Sonra... uyuyamıyorsun.

Sonra... uyuyamıyorsun.

Neden?

Belki yatağın suçudur.

Yastığı kontrol et.

Sentetik dolgu malzemesi, yastığın içinde birkaç sert yumru hâline gelmiş. Kılıfın tuhaf bir kokusu var.

Alkol ve ter kokusu. Bir de yağ.

Diğer yanına dön.

Biraz daha iyi oldu... Renkler, sahneler ve yarım kalan cümleler hâlâ aklını dolduruyor. Bir kısmın hâlâ vakayı çözmeye çalışıyor, değil mi?

Onu kim öldürdü? Kim olabilir?

Şey... Teğmen ne demişti? Sendika mı? Yine kaybettin; düşüncelerin, yavaşlayan beyin dalgaların arasında kayboldu.

Artık düşünmek yok. Artık uyu...

Nefes alışın düzene giriyor. Derin bir sessizlik, üzerine çöküyor... Ta ki göz kapakların uykunda titremeye başlayıp gözlerinde hayaller... oluşmaya başlayana dek...

...

Yorganı kontrol et.

Yumuşak karnının üzerinde uzanıyor, ayak parmaklarını ancak kapatabiliyor... Bu, senin bedenin. Tanıdık ve sıcak, nefes alıyor...

Kasların biraz gergin. Rahatla.

Nefes alıyor mu? Emin miyiz? Bu rahatsız edici düşünce, kalbinin biraz daha hızlı atmasına neden oluyor.

Titreyen göz kapaklarının altında baş döndürücü renkler görüyorsun. Bu atlı karıncadan inmek o kadar kolay değil.

Ama uyumak istiyorum...

Belli. Yatakta gözlerin kapalı yatıyorsun ama olmuyor.