Rozmowa · Acele

„Gliniarski hardkorze” – wita cię, kiwając z szacunkiem głową, po czym wyłącza swoje urządzenie nagrywające.

Rejestrator taśm leży na lodzie niczym porzucona zabawka. Podnieś ją.

Urządzenie wciąż jest ciepłe od jej dotyku. I ciężkie jak cegła przez włożone do środka baterie. Na plastikowej, żółtej obudowie widnieje logo „Omicron”. W środku przesuwa się taśma. Dziewczyna spogląda na rejestrator w twoich rękach.

Odłóż rejestrator taśm.

Nie ma czym się emocjonować. Odłóż urządzenie na lód.

„Przykro mi, że musisz siedzieć tutaj na wybrzeżu i czuć się paskudnie. W twoim wieku... W każdym właściwie... I jeszcze w takim miejscu. Czekając, aż zrobi się ciemno”.

Patrzy ci w oczy. Jej źrenice są rozszerzone, otoczone niedorzeczną ilością makijażu.

„Ludzie, którzy stworzyli ten świat, chcieli, żeby był on lepszy dla ciebie. Lecz zawiedli. Łatwiej żyć z ich porażką, kiedy masz u boku to”. (Postukaj w rejestrator taśm).

Wyje wiatr. Ona milczy.

To nie wymysł. Powiedz jej to.

„To nie jest dziecinna fantazja. Może być prawdziwą bronią przeciw temu, co tu właśnie nadciąga”.

„A co nadciąga...?” – pyta, a jej ramiona lekko drżą.

„Kolejny raz przypomina mi się, jak Kontaktowy Mike ze slumsów Saint-Batiste zawędrował aż na szczyty bokserskiego świata, stawiając czoła trudnościom i poważnym uszkodzeniom mózgu. Nic nie nadciąga. Nic, czego nie dałby rady położyć na deski w trzech rundach. Prawdziwa walka toczy się o właściwe nastawienie”.

„Nie mogę uwierzyć, że znowu gadamy o Mike'u... Dobra, okej – będę się tego trzymała” – stwierdza. Bierze od ciebie urządzenie i kładzie je sobie na kolana. „Położę to na deski w trzech rundach”.

Niewiele możesz teraz zrobić, żeby jej pomóc, lecz czujesz, że jeśli nadarzy się okazja, powinieneś to zrobić. Jest w niej coś dziwnego. Jakiś ciężar.

Po chwili milczenia odzywa się znowu: „Więc dzięki. Chyba. Za sesję psychologiczną. To chyba oznacza, że jesteśmy... kwita?” – pyta, uśmiechając się lekko.

Ma na myśli waszą wcześniejszą rozmowę, po twoim załamaniu. Chce powiedzieć, że wszystko jest w porządku. Odwdzięczyłeś jej się.

Coś się między wami zmienia. Spogląda już na ciebie inaczej. Jak na równego sobie. Jak na istotę ludzką.

Po chwili milczenia odzywa się znowu: „Więc dzięki. Chyba. Za sesję psychologiczną. Może zdołam się odwdzięczyć? Co cię gryzie, funkcjonariuszu?”

„Mrok”.

„Wiem” – stwierdza, dzwoniąc zębami. Bierze od ciebie urządzenie i kładzie je sobie na kolana. „Będę się tego trzymała”.

„Nic, jeśli weźmiesz się w garść. Nie bój się”.

„Okej” – stwierdza, dzwoniąc zębami. Bierze od ciebie urządzenie i kładzie je sobie na kolana. „Będę się tego trzymała”.

„Przykro mi, że musisz siedzieć tutaj na lodzie i czuć się paskudnie. W twoim wieku... W każdym właściwie... I jeszcze w tej pogodzie. Czekając, aż zrobi się ciemno”.

Urządzenie jest zimne w dotyku. Na obudowie z żółtego plastiku widnieje kanciaste logo „Omicron”. Pod spodem widzisz przesuwającą się na szpuli taśmę. Odstawiasz urządzenie z powrotem na lód.

„Postrzelili mnie w nogę”. (Wskaż swoją kończynę).

„Auć” – stwierdza, spoglądając na twoją nogę. „Zauważyłam, że utykasz, ale pomyślałam, że taki masz styl czy coś...”

„Jak miałam szesnaście lat, chodziłam z kolesiem, który utykał. Ale tylko, jak był trzeźwy, więc pewnie to nie było prawdziwe utykanie czy coś. Sama nie wiem” – wzrusza ramionami, a jej oczy błyszczą...

„W każdym razie...” – spogląda na ciebie. „Postrzał w nogę... Przykro mi, to musi być beznadziejne”.

„Pytasz, czy coś mnie gryzie? Nic mnie nie gryzie”.

„Daj spokój, od razu widać” – stwierdza, kręcąc powoli głową. „Ale w porządku, jak chcesz, to zgrywaj boiadeiro”.

„Bo wiesz... jest coś... co zmienia moje życie w piekło”.

„Co takiego?” – pyta i słucha cię uważnie.

„Myślę, że to cierpienie klasy robotniczej”.

„Och, poważnie?”

„Golem kapitału szaleje, depcząc zarówno swoich twórców, jak i niewolników. Obawiam się, że tego procesu nie da się już odwrócić”.

„Rety. Sprawiedliwość społeczna naprawdę jest dla ciebie taka ważna? Godne pochwały. To naprawdę tobą wstrząsnęło... Ale czy jesteś pewny, że chodzi właśnie o to?”

„Nie, to pewnie nieprawda, co?”

„Nie, wygląda na to, że masz problem z jakąś laską”.

„Może masz rację, ale pewien tego nie jestem”.

„No cóż... I tak warto wziąć to pod uwagę. Jeszcze coś?”

„Zabawne, że o tym wspominasz, bo znalazłem w śmietniku trochę listów. Które mogą mieć z tym coś wspólnego”.

„W porządku, skąd ta myśl?”

„Zostały napisane kobiecą ręką. I w mordę, czytanie ich nie wprawiło mnie w dobry nastrój”.

„No i proszę. Problem z laską. Kim ona jest?”

„Nie mam pojęcia. Nie widziałem jej, a już na pewno do niej nie dzwoniłem. Nie pamiętam o niej absolutnie niczego”.

„Poważnie?” – pyta z niedowierzaniem. „Sprawiasz wrażenie nieźle poruszonego tą chicą... Na pewno nic o niej nie pamiętasz? Kolor oczu? Włosów?”

„Pamiętam jej zapach. To wszystko”.

„Rety. To naprawdę dziwna sprawa...” – stwierdza, pocierając sobie boki, by się rozgrzać. „Czy te listy na pewno były do ciebie?”

„Właściwie to... ta dziwka mogła napisać je do swojego kochanka!”

„Stary. Nie bądź taki. Może i do niego napisała, ale nie wiesz tego na pewno”.

Ale to miłe, co? To ukłucie.

„Co w sumie w tym syfie warte jest poznania?”

„Pojęcia nie mam” – robi wydech i w zimnym powietrzu zawisa biały obłok. Mija chwila.

„Dlaczego w takim razie jej nie pamiętasz? To jakaś... pamięć selektywna?”

„Może faktycznie ma to sens. Pamięć selektywna”.

„Taa... Albo to może być jakieś psychologiczne bzdury, co nie? Bzdety z Königsteinu”.

„No dobrze, mam do ciebie kilka pytań”.

„Jasne”.

„Bzdety z Königsteinu? Co to?”