Rüzgârı tekrar dinle.

Bir anda, çevrendeki moleküllerin taşıdığı bir iç çekiş duyuyorsun... Hareket hâlinde, yüksek basınçtan düşük basınca doğru gidiyor. Ciğerlerini boşaltan bir kadın gibi. Önündeki çökmekte olan taştan kutuyu nefesiyle sarıyor, nefesi içinden geçiyor...

Neyi duymayı bekliyorsun? Tanrıyı mı? Tanrı çok, çok sessiz. Fazla sessiz. Rüzgâr bile yorgun görünüyor...

Neyi duymayı bekliyorsun? Esintinin getireceği bir şarkıyı mı? Ya da uzaktan çocukların gülüşünü mü? Şehrin caddelerinde ve terk edilmiş sahilde yürüyüp duruyorsun. Sana tek söylediği şey... Havanın soğuk olduğu.

Sessiz bir iç çekişe benzer bir esinti sarıyor her yanını. Serin hava vücuduna çarpıyor. Ciğerlerini denizin tuzuyla dolduruyor.

Bir anda, her şey sessizleşiyor. Alnına değen soğuk bir el yok, sazlıklarda hışırtı yok... Rüzgâr neredeyse hiç kıpırdamıyor, yoksa bir köşenin arkasına mı saklandı? Tek duyduğun uzaktaki dalgaların sahile vuruş sesi.