Uzatın mevzuyu, derinine inin, ezber bozun!

Uzatın mevzuyu, derinine inin, ezber bozun!

Ben ona birkaç soru sormayı tercih ederim.

Tabii, sizin kararınız. Ama gerçekten etkilenirdi.

"Başka bir şey var mıydı, memur bey?" diye sabırsızca soruyor. Görünüşe göre ikisi de oyuna devam etmek istiyor.

"Benim hikâyemde silah ateşi, kan veya dökülen bağırsaklar yok ama sana kahramanlıkla ilgili farklı bir bakış açısından bahsedeyim."

"Olur, memur bey." Şimdiden şüpheci görünüyor. "Farklı bakış açını bir görelim."

"Hiçlikten koparak bir anda var olduğunu düşün."

"Anlamadım."

Anlar. Merak etmeyin, siz devam edin, anlayınca etkilenecek.

"Doğum yapmanın, yanında bir sivrisinek ısırığı acısı gibi kaldığı bir acı hayal et. Ama kafanın içinde." (Başına işaret et.)

Adam sana bakıyor, sessizce kaşlarını çatıyor.

Hayal ediyormuş gibi görünmüyor.

"Tam bunu durdurmak için neredeyse her şeyi yapmaya hazır olduğunda göz kapaklarını açıyorsun..."

Karabinalı asker kollarını kavuşturup kratere tükürüyor.

"...ve farkına varıyorsun ki zihnin, sen olan her şey, yitip gitmiş."

"Bayılacak derecede körkütük sarhoş olup sapıtmaktan bahsediyorsun, değil mi?" diye sabırsızca soruyor.

Teğmen başını notlarından kaldırıyor ve karabinalı askeri başıyla onaylıyor.

"Eee..." (Duraksamanı iyice uzat.) "Özünde evet."

"Ben de sanmıştım ki dizimin parçalanması ve hendekte fare cesetleri yiyerek hayatta kalmam fenaymış... Buyur, madalyalarımdan birini al! Hak ettin, memur bey."

Alaycılığın senin sonun olacak ihtiyar.

Bu ihtiyar askerin aşırı katı prensipleri var, sakın niyetini değiştireyim deme veya geri basma. Madalya senindir.

"Kim, alayım mı?"

"Tabii ki hayır." Not defterinden başını kaldırmıyor bile.

"Bunu hak etmiyorum." (Madalyayı alma.)

Adam kafasını sallayarak kendi kendine bir şeyler homurdanıyor, sonra tekrar sana dönüyor: "Artık oyunumuza dönebilir miyiz?"

Şunu homurdandı: "Gerçekten de beni oyuna getirdin."

Bu onurlu geliyor. Madalyayı almayarak doğru olanı yaptın. İyi olanı yaptın. Göğsün gururla kabarıyor.

Daha fazla onurlu şeyler yapmalıymışsın gibi hissediyorsun. Sanki bunun bir çeşit... gizli ödülü varmış gibi. Belki de daha fazla onurlu eylemde bulunabilirsin.

"Teşekkür ederim, René, şeref duydum." (Elini uzat.)

Pek çok savaşın gazisi, sıkılı yumruğunun içinde Batan Güneş ve gözlerinde büyük bir hayretle sağ kolunu uzatıyor.

Savaşın kanlı ve korkunç anlarının görüntüleri. İnsanlar ölüyor, atlar feryat ediyor; kumlara, karlara, asfalta ve verimli kara toprağa kan sızıyor...

Bütün bunlara, erkeklerin hem vücutlarının hem yüreklerinin daha büyük olduğu zamanların, eskilerin kahramanlığını anlatan bir müzik kompozisyonu eşlik ediyor. Bu eski askere karşı tuhaf bir yakınlık hissediyorsun. Sen ve o artık aynısınız.

İhtiyar karabinalı asker bir anlığına sana bakıyor, sonra gerginliği onu terk ediyor ve soruyor: "Bizden almak istediğin başka bir şey var mıydı?"

İşte böyle. Durumu çözümledi, gerçekleri kabullendi ve yoluna devam etti. Bir asker gibi.

"Zaten toplarını suya attınız, birinden bir sandviç aldınız, diğerinden de bir madalya. Daha ne isteyebilirsiniz ki? Belki de bu vatandaşlara edeceğimiz zorbalık bitmiştir?"

"Zaten toplarını suya attınız ve onun madalyasını aldınız, belki de bu vatandaşlara edeceğimiz zorbalık bitmiştir?"

"İstediği başka bir şey olduğunu sanmıyorum. Var mıydı? Madalyayı aldınız, gidip cinayeti çözelim."

Gazi güneş biçimindeki madalyayı tutan sağ elini uzatıyor. Buruşmuş ve yaralı avucunun içinde parlıyor.

"Hiçliğe olan seferimi ne cüretle aşağılarsın?!"

"Bindiğin geminin adı 'HMS Kızıl Kaptan' mıydı?"

Bu isim tarihin derin, karanlık koridorlarında yankılanıyor... Sen ve senin gibileri çağırıyor!

"Hayır, Kaynak'ı buldum. Akıntının Kaynağı'nı buldum. Bulduğum şey... Al Gol'dü."

"Alkol mü demek istiyorsun?"

"KES! Neden bahsettiğini bilmiyorsun! Al Gol ile bin gece boyunca raks ettim!"

"Bunu herkes görebiliyor, evet."

"Yine de çektiğim aydınlanma acısını idrak edemiyorsun."

"Evet. Alkol."

"Senin bu ilahının Martinaise'de epey takipçisi var..." Duruşunu dikleştiriyor. "Ama hiçbiri senin kadar azimli değil."

"Bilgin olsun diye diyorum, alkolizm, insanı elden ayaktan düşüren korkunç bir hastalıktır."

"Affedersin, sanırım yalnızca içmeye tekrardan başladım, o kadar. Karaktersizim..."

"İnsanın arada bir rahatlamaya ihtiyacı olur, bunun bir sakıncası yok. Kontrol altında tutuyorum."

"Evet, anlaşılan bu durum üzerindeki mükemmel kontrolün için bir madalyayı hak ediyorsun." Hırıltıyla gülüyor. "Buyur, benimkilerden birini al!"

"Öyle olmalı, odamda büyük boy bir şişe vardı..."

"Tamam, kabul ediyorum; o kadar sarhoş oldum ki kim olduğumu unuttum."

"Ondan çok daha fazlasından bahsediyorum."

"Nasıl öyleyse?" Elleri kalçalarına koyup öne doğru eğiliyor.

Sesi acemi askerlere seslenen bir talim çavuşu gibi.

"Bak, bence o ana kadar hiç kimse o kadar sarhoş olmamıştır. Bu bir rekor olmalı."

Teğmen sesli bir şekilde iç çekiyor ama gözlerini not defterinden ayırmıyor.

"Hâlâ çok kötü hissediyorum, René. Zayıf, ürkek, basbayağı mutsuz, ne dersen artık."