Rozmowa · Acele

„No dobrze, mam do ciebie kilka pytań”.

„Jasne”.

„Nie zamierzałem...”

„Dobra. W porządku”.

„Tak naprawdę chciałam powiedzieć: Dziękuję za sprawienie, że ja i moi przyjaciele tu jesteśmy. Znaleźliśmy tu nawet nowych... znajomych, jakimi by nie byli”.

„I nie, nie ma to nic wspólnego z Kontaktowym Mikiem”.

„Ale tak naprawdę nie o tym chciałam porozmawiać. Chciałam podziękować”.

„Ma to sens. Chyba zasłużyłem na odrobinę pochwał i uwielbienia”.

„Taa, dlatego dzięki za sprawienie, że ja i moi przyjaciele tu jesteśmy” – stwierdza, ignorując twój nudny egocentryzm. „Znaleźliśmy tu nawet nowych znajomych, jakimi by nie byli”.

„Za co?”

„Za sprawienie, że ja i moi przyjaciele tu jesteśmy. Znaleźliśmy tu nawet nowych... znajomych, jakimi by nie byli”.

„Chwytam”.

„Och, więc to do tego jest to urządzenie?”

„To?” – pyta, stukając elektroniczne urządzenie. „To przenośne urządzenie nagrywające. Służy do pracy w terenie. Nagrania są niskiej jakości, ale lepsze to niż nic”.

„A przewody?”

„Właściwie to tylko jeden przewód, ale rozplótł się od tego, że ciągle go podskubywałam. Przewód prowadzi od mikrofonu kontaktowego”.

„Co to jest mikrofon kontaktowy?”

„Mikrofon kontaktowy nagrywa dźwięki dochodzące ze środka różnych rzeczy. Na przykład z wnętrza tego drewna”.

„No dobrze. Dziwne hobby, ale nie mnie oceniać”.

„Taa, no cóż... To właściwie nie jest ważne. Ja chciałam ci podziękować”.

„Czemu ktoś miałby to robić?”

„To... To właściwie nie jest ważne. Ja chciałam ci podziękować”.

Czemu ta melodia brzmi znajomo?

„Cześć” – wita cię dziewczyna z elektronicznym aparatem do nagrywania, odwracając się do ciebie, gdy do niej podchodzisz.

„Dzięki za pomoc. Moi znajomi i ja powoli się tu instalujemy. Znaleźliśmy nawet nowych znajomych” – stwierdza, po czym wraca do swojego zajęcia, pogwizdując cicho...

Czemu ta melodia brzmi tak znajomo?

„Co robisz?”

„Nagrywam dźwięki rozchodzące się w drewnianej konstrukcji. Całkiem są fajne. Trzaski i takie tam. Brzmią, jakby się było pod wodą”.

„Chwytam. Mam do ciebie kilka pytań”.

„Słucham” – odkłada urządzenie i podpiera się trochę, czekając na pytania.

„Och, więc to do tego jest to urządzenie?” (Wskaż je).

„To?” – pyta, stukając elektroniczne urządzenie. „To przenośne urządzenie nagrywające. Służy do pracy w terenie. Nagrania są niskiej jakości, ale lepsze to niż nic”.

„A przewody?”

„Właściwie to tylko jeden przewód, ale rozplótł się od tego, że ciągle go podskubywałam. Przewód prowadzi od mikrofonu kontaktowego”.

„Co to jest mikrofon kontaktowy?”

„Mikrofon kontaktowy nagrywa dźwięki dochodzące ze środka różnych rzeczy. Na przykład z wnętrza tego drewna”.

„No dobrze. Dziwne hobby, ale nie mnie oceniać”.

Wzrusza ramionami. Od razu widać, że wolałaby już wrócić do swojego zajęcia.

„Potrzebuję kilku minut twojego czasu. To sprawa policyjna”.

„Słucham” – odkłada mikrofon kontaktowy i podpiera się trochę, czekając na pytania.

„Skoro to nie takie ważne, to nie obrazisz się, jeśli zadam ci kilka pytań”.

„Słucham” – odkłada mikrofon kontaktowy i podpiera się trochę, czekając na pytania.

„Nie będę ci już w takim razie przeszkadzał”. [Odejdź].

„Czemu ktoś miałby to robić?”

„Bo... Słuchaj, a po co ludzie robią cokolwiek?”

„Ty jesteś Acele”.

„Taa” – odpowiada, skupiając się na swoim urządzeniu.

„Znowu chodzi o czapkę?” – pyta, spoglądając na ciebie zdezorientowana. „Nie widzę, żebyś miał coś na głowie...”

„Powinienem. I ją mam”. (Wskaż swoją czapkę).

„Och, nie zauważyłam”.

„Miło w niej jest. Też powinnaś taką założyć, jeśli planujesz siedzieć na dworze w taką pogodę”.

„Taa, no cóż...” – próbuje wymyślić jakąś odpowiedź. „Słuchaj, pieprzyć czapkę”.

Twoje tętno przyspiesza.

Co ona właśnie powiedziała? Nie tak powinni odzywać się cywile do funkcjonariuszy policji.

„Czy takie słownictwo jest naprawdę konieczne?”

„Przepraszam, że powiedziałam »pieprzyć czapkę«. Skupiałam się na czymś innym...”

„Cała moja rodzina klnie i czasem coś mi się wymsknie...” – spogląda na ciebie z bólem wymalowanym na twarzy. Odpowie teraz na twoje pytania.

Odzyskaj władczość w jej oczach.

Wlepiasz w nią wzrok, a wszystko wokół nieruchomieje. Niebezpiecznie nieruchomieje...

„Przepraszam, co ty właśnie powiedziałaś?”