Rozmowa · Acele

„Rozpieprzyliśmy to”.

„Na kawałki”.

„Mnie nie musisz mówić, że rock umarł. Porzuciłem go dawno temu. Nie ma startu do disco!”

„Ee... Okej...” – kiwa głową.

„Jak jasna cholera, muzyka rockowa jest najbardziej czadowa. Niech żyje!”

„Tak” – kiwa z powagą głową. „Niech żyje...”

„Skąd on jest? Od jak dawna trzyma się z wami?”

„Właściwie to nie wiemy, skąd pochodzi. Ani kim właściwie jest”.

„Raz imprezowaliśmy na jakimś zadupiu Faubourg... Możliwe, że nawet w Węglowym Mieście – nie pamiętam już. Może to było Węglowe Miasto...”

„Głowiec krzyczał do kawałków, które ktoś puszczał – całą noc. Krzyczał, aż całkiem stracił głos. Gdy słońce pojawiło się nad kopalniami... Tam były kopalnie? Taaa... To było Węglowe Miasto!” – kiwa głową.

„Głowiec wrócił z nami. Przez całą drogę powrotną świszczał tylko jak szczeniaczek. Głos miał tak zdarty, że nie dało się z nim pogadać”.

„To było na pewno Węglowe Miasto, bo powrót do Fau zajął nam dwa dni. On przez cały ten czas tylko świszczał, nawet nie zapytaliśmy go, dlaczego się z nami zabrał. Ani o to, kim był. Zdaje się, że ma na imię Germaine...”

„Ludzie są słodcy” – stwierdza cicho.

Widzisz, że to musiała być wspaniała noc. Jej wspomnienie każe jej na chwilę lub dwie zamilknąć.

Żałujesz, że cię tam nie było.

Najgorsze z przedmieść. Ohydna plątanina pozamykanych kopalni na zachód od Jamrock, na brudnym zboczu Mont Martin. Najdalszy z możliwych obszar Revacholu – jego mieszkańców nikt nie chce już nawet wyzyskiwać.

„Opowiedz mi o Andre”.

„Andre? To fajny koleś. Może na takiego nie wygląda, ale nim jest. Przynajmniej wobec mnie...”

Rozciera sobie boki, ale nie z zimna. Ramiona ma rozluźnione. Musiała się czymś sztachnąć albo jest w dobrym humorze.

„Ogarnia całe gówno. Przepraszam, chodziło mi o to, że on ma wizję. Wizję tego, jak powinno wyglądać życie. Stara się naciskać, aż wszystko trafi na swoje miejsce. To organizator”.

„Opowiedz mi o pozostałych”.

„A co zorganizował?”

„Nic. No ale... tutaj nie ma za bardzo czego organizować. Naprawdę zależy mu na tym, żeby ten pomysł z kościołem wypalił...”

„Chyba uznał za znak to, że znalazł ten kościół taki opuszczony. Powiedział, że to była wróżba. Nie mam pojęcia, skąd mu to przyszło do głowy” – uśmiecha się. „Andre nie jest jakiś superinteligentny...”

„Ale nigdy nie widziałam go tak podekscytowanego – a często się ekscytuje. Sprawiał wrażenie zdesperowanego, jakby to była jego ostatnia szansa czy coś. A może po prostu miał odlot...”

„Znaczy... Nie, żeby brał narkotyki. Po prostu uniósł się”.

„Spokojnie, dziewczyno. Jestem policjantem, ale zepsutym do cna. Możesz mi mówić o prochach i innym syfie. Mam to gdzieś”.

„Tak. Prochy. Syf. Dupa. Nic nas to nie obchodzi” – wtrąca się z uśmieszkiem na ustach.

„Ee... Tak. W każdym razie...”

„Może chodzi o to, że łysieje? Myśli, że to jego ostatnia szansa?”

„Właściwie... Chyba tak!” – śmieje się.

To pierwszy raz, kiedy usłyszałeś jej śmiech.

„Zdaje się, że wszedł na wojenną ścieżkę ze swoimi włosami. Żeby aż tak je wybielić. Chyba chce się ich całkiem pozbyć”.

„Andre to twój chłopak?”

„Tak” – kiwa głową.

Szybka odpowiedź. Jest tego bardzo pewna. To ktoś, komu jest gotowa zaufać. I myśli, że w razie potrzeby umiałaby go kontrolować.

„Opowiedz mi o pozostałych”.

„Miłością swojej matki?”

„Życiem?”

„Opowiedz mi o Noiku”.

„Zdaje się, że pochodzi z Faubourg jak my wszyscy. No może poza Głowcem, bo nie wiem, skąd on jest, ale Noik, ja i pozostali jesteśmy z Faubourg. Wybraliśmy się z pielgrzymką na północ, aby odwiedzić Paliseum”.

„Ma naprawdę hardkorowe podejście do swojego stylu życia”.

„Co on robi?”

„Jak to, co robi? Z czego żyje?”

„Tak”.

„Jest cieślą. Po szkoleniu i w ogóle. Jest w tym bardzo dobry, ale nie ma nastawienia do takiej pracy – gdzieś w jakimś warsztacie”.

„To ze względu na jego przekonania? Hardkor i żebra... rdzeń kręgowy i takie tam?”

„Rety. Rzeczywiście ze sobą rozmawialiście” – uśmiecha się. „To prawda. Jedynym panem, którego słucha Noik, jest bit”.

„Opowiedz mi o nim więcej”.

„Co chcesz wiedzieć?”

„A ty?”

„Proszę pana” – rzuca ci uśmiech ostry jak nóż. „Ja przestrzegam prawa”.

Dziwne uczucie... Jak wcześniej, kiedy przyłapałeś ją na kłamaniu sprawniej, niż powinna umieć. Od czasu do czasu coś w jej sposobie mówienia wydaje się dziwne. Nie zmienia w zasadzie tonu, ale czujesz, że jest w niej coś, czego jeszcze przed tobą nie odsłoniła.

Dziwne uczucie... Od czasu do czasu coś w jej sposobie mówienia wydaje się dziwne. Nie zmienia tonu, ale czujesz, że jest w niej coś, czego jeszcze przed tobą nie odsłoniła.

„Nie chcę brzmieć przesadnie dramatycznie, ale lepiej nie żartować sobie przy nim z jego systemu wierzeń. Noik to poważny człowiek. Podchodzi poważnie do swojego stylu życia”.

„A jakie ma nastawienie?”

„Przestrzega zasad hardkoru. Najlepiej po prostu go o to zapytać”.

„Nie, co robi na śniadanie. No pewnie, że z czego żyje”.

„O jakiej pielgrzymce mówisz?”

„To coś, co biedne dzieciaki z Faubourg robią każdej wiosny dla zabicia nudy. Przemierzamy całą Boogie Street aż do Jamrock. Albo tak daleko, jak to możliwe”.