Ağlıyor. Yanında durduğunu fark edemeyecek kadar üzgün.

Güzelleme yapma, buraya gelme amacın bunu söylemek.

İstemiyorum.

Dur, ne?

Yeterince acı gördük.

Yine de mecburuz.

Bunu yapmak istemiyorum.

Kendini zorla. Kendine tokat at.

(Kim'e dön.) "Bunu yapmak istemiyorum."

"Neyi yapmak istemiyorsunuz?"

Teğmen seni "Dedektif bey..." diyerek uyarıyor.

Çok geç, berbat ettin, hemen söyle gitsin.

"Eşiniz öldü."

"Affedersiniz, ne?" Gözlerini kırpıyor. "Ne dediniz?"

Canı acıyor. Çok acı çekiyor. Sen de çekiyorsun, göğsün yanıyor.

Teğmenin bir şeyler söylemeye çalıştığını seziyorsun. İzin verme. Bu senin hatan, kendin düzelt.

Konuşmasına izin ver.

"Çok üzgünüz ama eşiniz Victor Méjean bu sabah Martinaise iskelesinde ölü bulundu."

"Ah." Boynuna dokunuyor. Gözleri, denizin dibindeki inciler gibi soluk.

"Ah," diyor tekrar. "Daha az önce..." Mutfak masasına bakıyor. İki sigara izmariti hâlâ küllükte.

"Daha az önce buradaydı. Hayattaydı."

"Bunun hiç beklenmedik bir durum olduğunun farkındayız. Bilmenizi istiyorum ki herhangi bir sorunuz olursa ben ve partnerim," sana işaret ediyor, "size yardım etmek için buradayız. Başınız sağ olsun."

"Ona ne olmuş? Söyleyin." Boynu ve yanakları kırmızı lekelerle kaplı, çenesi titriyor.

"İnanın bana, öğrenmek istemezsiniz."

"Neden ki, durumu o kadar kötü mü?"

Aptal... Neden öyle dedin?!

"Ne yazık ki iskelede kayıp düşerek ölmüş gibi görünüyor. Çok talihsiz bir kaza ama alkol de bir rol oynamış olabilir."

"Öyle mi... buldunuz? Soğukta öylece uzanıyor muydu?" Başını sallıyor.

"Ne kadar süredir oradaydı?"

"En azından birkaç gündür."

Cevap vermiyor. Kendinden geçmemek için uğraşırken gözlerinde yaş birikiyor.

Çocukların odasındaki saatin tik tak edişini duyuyorsun.

"Sizin için çağırabileceğimiz biri var mı? Belki bir arkadaşınız, akrabanız, size yardım edebilecek birileri."

"Yok, hayır..." Nefes çekiyor. "Sadece kızlarıma söylemem lazım..." Ciğerlerindeki hava çekiliyor.

Asit gibi yakıyor.

Gerçek olamaz gibi.

"Of, onları arasam mı? Eve gelmelerini söylesem mi?"

Gözlerini kaçır.

"Tamam, arayayım..." Tekrar nefes alarak dengesini korumaya çalışıyor.

Takati kalmadı. Yüreği dağlanıyor. Az sonra lavaboya gidip çığlık atması gerekecek.

"Bana sadece şunu söyleyin, şimdi ne yapacağım? Eşim nerede? Onu görebilir miyim?"

Lütfen, yalan söyleyin.

"Ölenlerin nereye gittiğini bilmiyorum..."

"Hayır, bedeni nerede diyorum!"

"Şehir morguna götürüldü. Adli tabip, cenaze için sizi yakın zamanda arayacak. Hemen ulaşmak isterseniz numarası burada." Morgun iletişim bilgileri bulunan bir broşür uzatıyor.

"RHM'nin sizin için yapabileceği başka bir şey var mı?"

"Hayır. Bir şey olursa sizi ararım. Ben hâlâ biraz..." Hissizleşmiş ve lekeli yüzünü ovuşturuyor.

"Beceremediğim için özür dilerim, beynimde bir sağlık sorunu var..." (Şakağına hafifçe vur.)

"Sağlık sorunu mu?"

Evet. Gerçekten dehşet durumdasın.

Hayır, hayır! Hemen dur.

"Biliyor musun, aslında önemi yok. Ben... gideyim."

"Yine söyleyeyim, eğer sizin için yapabileceğimiz herhangi bir şey olursa RHM'yi aramaktan çekinmeyin."

Tesellisi olmayan bir hüzünle uzaklara bakarak başıyla onaylıyor. Titremeye başlayınca altındaki yatağın yayları gıcırdıyor.

Gücünü tüketti. Yakında kasları pes edecek. Pes edip çığlık atacak.

"Bundan sonrasıyla ben ilgilenirim. Teşekkür ederim." Ön kapıya işaret ediyor, nefesleri hızlandı. Kendine hâkim olmaya çalışıyor.

(Kütüphane kartını kadının yanına koy. Odadan çık.)

"Bundan sonrasıyla ben ilgilenirim. Teşekkür ederim." Ön kapıya işaret ediyor, nefesleri hızlandı. Kendine hâkim olmaya çalışıyor.

"Çok içtim, artık hiçbir şeyi doğru dürüst yapamıyorum."

"Evet," diyor hızla, "Victor'a da aynısı oldu."

"Özür dilerim, partnerim," teğmen sana yan bir bakış atarak araya giriyor, "durumunuzu hafife almaya çalışmıyor."