Kapı kilitli gibi. Kesin bilgi.

Kapı kilitli gibi. Kesin bilgi.

Yine yük konteynerinin karşısındasın. Son gelişinden bu yana cazibesi hiç azalmamış. Hatta biraz artmış gibi görünüyor.

Şimdilik burada yapacak bir şey kalmadı. (Bitir.)

Kapıyı aç.

Kolu çevirmeye çalışıyorsun ama bir şey olmuyor. Kapılar mekanik olarak kilitlenmiş gibi.

Solunda duran teğmen, hareketlerini şaşkınlıkla inceliyor.

Kapıyı tıklat.

Cevap yok.

Kapıya vurunca boş teneke gibi çınlıyor. İçeride bir şey var gibi görünmüyor.

Kapıyı açılmaya ikna et.

Kenara çekilin, avam takımı! İş Bilen, VIP listesinin en tepesinde. Aynen, çekilin yoldan!

Hop! Ağzını topla!

Öne nasıl geçti? Pislik...

Teşekkürler, teşekkürler. Hazır mısınız? Görkemli girişimizi yapmanın zamanı geldi.

"Öhöhm..." (Boğazını temizle, kapıya vur.) "Merhaba, ben Bilen. İş Bilen. Listede adım var. Konuk listesinde."

Kapıya vuruşun başta boş bir çınlama yaratıyor, sonra...

Bir anda, tık sesi duyuyorsun. Sonra bir tıngırtı. Kapının içindeki bir mekanizmanın kilidi açılıyor.

Konteynerin derinliklerinden bir ses geliyor: "Hey! İçeri gel!"

Gülümseme kayboluyor. "Yok artık."

Etrafındaki toz toprağa rağmen, benliğinin derinliklerinden bir ışık demeti çıkıyor.

"Merhaba, içeride kimse var mı?"

Kapı sessizce duruyor.

"Memnun oldunuz mu, dedektif?" Teğmenin yüzüne alaycı bir gülümseme uğruyor.

Tekrar dene.

"İçeride biri varsa konuşmak istiyorum."

Veeeeee her zaman olduğu gibi, bir konteyneri retorik ile açmak imkânsızdır. Belki de deliriyorsun?

Öyle gibi görünüyor. Sen hâlâ bu ahmakla mı takılıyorsun? Bir terslik var...

Neden bir kapıyı retorik ile açmaya çalışıyorsun ki?

Çok iyi bir soru. VIP'lerin şahı İş Bilen dururken hem de.

"Evet, neden öyle yapıyorum?"

"Neyi öyle yapıyorsunuz?" Teğmen huzursuz görünüyor.

"Boş ver."

Teğmen başıyla onaylıyor. "Memnun oldunuz mu, dedektif?"

"Herhangi bir şeyi."

"Felsefe yapma zamanı değil, dedektif. Serbest zamanda yapabilirsiniz bunu."

Yaptığın herhangi bir şeyi kim anlıyor ki?

"Çünkü fiziksel güç kullanma seçeneği yoktu!"

"Çünkü ne seçeneği yoktu?" Teğmen huzursuz görünüyor.

"Zekâm yerine bedenimi kullanma."

Ben mi çağrıldım?

Kimsenin sana ihtiyacı yok. Git.

Seni kim getirdiyse yola onunla devam etmelisin, dedektif.

(Konteyneri rahat bırak.)

"Selam şekerim."

Konteyner kapısı, bu övgü teşebbüsünden etkilenmemişe benziyor.

Çetin ceviz olduğu kesin. Fakat en kuvvetli konteynerler, genellikle en yumuşak yürekli olanlardır.

"Yapma ama, beni burada bırakma. İçeri al."

Kapı, hamlelerine yanıt vermiyor. Önceye kıyasla daha kapalı görünüyor sanki, mümkün mü bu?

"Bir mühendislik harikasısın, bunu biliyor muydun?"

Kapı, hamlelerine yanıt vermiyor. Önceye kıyasla daha kapalı görünüyor sanki, mümkün mü bu?

Bu durum sana neden bu kadar tanıdık geliyor? Hareketsiz nesneleri ayartmaya çalışma huyun mu var?

"Gün geçmiyor ki bir polis bir konteynerle karşılaşmasın."

Durumun sıradanlığı, konteyneri biraz bile etkilemişe benzemiyor.

Karşında bir yük konteyneri var. Alandaki sürüyle konteynerden biri.

"Teğmen, bence bu konteynerin özel bir tarafı var..."

Teğmen iç çekiyor. "Şu duvarla yaptığınız şey gibi mi?"

"Yoo, bambaşka. Bunu boyamak istemiyorum. Sadece ona doğru çekiliyorum."

"Burada milyon tane konteyner var. Neden özellikle buna takılıyorsunuz?"

"Buraya yazıyorum. İçeride zengin biri çılgın atıyor!"

"Bir şey duymuyorum." Teğmen kulağını kapıya dayıyor.