"Dick Mullen ve Yanlış Kimlik" Kitabı

Elinde "Dick Mullen ve Yanlış Kimlik"in beşte dördünü tutuyorsun.

Tarz: Mullen.

Kapağı incele.

Kapakta farklı sahnelerin bir birleşimi duruyor. Ön tarafta koyu palto giymiş bir adam göğsünde bir tabanca tutuyor. Arkasında tutkulu bir şekilde birbirine sarılmış iki silüet var.

Kapaktaki yazı konuyu güzelce özetlemiş: "Dedektif Dick Mullen'ın, eski bir dostu tıpkı Dick Mullen'a benzeyen biri tarafından öldürüldükten sonra masum olduğunu kanıtlaması gerek!"

Bir dedektifin, kendisinin şüphelisi olduğu bir cinayet soruşturmasına dâhil olmasının nerdeyse tüm RHM yönetmeliklerini çiğnediğini söylemeye gerek yok.

"Bunu cidden okuyor musunuz, dedektif?"

"Gerçek bir dedektif olma konusunda tavsiye arıyorum."

"Eh, o kitapta bulamayacaksınız. Bu kitaplar gerçek polislikten ziyade güzel hanımlara ve silahlı çatışmalara odaklanıyor."

Sen en son ne zaman hatun düzdün, dedektif? Sertleşmiş eski çorabın sayılmaz.

"Dick Mullen kimmiş öğrenmem gerek."

"O konuda iyi şanslar. Pek de bir karakter olmadığını göreceksiniz. Yalnızca okuyucuyu temsil etmesi için koyulmuş biri."

Kitabın amacı okuyucunun da Dick Mullen ile birlikte vakayı çözdüğünü hissetmesi. Kaba bir anlatı ama etkisiz denilemez.

"Sadece göz gezdiriyorum."

"Böylesi daha iyi. O kitaplar sağlam senaryolarıyla bilinmez."

Daha çok karanlık ve ölümcül atmosssferle ilgili.

(Kitabı kenara koy.)

Okumaya başla.

Neden? Bir anlamı yok ki... Kimin yaptığını asla öğrenemeyeceksin çünkü o sayfalar gerçek anlamıyla uçup gitmiş.

Tecrübeyi tekrar yaşamak istiyorum.

Madem ısrar ediyorsun... Ama tekrar ediyorum, anlamsız.

Hikâye, kapının tıklatılmasıyla başlıyor. Dedektif Dick Mullen, eski bir dostu olan Charlie Spillane'i görüyor. Bu karanlık ve soğuk gecede Mullen'dan bir iyilik istemek için gelmiş.

Spillane, Mullen'dan kendisini Vesper'den Insulinde sahilinde ufak bir kasabaya götürmesini istiyor. Mullen, arkadaşının aşikâr gerginliğine rağmen isteneni yapıyor ve ardından eve dönüp çoğu gece yaptığı gibi içip sızıyor.

Tüm dürüst polis memurların asabını bozan, hiç profesyonel olmayan ve zararlı bir klişe.

Ama senin durumuna bakınca oldukça isabetli de.

Bunu okumama gerek yok. Zaten yaşıyorum. (Kitabı kapat.)

Hey, en azından çabalıyorum.

Cidden çabalıyor musun?

Yargılayamam.

İki gün sonra Vesper polisi Mullen'ı tutukluyor ve Charlie Spillane'in cinayetiyle suçluyor. Mullen, sorgusu sırasında Charlie Spillane'in, Mullen'ın onu bıraktığı gece bir barda tarifi Mullen'a benzeyen bir adam tarafından vurulduğunu öğreniyor.

Adını temize çıkarmak isteyen Mullen, Vesper polisini kendisini üç günlüğüne serbest bırakmaya ikna ediyor ki dostunun cinayetini çözüp masum olduğunu kanıtlayabilsin.

"Polisler, 'gerçek katili' bulabilmesi için baş cinayet şüphelisini serbest mi bırakıyor? Taşak mı geçiyorsunuz?"

"Sorun ne, dedektif?" Teğmen irkilip sana dönüyor.

"Bu saçmalığı kim yazıyor bilmiyorum ama cinayet soruşturmaları konusunda uzman olmadıklarını düşünüyorum."

Teğmen omuz silkiyor. Mesleğinin sanat ve edebiyatta doğru şekilde temsil edilmeyeceği, edilse bile bunun nadiren olacağı fikrini kabullenmiş.

Taşak geçmiyorlar, dedektif. Yazarlar polis prosedürlerinin böyle olduğunu sanıyorlar.

Tamam, Mullen'ın yapmadığını biliyoruz. (Okumaya devam et.)

Tabii ki Mullen yapmadı. Kitabın olayı o! Neyse, Mullen, Spillane'in öldürüldüğü sahil barına dönüyor ve Deanna Deneuve adında güzel ve gizemli bir kadınla tanışıyor.

Güzel, hatun geldi.

Herhangi bir hatun da değil, milyonda birlik bir hatun; aklı da kavisleri kadar tehlikeli olan bir fıstık ama bir sırrı var.

Kimin yok ki?

Sırlar, insan ilişkilerinin nakdidir.

Sırlarını kendin bile bilmiyorsun, o zaman zengin mi oluyorsun yoksa fakir mi?

Şimdi ilginçleşmeye başladı. (Okumaya devam et.)

Deneuve, Spillane'in sevgilisi olduğunu ve adamın yerel amfetamin kaçakçılık operasyonuna karışmış olduğunu söylüyor. Mullen kurcalamaya başladığı gibi tüm komplo çözülmeye başlıyor.

Amfetamin karteline karışanlar arasında yalnızca yerel başkomiser değil, güçlü bir siyasinin oğlu ve Torvald adında keş bir sanat koleksiyoncusu da var. Her birinin de Spillane'in ölmesini istemek için kendi sebepleri var.

Tamam, hadi hikâyeye dönelim.

Deanna Deneuve bir akşam gözyaşları içinde Mullen'ın pansiyon odasına geliyor. Birlikte yarım şişe votka içiyorlar ve çok geçmeden birbirlerinin kollarında huzur bulmaya çalışıyorlar.

Evet, rahatlık ve zevk... Başka bir insanın sıcak dokunuşu, kalın ve tatlı dudaklarındaki içki tadı...

O tanıklık artık geçerli olmayacak.

Güzel. Bastır Mullen!

İki sevgili ilişki sonrası sigara paylaşırken Deanna Deneuve, Mullen'a dönüyor ve şunları söylüyor: "Dick, bu arada sana söylemek istediğim bir şey daha var..."

"Seni seviyorum" mu?

Gerçek katilin ismi mi?

"Her zaman kütle merkezini hedef al" mı?

Her ne idiyse Mullen duymuyor... Ensesine gelen bir darbe nedeniyle oracıkta bayılıyor.

Siktir...

Mullen kendine geldiğinde Deneuve yanında, ölü hâlde pansiyondaki yatağında yatıyor. Bu da yetmezmiş gibi kıyafetleri kadının kanıyla kaplı!

Hassiktir!

Mullen, kanlı kıyafetlerini çöpe atıp pansiyondan kaçıyor. Polislerin, ihbar almadılarsa bile, Deneuve'ün cesedini birkaç saat içinde bulacağını biliyor.