam! Belki de başka bir şeydir o zaman.

"Kocanızın nerede olduğunu bilmemenizin bir sakıncası yok. Bunda utanılacak bir şey yok."

"Utanmaktan kim bahsetti? Beni küçümsemeyi bırakın." Sertçe karşılık veriyor. "Benim kocam kayıp değil."

Ama kayıp... Bunu hissedebiliyorsun. Gerçi belki de başka bir şey hissediyorsundur!

"Sus bebeğim."

Üsteleme.

Başka bir şey olmalı öyleyse. Olmasa ona bu soruları niye soruyor olasın ki?

Çocuklar hep kaybolur. Zayıf, zavallı çocuklar. Hep kendilerini öldürtüyorlar.

"Belki de haklısınızdır. Belki de gerçekten kayıp değildir."

"Tabii ki değil. Köstekli saat değil ya bu adam. Öylece kaybedeceğim bir şey değil."

"Kayıp kocanızı bulmanıza kesinlikle yardımcı olabilirim."

"Tamam, anladım, teşekkürler."

"Tamam, teşekkürler."

"Hıhı. Bir şey değil." İlgisini tekrar kitaplara çeviriyor.

"Paranız var mı?"

"Para mı?" Dönüp sana bakıyor, dudaklarında şaşkın bir gülümseme beliriyor. "Mavi yakalının parası olur mu hiç?"

Öksürmeye başlıyor. Kesinlikle sigara içen birinin öksürüğü.

"Pek bir şey istemeyecektim, belki birkaç sent."

"Hayır, üzgünüm," ellerini, rüzgârdan üşümüşçesine kabanının ceplerine sokuyor. "Fazladan param yok."

"Yani sizin paranız mı kayıp?"

"Hayır! Hayır, yok, değil. Paramı kaybetmedim. Konu kapandı." Dikkatini tekrar kitaplara çeviriyor.

"Tüh. Başkasından otlanırım o zaman."

"Doğru diyorsunuz, gidip bir kapitalist bulmalıyım!"

"Hıhı. Aynen öyle. Yatırım iste." Kısa konuşuyor ama neşesiz değil. Gözleri tekrar kitap raflarına dönüyor.

"Hımm hımm hımm..." Hâlâ kitaplara bakıyor.

(Bitir.)

Hâlâ kitaplara bakıyor.

"Ben bir polisim."

"Biliyorum."

"Herkes görebiliyor. Dikdörtgenler." Koluna işaret ediyor.

"İyi öyleyse."

"Hıhı." Dikkatini tekrar raflardaki ıslak kitaplara çeviriyor.

"Bir polisin yardımına ihtiyacınız var mı?"

"Neyle ilgili?" Kitaplara odaklanmak için kendini zorluyor.

Ne demek neyle? Bir sürü şey! Mesela insanlar genelde kaybolur.

Bu vatandaş senin yardımına ihtiyaç duymadığını mı düşünüyor? İnanma. Hepsinin yardıma ihtiyacı var.

Belki ona... bir şeyler taşıyarak yardım edebilirsin? Eee... Belki bir halterciye ihtiyacı vardır? Belki de senin kocasıyla dövüşmeni istiyordur. Yok, o değildir...

(Bitir.)

(Bitir.)

"Hımm hımm hımm..." Hâlâ kitaplara bakıyor.