Rozmowa · Acele

„Dobrze wiedzieć... ale na tym poprzestańmy”. (Nie dodawaj tego do listy tematów).

„Tak. Tak będzie najlepiej”.

„Powinienem porozmawiać o tym z Evrartem! Może z taką wiedzą zdołam go zmanipulować”. (Dodaj to do listy tematów).

„Nie, nie sądzę, aby to coś dało. Evrart wszystkiego się po prostu wyprze”.

„Taaaaa...” – przeciąga. „Widziałeś Evrarta?”

„To nic nie da. Evrart po prostu wszystkiego się wyprze. Widziałeś tego kolesia?”

„Ale dobrze, że zrobiłeś z tym porządek. Czułam, jakbym zmieniała się w swojego ojca – skorumpowaną biznes-osobę. Nieprzyjemna sprawa”.

„Mam nadzieję, że zrobisz z tym porządek, zanim ruszymy z produkcją... Czuję, że powoli zmieniam się w swojego ojca – skorumpowaną biznes-osobę. Nie podoba mi się to”.

„Czyli to ty jesteś duszą tego całego przedsięwzięcia?”

„Taa, tak jakby. Jestem szefową przedsięwzięcia. Wszystko koordynowane z Débardeurami, bo w przeciwnym razie byliby... niezadowoleni”.

„Nie nazwiesz nagłego otwarcia fabryki narkotyków w tym kościele przestępczością zorganizowaną?”

„Taa... Miałam nadzieje, że zrobisz z tym porządek, zanim ruszylibyśmy z produkcją. Czuję, jakbym powoli zmieniała się w swojego ojca – skorumpowaną biznes-osobę”.

Mówi szczerze.

„Żałuję, że tego nie zrobiłeś...”

„Miło to słyszeć. Dzieciaki są dzisiaj porządne”.

„Rety, dzięki. Masz do mnie jeszcze jakieś pytania?”

„»Zostawiłyśmy to wszystko za sobą«. Jesteś tego pewna?” – pyta porucznik, przyglądając się dziewczynie, mrużąc oczy. „Kto wie, biorąc pod uwagę całe to przestępcze zachowanie?”

Acele wpatruje się w niego pustym wzrokiem. Dwa niewzruszone spojrzenia na kolizyjnym kursie.

„Miło to słyszeć. Dzieciaki są dzisiaj porządne”.

„Rety, dzięki. Masz do mnie jeszcze jakieś pytania?”

„Wątpię. Pewnie kombinujecie coś niedobrego”.

„A kto nie kombinuje? W Martinaise wszystko jest niedobre. Masz do mnie jeszcze jakieś pytania?”

„Ale zmieniło cię to w kolejne pokolenie narkomanów?”

„Człowiek robi wszystko, żeby jakoś przez to przejść” – wzrusza ramionami. „Tak to już jest po upadku”.

„Nie będę cię zamykał za takie drobne wykroczenie, ale lepiej, żeby nie wypłynęło tu coś bardziej podejrzanego”.

„Życie przepełnione podejrzeniami. Powinieneś chyba pogadać z Noikiem, pasujecie do siebie... Masz do mnie jeszcze jakieś pytania?”

„Tak, dobra, nie przejmuj się. Mówiłem tylko, że... Nie mam nic do narkotyków, sam je zażywam. Tak. Narkotyki”.

„A kto nie kocha narkotyków? Wszystkich narkotyków” – stwierdza porucznik jest pozbawiony emocji, choć zdaje się, że pobrzmiewają w nim sarkastyczne tony.

„Gratuluję. Masz do mnie jeszcze jakieś pytania?”

„Co się stało potem?”

„A jak myślisz? Pojawiła się konkurencja i wszystko zabrała. To wyglądało jak strefa działań wojennych...” – stwierdza, zgrzytając zębami.

„Srebrny ptak”.

Srebrny ptak już odleciał... Złapię go później.

„Co tu robisz w taki ziąb?”

„Chciałbym dowiedzieć się więcej o twoich znajomych”.

„O moich »znajomych«?” – chucha na swoje zmarznięte palce. „Nie mam o nich zbyt wiele do powiedzenia”.

„Ale jak to? Coś musisz o nich wiedzieć”.

„Jasne, że wiem. Po prostu nie opowiadam ludziom o moich przyjaciołach – o tym, kim są i tak dalej. Nie udzielę ci o nich informacji”.

Zwłaszcza policji.

„A ty? Opowiedz mi coś o sobie”.

„Ja? Jestem srebrnym ptakiem”.

Na wschodzie, wysoko, zimny wiatr tarmosi pióra śpiewającego wczesnym rankiem ptaka. Zwierzę ląduje na kamiennym brzegu wysokiego budynku. Ma srebrnoszary dziób.

Srebrny ptak... Brzmi to dziwnie znajomo. Czy to jakieś konkretne wyrażenie? A jeśli tak, to co oznacza? Po chwili jednak rozpraszasz się i myśl ucieka.

„Aha. Dobrze. Może spytam o to wszystko później”.

„Nie wiem, skąd myśl, że później coś się zmieni, ale...”

Masz wrażenie, że coś tu przegapiłeś. O co chodziło z tym ptakiem? Nieważne. Nie teraz.

„Odpowiedz, proszę, na pytanie”.

„Wybacz. Po prostu nie opowiadam ludziom o moich przyjaciołach – o tym, kim są i tak dalej. Nie udzielę ci o nich informacji”.

„Jak się nazywasz?”

„Witaj z powrotem” – kiwa głową.

Dziewczyna stoi za rzędem pulpitów, gwiżdżąc melodię i trzymając elektroniczne urządzenie przyciśnięte do drewna. Słysząc odgłos twoich kroków, przerywa swoje zajęcie.

Ta melodia jest dziwnie znajoma... Czemu budzi w tobie jakieś skojarzenia z gangiem?

„Cześć” – wita cię, uśmiechając się nieśmiało. „Robiłam nowe nagrania z tych belek i krokwi. Dźwięki wędrujące w drewnie są całkiem fajne – trzaski i takie tam. Jakby człowiek był pod wodą... Tylko pod wodą w drzewie”.

„I tak, jestem bardziej jak Kontaktowy Mike. Nawet o tym nie wspominaj”.

„Ale Kontaktowy Mike...”

„Nie, nie” – przerywa ci w połowie zdania. „Chciałam ci podziękować. Za sprawienie, że ja i moi przyjaciele tu jesteśmy. Znaleźliśmy tu nawet nowych... znajomych, jakimi by nie byli”.

„Jak się wszyscy macie?”

„Dobrze, chyba. Noik robi odczyt tego miejsca. Zdaje się, że jest pod dużym wrażeniem zastosowanej tu ciesielki. Andre instaluje kompresor i... tańczy. Jajkogłowiec zagrzewa imprezę i rządzi na scenie”.

„A kraboczłek się nie pojawiał, dzięki bogu”.

„Soona – programistka – robi... swoje przy tym jej radiokomputerze. Rzadko się do nas odzywa. A kraboczłek się nie pojawiał, dzięki bogu”.