Rozmowa · Acele

„Acele”.

„A twoje nazwisko?”

„Czemu?”

„Faktycznie, czemu? Nieważne”.

„Jestem z policji. To do dokumentów”.

„No dobrze...” – stwierdza z wahaniem. „Berger”.

Bardzo pospolite imię.

Nie masz powodu, żeby wątpić w prawdziwość tego imienia, ale... nie wydaje się szczególnie zaskoczona tym przypominającym przesłuchanie wypytywaniem, prawda?

„Acele... i co dalej? Nie jestem młodym zalotnikiem, przybywam tu oficjalnie jako funkcjonariusz policji”.

Ma pofarbowane na blond włosy z ciemnymi odrostami. Jej rysy są dość niedelikatne – płochliwa mina skrywa nieco męskie cechy.

„Dobra”.

„Właściwie to jednak opowiedz mi o sobie”.

„O mnie?”

„Właściwie to nie”.

„Tak, tak będzie lepiej...”

„Tak, zapomniałem. Opowiedz mi o sobie”.

„Jestem srebrnym ptakiem”.

Znowu to określenie. Bardzo kojarzy ci się z... czymś.

„Co to znaczy?”

„Że nie odpowiadam na pytania, które mnie dotyczą”.

„Jest w tobie coś, co skrzętnie ukrywasz. Czego nie dostrzegam?”

„No dobrze” – podnosi rejestrator taśm i spogląda ci prosto w oczy...

„To prawda”.

„W porządku”.

„Dziękuję”.

„Ale ja jestem funkcjonariuszem policji. Musisz mi odpowiedzieć”.

„Istnieje prawo, które mogłoby powstrzymać mnie przed kłamaniem?”

„To zależy od okoliczności” – wtrąca porucznik, potupując stopą.

„Dobrze, w takim razie na tym poprzestańmy”.

Chwila. To określenie. Nagle przypomina ci się... coś.

„Opowiedz mi o Soonie”.

„Ee... Ona jest trochę dziwna. Niewiele mówi. Tak właściwie to nie jestem do końca pewna, jak się z nią dogadać. Większość czasu zdaje się być w nie najlepszym humorze”.

„Ale dzisiaj opowiadała mi o... welkinach?” – Acele krzywi się, jakby nigdy w życiu nie słyszała tego słowa. „I była z tego powodu dziwnie szczęśliwa. Jakby miała jakiś pomysł związany z tymi... stworkami. Jakąś artystyczną ideę. Nie bardzo się skupiałam na tym, co mówi, bo byłam zajęta mikrofonem”.

„Co sądzisz o kraboczłeku?”

„Och, o kraboczłeku” – drży. „Wciąż mam na jego myśl dreszcze... To, jak się porusza... Ale właściwie rzadko schodzi na dół – większość czasu spędza wysoko wśród krokwi”.

„Ja staram się trzymać od niego z daleka, ale kraboczłek rozmawia z Noikiem. Zdaje się, że coś ich łączy”.

„Co on tam robi?”

„Kto wie?” – wzrusza ramionami. „On tak naprawdę nie odpowiada na nasze pytania. No i niezbyt łatwo mu je zadać. Co mamy robić? Krzyczeć w kierunku szczytu wieży?”

„Dzięki. Co do pozostałych...”

„Kto cię interesuje?”

„O, rozmawia z Noikiem? Po co?”

„Pojęcia nie mam... Noik mówi, że się jakoś dogadują. Pewnie dlatego, że obaj są wystarczająco szurnięci”.

„Dziękuję. Mam inne pytania”.

„O co chodzi z Jajkogłowcem?”

„Co masz na myśli?”

„Opowiedz mi o pozostałych”.

„Co on próbuje osiągnąć, wykrzykując te wszystkie rzeczy?”

„Och, próbuje być... imprezowym chłopakiem”.

„Imprezowy chłopaczek? Co to znaczy?”

„W muzyce anodic właściwie nie ma tradycyjnych partii wokalnych. Śpiew jest zbyt rockowy. A to oznacza, że jest odrobinę zacofany. Nie bierz tego do siebie, jeśli lubisz rockową muzykę. Według mnie rock jest fajny”.

Ha-tfu! Tfuuu! Twoja reputacja dyżurnego revacholskiego człowieka przyszłości jest podawana w wątpliwość. Pokaż jej, że idziesz z duchem czasu, dziadziu!

„Nie czuję się urażony. Mów dalej”.

„W każdym razie nawet bez wokalu od czasu do czasu ktoś musi coś powiedzieć, co nie? Żeby rozruszać towarzystwo. I tu pojawia się imprezowy chłopak...”

„Ktoś taki po prostu stoi na scenie, tańczy i krzyczy o tym, jak bardzo wszystko jest fajne. Takie okrzyki są bardzo chwytliwe”.

„Rozumiem. Ludzie zwykle boją się robić coś, czego nie robią inni. Taniec sprawia, że ludzie tańczą – tak jak kichnięcie sprawia, że kichają. Albo ziewanie, które sprawia, że...”

„No tak...” – rozgląda się odrobinę zażenowany entuzjazmem, z jakim wtrącił się do rozmowy.

„Opowiedz mi więcej o Głowcu”.

„Co chcesz o nim wiedzieć?” – pyta, uśmiechając się lekko.

„Mieliśmy okazję zobaczyć to w praktyce, co?”

„Tak, chyba tak”.