Peki, şöyle yapıyoruz:

"Geldiği toprak gibi kara bir ekmek getir gözlerinin önüne..."

"İstemiyorum." Karşı çıkıyor, kuşkulu bir şekilde sana bakıyor. "Bakın, memur bey, ben farklı, klasik yiyecekleri severim. Üst kalite yemek olsun, toprak değil. Lütfen ısrar etmeyin."

"Şimdi onu tersine çevir, siyah ekmek... Kömür madenlerinde çalışan kahramanlarımıza selam çakan bir sembol gibi üstte olsun."

"Hayır, her şey düşer," diyerek karşı çıkıyor, endişeli bir şekilde sana bakıyor. "Bakın, memur bey, ben bir madenci değilim. Ben farklı, lezzetli yiyecekleri severim. Üst kalite yemek olsun, kömür değil. Lütfen ısrar etmeyin."

"Tarlalarda çalışan işçilerin sırtına vuran güneş gibi sapsarı tereyağı eriyor..."

Pat diye "Ben işçi yemeği yemem!" diyor, sonra pişman oluyor. "Bakın, memur bey, ben farklı, klasik yiyecekleri severim. Üst kalite yemek olsun, işçi sırtı değil. Lütfen ısrar etmeyin."

"Tuz şart... Asla fazla tuzlu diye bir şey yoktur... çünkü proletarya da toplumun tuzu değil midir?"

Sandviçin sahibi ızdırap dolu gözlerle sana bakıyor. "Memur bey, sizin söylediğiniz hapishane yemeği. Ben farklı, daha iyi yiyecekleri severim. Üst kalite yemek olsun, hapishane yemeği değil. Lütfen ısrar etmeyin."

"Daha düzgün bir sandviç tercih etmez miydin? Ruhu olan bir sandviç?"

"Boş ver. Hadi başka bir şey konuşalım."

"Dinliyorum, memur bey." Başıyla onaylıyor.

"Söylesene yoldaş, sandviçi kendin mi yaptın?"

"Evet, memur bey." Aşçılık harikasını gururla sergiliyor. Şahane görünüyor.

"Öyle mi? Yine de sandviçin malzemesinin aşırı bolluğu, kötülüğün bir simgesi."

Öyle yapsam mı pek emin değilim...

Çok geç. Babacığın kötü dövüşmeye başladı bile. Devamını getir.

Politik nedir?

İşte bu politik...